Κύριε Μπαρτζώκα, μιλήστε μας για την ομάδα.
Οι Διόσκουροι είναι μία ομάδα η οποία βρίσκεται στο προσκήνιο τα 4 τελευταία χρόνια. Αυτή τη στιγμή έχει στις τάξεις της γύρω στα 150 παιδιά όλων των ηλικιών, αντρικό τμήμα, εφηβικό, παιδικό, προπαιδικό και ακαδημίες. Το αντρικό μας τμήμα συμμετείχε φέτος στο Α τοπικό πρωτάθλημα και είχε πολύ καλή πορεία, καθώς κατέκτησε την τρίτη θέση. Το εφηβικό, το παιδικό και το προπαιδικό συμμετείχαν κι αυτά στα πρωταθλήματα της Δυτικής Μακεδονίας. Στις ακαδημίες δουλεύουμε με 60-70 παιδιά περίπου ηλικίας από 8 μέχρι 12 ετών.
Πότε ξεκινήσατε να προπονείτε τους Διόσκουρους;
Από την ίδρυση της ομάδας και η αλήθεια είναι ότι χαίρομαι ιδιαίτερα, καθώς η πορεία μας είναι συνεχώς ανοδική. Ξεκινήσαμε με 1-2 παιδιά και αυτή τη στιγμή έχουμε 150 κι ευελπιστούμε για περισσότερα. Βέβαια, η Κοζάνη είναι μια περιοχή η οποία έχει αρκετές ομάδες μπάσκετ. Ασχολούνται πολλά παιδιά με τον αθλητισμό. Στους Διόσκουρους έχουμε τμήματα υποδομής, στα οποία είμαι υπεύθυνος εγώ, μαζί με δύο ακόμη προπονητές, τον Βαγγέλη Τσιανάκα και τον Μιχάλη Ασβεστά. Στόχος μας είναι να φέρουμε όσα πιο πολλά παιδιά γίνεται στο γήπεδο. Κάνουμε βέβαια και πρωταθλητισμό και μαζικό αθλητισμό, αλλά δεν είναι ανάγκη να γίνουν όλοι πρωταθλητές, ούτε επαγγελματίες. Απλά να έρθουν στο γήπεδο και να συμμετάσχουν στον αθλητισμό, και σε οποιοδήποτε άθλημα! Ως εκπαιδευτικός, μετά λύπης μου, παρατηρώ ότι αρκετά παιδιά δεν γυμνάζονται σε μικρές ηλικίες, κι αυτό θα έλεγα ότι είναι αρκετά σοβαρό.
Πού οφείλεται αυτό κατά τη γνώμη σας;
Ο σημερινός τρόπος ζωής των παιδιών έχει πολλές και μεγάλες διαφορές με τον τρόπο ζωής παλαιότερα. Σήμερα, τα ερεθίσματα που έχουν τα παιδιά με υπολογιστές, playstation και όλα τα συναφή, είναι περισσότερα. Παλιά δεν είχαμε τίποτα, είχαμε μόνο μία ξένη γλώσσα. Τώρα, τα παιδιά ασχολούνται με δύο ξένες γλώσσες, υπολογιστές, μουσική, φροντιστήρια για το σχολείο και άλλα πολλά. Πιστεύω πως ένας λόγος που αποστασιοποιούνται από τον αθλητισμό είναι αυτός. Σε δημοτικό όπου εργάζομαι, βλέπω ότι σχεδόν τα μισά παιδιά συμμετέχουν σε μία μορφή άθλησης, σε κάποιο σωματείο, είτε κολύμβηση, είτε ποδόσφαιρο, είτε μπάσκετ. Τα άλλα μισά, δεν κάνουν τίποτα. Κι εδώ τώρα, μπαίνουν στο παιχνίδι και οι γονείς, οι οποίοι δουλεύουν πάρα πολύ και δεν έχουν χρόνο να πάνε τα παιδιά τους σε ομάδες. Πολλές φορές τα παιδιά μου λένε ότι δεν αθλούνται γιατί οι γονείς τους δεν έχουν χρόνο να τους πάνε στο γήπεδο. Αυτό είναι πάρα πολύ αρνητικό γιατί και ο σύγχρονος τρόπος ζωής επιβαρύνει όλο και περισσότερο τα παιδιά. Βλέπω ότι όλο και σε πιο μικρή ηλικία σταματάνε κάποια αθλητική δραστηριότητα με την οποία ασχολούνταν.
Αυτό όμως συνέβαινε και παλιά…
Φυσικά! Αλλά όχι όταν πηγαίναμε στο γυμνάσιο! Τα παιδιά πλέον, από το γυμνάσιο κιόλας, ασχολούνται με χίλια δυο πράγματα! Ως εκπαιδευτικός, παροτρύνω τους γονείς και τους γνωστούς, να οδηγούν τα παιδιά τους στο γήπεδο σε οποιοδήποτε άθλημα. Ίσως θα ήταν καλύτερα να πάνε τα παιδιά τους σε όλα τα αθλήματα για να τα δοκιμάσουν, να τα γνωρίσουν ώστε να δουν τí τους αρέσει πραγματικά πιο πολύ και να συμμετάσχουν σ' αυτό το άθλημα! Δεν είναι ανάγκη να γίνουν όλα τα παιδιά πρωταθλητές. Πάνω απ’ όλα πρέπει να έχουμε υγεία και μόνο ο αθλητισμός προάγει την υγεία! Γι’ αυτό και θα πρέπει οι γονείς να στηρίζουν τα παιδιά τους και στο κομμάτι της άθλησης. Εγώ ξεκίνησα από πολύ μικρή ηλικία πρωταθλητισμό, σχεδόν έπαιζα επαγγελματικά μέχρι τα 26 μου χρόνια και πλέον, που σταμάτησα να παίζω, νιώθω ότι σταμάτησα νωρίτερα απ’ όσο θα έπρεπε, απλά λόγω υποχρεώσεων αναγκάστηκα να το κάνω.
Κατά τη γνώμη σας, ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για να ξεκινήσει ένα παιδί να ασχολείται με τον αθλητισμό;
Oταν ένα παιδί αργεί να μπει σε ένα σωματείο, έχει χάσει πάρα πολύ από ουσιαστικό χρόνο. Τα παιδιά στο δημοτικό βρίσκονται σε μια ευαίσθητη φάση στην οποία μαθαίνουν, απορροφούν πιο εύκολα τα πάντα είτε μιλάμε για γράμματα, είτε για αθλητισμό. Εγώ θα έλεγα ότι από την ηλικία των 8, ένα παιδί πρέπει να συμμετάσχει στον αθλητισμό, μπορεί να ξεκινήσει κολύμβηση, για να μάθει να κολυμπάει και απο’ κει και πέρα να περάσει από δυο - τρία αθλήματα ώστε να δει που έχει έφεση και να καταλήξει σ' αυτό που αγαπάει.
Πιστεύετε ότι τα σημερινά παιδιά έχουν το ίδιο πάθος για τον αθλητισμό, όπως είχαν τα παιδιά άλλων γενεών;
Πιστεύω πως μερικά ναι, αλλά θα έλεγα ότι στο σύνολο, δεν υπάρχει ο ίδιος ζήλος και η ίδια θέληση όπως στο παρελθόν. Ίσως στο παρελθόν δεν υπήρχαν κι άλλα πράγματα για να κάνει ένα παιδί όπως σήμερα, κι έτσι τα έδινε όλα στον αθλητισμό. Σήμερα, καθώς υπάρχουν και άλλα πράγματα, μοιράζεται κάπως και το πάθος και ο ζήλος. Όπως και να’ χει, τα παιδιά πρέπει να τα οδηγήσουμε στο γήπεδο, κι αυτό θέλει θυσίες και από τους ίδιους τους γονείς, που πολλές φορές παραπονιούνται για παράδειγμα για το ότι είναι πρωινή η ώρα της προπόνησης της Κυριακής…
Eχετε στήριξη από την πολιτεία στο έργο σας;
Οι Διόσκουροι, όπως και όλα τα σωματεία της πόλης, δεν έχουμε κάποια ιδιαίτερη στήριξη. Πίσω από κάθε ομάδα κρύβεται συνήθως κάποιος ιδιώτης ο οποίος με δική του προσπάθεια προσπαθεί να κρατήσει το σύλλογο σ ένα καλό επίπεδο. Δικός μας πρόεδρος είναι ο Λουκάς Καραγιαννάκης ο οποίος μας βοηθάει πάρα πολύ. Δεν θα έλεγα ότι υπάρχει στήριξη ούτε από το Δήμο, ούτε από τη Νομαρχία! Υπάρχουν πάρα πολλά σωματεία και ο Δήμος και η Νομαρχία δεν ξέρει ποιον να πρωτοβοηθήσει, γιατί όλοι έχουν απαιτήσεις και ζητάνε. Εμείς, οι Διόσκουροι, πιστεύω ότι κάνουμε καλή δουλειά. Έχουμε όλα τα παιδιά μας με το ντύσιμό τους, με τις φόρμες τους, τις μπάλες τους, τις στολές τους. Παρέχουμε δωρεάν αυτόν τον εξοπλισμό άθλησης.
Oπως γνωρίζω, έχοντας συνομιλήσει και με προπονητές άλλων ομάδων, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα όσον αφορά στις ώρες και στους χώρους των προπονήσεων…
Υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στην Κοζάνη. Δεν υπάρχουν γήπεδα στην πόλη μας! Αυτή τη στιγμή υπάρχουν ομάδες μπάσκετ οι Διόσκουροι, ο Ηρακλής, ο Λασσάνης, η ΑΕΚ, που έχουν τμήματα υποδομής. Κάθε ομάδα έχει πάρα πολλά παιδιά και φαντάζεστε ότι όταν στο γήπεδο ΔΑΚ πηγαίνουν μόνο μεγάλοι, δηλαδή η ομάδα του χάντμπολ που είναι Α1, από το βόλεϊ πηγαίνουν μόνο αντρικές ομάδες, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Υπάρχουν μικρά παιδιά που δεν έχουν δει καν πως είναι το ΔΑΚ. Οι προπονήσεις γίνονται σε 2 γήπεδα, στον Άγιο Γεώργιο και στη Σκ' ρκα. Και τα 2 γήπεδα είναι μικρότερα σε διαστάσεις! Ξέρω ότι υπάρχει ένα γήπεδο το οποίο είναι έτοιμο να δoθεί, είναι ένα γήπεδο νομίζω 3.000 θέσεων και δεν είναι στα χέρια μας, όλων των ομάδων εννοώ, για άλλους λόγους, συντήρησης και δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να καθυστερεί ένα τέτοιο έργο. Το θέμα είναι ότι εμείς σαν άνθρωποι του χώρου επιβάλλεται να πιέσουμε οποιονδήποτε μπορεί να κάνει κάτι! Όμως, πέρα από το γήπεδο είναι και το ότι δεν υπάρχουν ώρες να κάνουν τα σωματεία προπόνηση. Κι εμείς οι Διόσκουροι αλλά και όλα τα σωματεία έχουμε παράπονα. Δεν μπορεί να γίνει σωστή δουλειά με 2 ώρες προπόνησης την εβδομάδα. Ούτως ή άλλως είναι πολύ μικρό το νούμερο για εβδομαδιαία προπόνηση, φανταστείτε ένα παιδί να χάσει κιόλας μια προπόνηση, καταλήγει να κάνει μία ώρα προπόνησης όλη την εβδομάδα! Αυτό είναι ένα πρόβλημα το οποίο ελπίζουμε όλοι μας ότι θα λυθεί από την νέα χρονιά, γιατί έτσι ακούγεται, ότι θα δοθεί το γήπεδο εν τέλει. Επίσης θα ήθελα να πω ότι παλιότερα οι προπονήσεις διαρκούσαν μιάμιση ώρα. Τώρα, λόγω του προβλήματος που προανέφερα, οι προπονήσεις διαρκούν μία ώρα και είναι πολύ λίγο! Περιορίζει πάρα πολύ το έργο που θέλει να παράγει ένας προπονητής! Η ομάδα του Βελβεντού για παράδειγμα είναι σε προνομιακή θέση, γιατί έχει δικό της γήπεδο στο Βελβεντό και κάνει όσες προπονήσεις θέλει και ό,τι ώρα θέλει, κάτι το οποίο δεν μπορεί να έχει καμία ομάδα της πόλης μας. Όταν όμως θέλεις να προχωρήσει ο αθλητισμός, πρέπει να το ξεκινήσεις σωστά από την αρχή, οι βάσεις είναι στην αρχή! Και η αρχή τί είναι; Ο υλικοτεχνικός εξοπλισμός, το να έχεις γήπεδο, χρόνο, χώρο, το να κάνεις αυτό που θέλεις να κάνεις με τον σωστό τρόπο. Υστερούμε πάρα πολύ στον αθλητισμό καθώς δεν έχουμε ούτε μία μεγάλη ομάδα που να έχει φτάσει στη Β Εθνική πέρα του χάντμπολ που είναι στην Α1. Φέτος ο Λασσάνης είχε μια καλή πορεία στην Γ , αλλά βλέπουμε ότι άλλες πόλεις όλο και κάτι έχουν. Η Βέροια και η Καστοριά για παράδειγμα είχαν ποδόσφαιρο στην Α Εθνική κατηγορία. Η Κοζάνη; Δεν ξέρω τον λόγο, μπορεί να είναι παράγοντες, μπορεί να είναι άλλα πράγματα. Διασκορπίζονται οι παίκτες οι καλοί, οπότε κάθε ομάδα έχει δυο - τρεις καλούς παίκτες. Θα έλεγα ότι πιο πολύ, υπάρχει εσωτερικός ανταγωνισμός στην πόλη, μεταξύ των ομάδων εννοώ, κι έτσι δεν προχωρά ουσιαστικά καμία ομάδα. Αυτός είναι ο λόγος πιστεύω που δεν έχουμε κάνει κάτι μέχρι τώρα. Πέρα από το χάντμπολ δεν υπάρχει κάτι άλλο! Τελειώνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι οι ώρες άθλησης δεν ήταν και δε θα είναι ποτέ χάσιμο χρόνου! Σας πληροφορώ, ότι οι περισσότεροι από τους αθλητές μου που ήταν φέτος στην Γ’ Λυκείου, παρ’ όλο που το ωράριο τους πίεζε φοβερά καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς, δεν έχασαν ούτε μία ώρα προπόνησης και πέρασαν στο πανεπιστήμιο και μάλιστα σε πολύ καλές σχολές! Τί δείχνει αυτό; Ότι με θέληση, όλα μπορείς να τα πετύχεις! Στον αντίποδα, έχω συναντήσει παιδιά δημοτικού που δεν έχουν χρόνο για προπόνηση γιατί έχουν φροντιστήριο! Παιδιά δημοτικού! Είναι τόσο λυπηρό ένα παιδί δημοτικού να μην έχει πλέον χρόνο για παιχνίδι, για άθληση! Ας δείξουν λοιπόν οι γονείς τον δρόμο προς την άθληση και τα παιδιά θ´ ακολουθήσουν γιατί δεν υπάρχει περίπτωση ένα παιδί να πει όχι στον αθλητισμό. Είναι ίσως ο πιο ωραίος τρόπος εκτόνωσης από οτιδήποτε άλλο!
Πηγή:http://www.ditiki.gr/index.php/2008-12-01-11-51-31/2009-03-05-15-46-06.html
Οι Διόσκουροι είναι μία ομάδα η οποία βρίσκεται στο προσκήνιο τα 4 τελευταία χρόνια. Αυτή τη στιγμή έχει στις τάξεις της γύρω στα 150 παιδιά όλων των ηλικιών, αντρικό τμήμα, εφηβικό, παιδικό, προπαιδικό και ακαδημίες. Το αντρικό μας τμήμα συμμετείχε φέτος στο Α τοπικό πρωτάθλημα και είχε πολύ καλή πορεία, καθώς κατέκτησε την τρίτη θέση. Το εφηβικό, το παιδικό και το προπαιδικό συμμετείχαν κι αυτά στα πρωταθλήματα της Δυτικής Μακεδονίας. Στις ακαδημίες δουλεύουμε με 60-70 παιδιά περίπου ηλικίας από 8 μέχρι 12 ετών.
Πότε ξεκινήσατε να προπονείτε τους Διόσκουρους;
Από την ίδρυση της ομάδας και η αλήθεια είναι ότι χαίρομαι ιδιαίτερα, καθώς η πορεία μας είναι συνεχώς ανοδική. Ξεκινήσαμε με 1-2 παιδιά και αυτή τη στιγμή έχουμε 150 κι ευελπιστούμε για περισσότερα. Βέβαια, η Κοζάνη είναι μια περιοχή η οποία έχει αρκετές ομάδες μπάσκετ. Ασχολούνται πολλά παιδιά με τον αθλητισμό. Στους Διόσκουρους έχουμε τμήματα υποδομής, στα οποία είμαι υπεύθυνος εγώ, μαζί με δύο ακόμη προπονητές, τον Βαγγέλη Τσιανάκα και τον Μιχάλη Ασβεστά. Στόχος μας είναι να φέρουμε όσα πιο πολλά παιδιά γίνεται στο γήπεδο. Κάνουμε βέβαια και πρωταθλητισμό και μαζικό αθλητισμό, αλλά δεν είναι ανάγκη να γίνουν όλοι πρωταθλητές, ούτε επαγγελματίες. Απλά να έρθουν στο γήπεδο και να συμμετάσχουν στον αθλητισμό, και σε οποιοδήποτε άθλημα! Ως εκπαιδευτικός, μετά λύπης μου, παρατηρώ ότι αρκετά παιδιά δεν γυμνάζονται σε μικρές ηλικίες, κι αυτό θα έλεγα ότι είναι αρκετά σοβαρό.
Πού οφείλεται αυτό κατά τη γνώμη σας;
Ο σημερινός τρόπος ζωής των παιδιών έχει πολλές και μεγάλες διαφορές με τον τρόπο ζωής παλαιότερα. Σήμερα, τα ερεθίσματα που έχουν τα παιδιά με υπολογιστές, playstation και όλα τα συναφή, είναι περισσότερα. Παλιά δεν είχαμε τίποτα, είχαμε μόνο μία ξένη γλώσσα. Τώρα, τα παιδιά ασχολούνται με δύο ξένες γλώσσες, υπολογιστές, μουσική, φροντιστήρια για το σχολείο και άλλα πολλά. Πιστεύω πως ένας λόγος που αποστασιοποιούνται από τον αθλητισμό είναι αυτός. Σε δημοτικό όπου εργάζομαι, βλέπω ότι σχεδόν τα μισά παιδιά συμμετέχουν σε μία μορφή άθλησης, σε κάποιο σωματείο, είτε κολύμβηση, είτε ποδόσφαιρο, είτε μπάσκετ. Τα άλλα μισά, δεν κάνουν τίποτα. Κι εδώ τώρα, μπαίνουν στο παιχνίδι και οι γονείς, οι οποίοι δουλεύουν πάρα πολύ και δεν έχουν χρόνο να πάνε τα παιδιά τους σε ομάδες. Πολλές φορές τα παιδιά μου λένε ότι δεν αθλούνται γιατί οι γονείς τους δεν έχουν χρόνο να τους πάνε στο γήπεδο. Αυτό είναι πάρα πολύ αρνητικό γιατί και ο σύγχρονος τρόπος ζωής επιβαρύνει όλο και περισσότερο τα παιδιά. Βλέπω ότι όλο και σε πιο μικρή ηλικία σταματάνε κάποια αθλητική δραστηριότητα με την οποία ασχολούνταν.
Αυτό όμως συνέβαινε και παλιά…
Φυσικά! Αλλά όχι όταν πηγαίναμε στο γυμνάσιο! Τα παιδιά πλέον, από το γυμνάσιο κιόλας, ασχολούνται με χίλια δυο πράγματα! Ως εκπαιδευτικός, παροτρύνω τους γονείς και τους γνωστούς, να οδηγούν τα παιδιά τους στο γήπεδο σε οποιοδήποτε άθλημα. Ίσως θα ήταν καλύτερα να πάνε τα παιδιά τους σε όλα τα αθλήματα για να τα δοκιμάσουν, να τα γνωρίσουν ώστε να δουν τí τους αρέσει πραγματικά πιο πολύ και να συμμετάσχουν σ' αυτό το άθλημα! Δεν είναι ανάγκη να γίνουν όλα τα παιδιά πρωταθλητές. Πάνω απ’ όλα πρέπει να έχουμε υγεία και μόνο ο αθλητισμός προάγει την υγεία! Γι’ αυτό και θα πρέπει οι γονείς να στηρίζουν τα παιδιά τους και στο κομμάτι της άθλησης. Εγώ ξεκίνησα από πολύ μικρή ηλικία πρωταθλητισμό, σχεδόν έπαιζα επαγγελματικά μέχρι τα 26 μου χρόνια και πλέον, που σταμάτησα να παίζω, νιώθω ότι σταμάτησα νωρίτερα απ’ όσο θα έπρεπε, απλά λόγω υποχρεώσεων αναγκάστηκα να το κάνω.
Κατά τη γνώμη σας, ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για να ξεκινήσει ένα παιδί να ασχολείται με τον αθλητισμό;
Oταν ένα παιδί αργεί να μπει σε ένα σωματείο, έχει χάσει πάρα πολύ από ουσιαστικό χρόνο. Τα παιδιά στο δημοτικό βρίσκονται σε μια ευαίσθητη φάση στην οποία μαθαίνουν, απορροφούν πιο εύκολα τα πάντα είτε μιλάμε για γράμματα, είτε για αθλητισμό. Εγώ θα έλεγα ότι από την ηλικία των 8, ένα παιδί πρέπει να συμμετάσχει στον αθλητισμό, μπορεί να ξεκινήσει κολύμβηση, για να μάθει να κολυμπάει και απο’ κει και πέρα να περάσει από δυο - τρία αθλήματα ώστε να δει που έχει έφεση και να καταλήξει σ' αυτό που αγαπάει.
Πιστεύετε ότι τα σημερινά παιδιά έχουν το ίδιο πάθος για τον αθλητισμό, όπως είχαν τα παιδιά άλλων γενεών;
Πιστεύω πως μερικά ναι, αλλά θα έλεγα ότι στο σύνολο, δεν υπάρχει ο ίδιος ζήλος και η ίδια θέληση όπως στο παρελθόν. Ίσως στο παρελθόν δεν υπήρχαν κι άλλα πράγματα για να κάνει ένα παιδί όπως σήμερα, κι έτσι τα έδινε όλα στον αθλητισμό. Σήμερα, καθώς υπάρχουν και άλλα πράγματα, μοιράζεται κάπως και το πάθος και ο ζήλος. Όπως και να’ χει, τα παιδιά πρέπει να τα οδηγήσουμε στο γήπεδο, κι αυτό θέλει θυσίες και από τους ίδιους τους γονείς, που πολλές φορές παραπονιούνται για παράδειγμα για το ότι είναι πρωινή η ώρα της προπόνησης της Κυριακής…
Eχετε στήριξη από την πολιτεία στο έργο σας;
Οι Διόσκουροι, όπως και όλα τα σωματεία της πόλης, δεν έχουμε κάποια ιδιαίτερη στήριξη. Πίσω από κάθε ομάδα κρύβεται συνήθως κάποιος ιδιώτης ο οποίος με δική του προσπάθεια προσπαθεί να κρατήσει το σύλλογο σ ένα καλό επίπεδο. Δικός μας πρόεδρος είναι ο Λουκάς Καραγιαννάκης ο οποίος μας βοηθάει πάρα πολύ. Δεν θα έλεγα ότι υπάρχει στήριξη ούτε από το Δήμο, ούτε από τη Νομαρχία! Υπάρχουν πάρα πολλά σωματεία και ο Δήμος και η Νομαρχία δεν ξέρει ποιον να πρωτοβοηθήσει, γιατί όλοι έχουν απαιτήσεις και ζητάνε. Εμείς, οι Διόσκουροι, πιστεύω ότι κάνουμε καλή δουλειά. Έχουμε όλα τα παιδιά μας με το ντύσιμό τους, με τις φόρμες τους, τις μπάλες τους, τις στολές τους. Παρέχουμε δωρεάν αυτόν τον εξοπλισμό άθλησης.
Oπως γνωρίζω, έχοντας συνομιλήσει και με προπονητές άλλων ομάδων, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα όσον αφορά στις ώρες και στους χώρους των προπονήσεων…
Υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στην Κοζάνη. Δεν υπάρχουν γήπεδα στην πόλη μας! Αυτή τη στιγμή υπάρχουν ομάδες μπάσκετ οι Διόσκουροι, ο Ηρακλής, ο Λασσάνης, η ΑΕΚ, που έχουν τμήματα υποδομής. Κάθε ομάδα έχει πάρα πολλά παιδιά και φαντάζεστε ότι όταν στο γήπεδο ΔΑΚ πηγαίνουν μόνο μεγάλοι, δηλαδή η ομάδα του χάντμπολ που είναι Α1, από το βόλεϊ πηγαίνουν μόνο αντρικές ομάδες, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Υπάρχουν μικρά παιδιά που δεν έχουν δει καν πως είναι το ΔΑΚ. Οι προπονήσεις γίνονται σε 2 γήπεδα, στον Άγιο Γεώργιο και στη Σκ' ρκα. Και τα 2 γήπεδα είναι μικρότερα σε διαστάσεις! Ξέρω ότι υπάρχει ένα γήπεδο το οποίο είναι έτοιμο να δoθεί, είναι ένα γήπεδο νομίζω 3.000 θέσεων και δεν είναι στα χέρια μας, όλων των ομάδων εννοώ, για άλλους λόγους, συντήρησης και δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να καθυστερεί ένα τέτοιο έργο. Το θέμα είναι ότι εμείς σαν άνθρωποι του χώρου επιβάλλεται να πιέσουμε οποιονδήποτε μπορεί να κάνει κάτι! Όμως, πέρα από το γήπεδο είναι και το ότι δεν υπάρχουν ώρες να κάνουν τα σωματεία προπόνηση. Κι εμείς οι Διόσκουροι αλλά και όλα τα σωματεία έχουμε παράπονα. Δεν μπορεί να γίνει σωστή δουλειά με 2 ώρες προπόνησης την εβδομάδα. Ούτως ή άλλως είναι πολύ μικρό το νούμερο για εβδομαδιαία προπόνηση, φανταστείτε ένα παιδί να χάσει κιόλας μια προπόνηση, καταλήγει να κάνει μία ώρα προπόνησης όλη την εβδομάδα! Αυτό είναι ένα πρόβλημα το οποίο ελπίζουμε όλοι μας ότι θα λυθεί από την νέα χρονιά, γιατί έτσι ακούγεται, ότι θα δοθεί το γήπεδο εν τέλει. Επίσης θα ήθελα να πω ότι παλιότερα οι προπονήσεις διαρκούσαν μιάμιση ώρα. Τώρα, λόγω του προβλήματος που προανέφερα, οι προπονήσεις διαρκούν μία ώρα και είναι πολύ λίγο! Περιορίζει πάρα πολύ το έργο που θέλει να παράγει ένας προπονητής! Η ομάδα του Βελβεντού για παράδειγμα είναι σε προνομιακή θέση, γιατί έχει δικό της γήπεδο στο Βελβεντό και κάνει όσες προπονήσεις θέλει και ό,τι ώρα θέλει, κάτι το οποίο δεν μπορεί να έχει καμία ομάδα της πόλης μας. Όταν όμως θέλεις να προχωρήσει ο αθλητισμός, πρέπει να το ξεκινήσεις σωστά από την αρχή, οι βάσεις είναι στην αρχή! Και η αρχή τί είναι; Ο υλικοτεχνικός εξοπλισμός, το να έχεις γήπεδο, χρόνο, χώρο, το να κάνεις αυτό που θέλεις να κάνεις με τον σωστό τρόπο. Υστερούμε πάρα πολύ στον αθλητισμό καθώς δεν έχουμε ούτε μία μεγάλη ομάδα που να έχει φτάσει στη Β Εθνική πέρα του χάντμπολ που είναι στην Α1. Φέτος ο Λασσάνης είχε μια καλή πορεία στην Γ , αλλά βλέπουμε ότι άλλες πόλεις όλο και κάτι έχουν. Η Βέροια και η Καστοριά για παράδειγμα είχαν ποδόσφαιρο στην Α Εθνική κατηγορία. Η Κοζάνη; Δεν ξέρω τον λόγο, μπορεί να είναι παράγοντες, μπορεί να είναι άλλα πράγματα. Διασκορπίζονται οι παίκτες οι καλοί, οπότε κάθε ομάδα έχει δυο - τρεις καλούς παίκτες. Θα έλεγα ότι πιο πολύ, υπάρχει εσωτερικός ανταγωνισμός στην πόλη, μεταξύ των ομάδων εννοώ, κι έτσι δεν προχωρά ουσιαστικά καμία ομάδα. Αυτός είναι ο λόγος πιστεύω που δεν έχουμε κάνει κάτι μέχρι τώρα. Πέρα από το χάντμπολ δεν υπάρχει κάτι άλλο! Τελειώνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι οι ώρες άθλησης δεν ήταν και δε θα είναι ποτέ χάσιμο χρόνου! Σας πληροφορώ, ότι οι περισσότεροι από τους αθλητές μου που ήταν φέτος στην Γ’ Λυκείου, παρ’ όλο που το ωράριο τους πίεζε φοβερά καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς, δεν έχασαν ούτε μία ώρα προπόνησης και πέρασαν στο πανεπιστήμιο και μάλιστα σε πολύ καλές σχολές! Τί δείχνει αυτό; Ότι με θέληση, όλα μπορείς να τα πετύχεις! Στον αντίποδα, έχω συναντήσει παιδιά δημοτικού που δεν έχουν χρόνο για προπόνηση γιατί έχουν φροντιστήριο! Παιδιά δημοτικού! Είναι τόσο λυπηρό ένα παιδί δημοτικού να μην έχει πλέον χρόνο για παιχνίδι, για άθληση! Ας δείξουν λοιπόν οι γονείς τον δρόμο προς την άθληση και τα παιδιά θ´ ακολουθήσουν γιατί δεν υπάρχει περίπτωση ένα παιδί να πει όχι στον αθλητισμό. Είναι ίσως ο πιο ωραίος τρόπος εκτόνωσης από οτιδήποτε άλλο!
Πηγή:http://www.ditiki.gr/index.php/2008-12-01-11-51-31/2009-03-05-15-46-06.html
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου