Νίκος Τούφας (Ομοσπονδιακός Προπονητής της Εθνικής ομάδας Παμπαίδων) : «Οι προπονητές πρέπει να προτρέψουν τα παιδιά να αγαπήσουν το μπάσκετ».

Σε συγκέντρωση του Συνδέσμου Προπονητών Καλαθοσφαίρισης, που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία του Συνδέσμου στη Θεσσαλονίκη (Μίκρα), τόνισε μεταξύ άλλων και τα εξής σημαντικά, τα οποία καλό θα είναι να τα εχουν υπ' όψη τους όσοι προπονητές ασχολούνται με τις Ακαδημίες Μπάσκετ :
«Οι προπονητές πρέπει να προτρέψουν τα παιδιά να αγαπήσουν το μπάσκετ» ήταν το μήνυμα του Νίκου Τούφα, ο οποίος πρόσθεσε ότι είναι πολύ σημαντικό οι νεαροί παίκτες να μαθαίνουν καλά τα βασικά του αθλήματος.
Ο Ομοσπονδιακός τεχνικός έδωσε έμφαση στο πως μπορούν οι προπονητές να ξεχωρίζουν το ταλέντο των παικτών και να δίνουν την κατάλληλη βαρύτητα σε αυτούς, ενώ παράλληλα υπέδειξε το συνηθισμένο λάθος της επικέντρωσης στο άμεσο αποτέλεσμα της ομάδας, δηλαδή την νίκη.
Ο Νίκος Τούφας εξήγησε πως είναι σημαντικότερο οι αθλητές να χρησιμοποιούνται κατάλληλα και να μην μπαίνουν από μικρή ηλικία στη λογική της θέσης (γκαρντ, σέντερ). Αντίθετα θα πρέπει να μάθουν να κινούνται στο γήπεδο, γνωρίζοντας τις ιδιαιτερότητες όλων των θέσεων σε άμυνα κι επίθεση.
«Η Εθνική ομάδα Παίδων απαρτίζεται από παίκτες οι οποίοι έχουν τις κατάλληλες ικανότητες και προσόντα και οι οποίοι στο απώτερο μέλλον μετά από σκληρή και σοβαρή δουλειά, θα μπορέσουν να αντιπροσωπεύσουν και τα υπόλοιπα Εθνικά συγκροτήματα» τόνισε συγκεκριμένα ο Ομοσπονδιακός τεχνικός, που υπογράμμισε την  σημασία της συμμετοχής των παικτών σε διάφορες διοργανώσεις.
«Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι το ταλέντο και οι εμπειρίες αρκούν ώστε να γίνει ένας παίκτης «πολύτιμος».

«Σημασία δεν έχει το «όνομα», αλλά η κατάθεση ψυχής του αθλητή στη διάρκεια του αγώνα» συμπλήρωσε για να καταλήξει:

«Πάνω από όλα πρέπει να ακολουθούμε τη σωστή διαπαιδαγώγηση του αθλητή. Πρέπει να διδάξουμε στον αθλητή να ιεραρχεί τους στόχους του, με πρώτο και βασικότερο παράγοντα το σχολείο».

Σοφές κουβέντες !!!

Καθαρά και ξάστερα !

Το παρακάτω άρθρο το διάβασα στο http://kretaworldbasket.blogspot.com/2009/12/blog-post_20.html και πιστεύω πως αξίζει να το αναδημοσιεύσω.

Η μεγάλη αύξηση της επισκεψημότητας στο blog μας μας επιβάλλει να καταβάλουμε προσπάθεια για την όσο το δυνατό μεγαλύτερη αντικειμενικότητα στα όσα παραθέτουμε και αναφέρουμε σε αυτό. Το ότι συμμετέχουμε σαν εκλεγμένο μέλος από τα Σωματεία της Κρήτης στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΚΑΣΚ σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι θα δεν επαινέσουμε δημόσια οποιαδήποτε θετική της προσπάθεια ή πρωτοβουλία και βέβαια ότι δεν θα κριτικάρουμε δημόσια κάτι το οποίο κατά γενική ομολογία δεν είναι σωστό.

Στην ΕΚΑΣΚ έχουμε σήμερα 3 θέσεις ευθύνης : α) στις δημόσιες σχέσεις, β) στην Επιτροπή του Αναπτυξιακού Προγράμματος της ΕΟΚ και έφορος στην Μικτή Ομάδας Κρήτης Αγοριών και γ) μέλος (πρόσφατα) στην Επιτροπή Πρωταθλήματος.

Στο τελευταίο έκτακτο ΔΣ της ΕΚΑΣΚ (Παρασκευή 18-12-09) υποβάλαμε την παραίτηση μας από τις δύο τελευταίες επιτροπές διότι :

Α) από την ημέρα συμμετοχής μας στην τριμελή Επιτροπή Πρωταθλήματος δεν είχαμε κληθεί να συμμετάσχουμε σε καμία απόφαση της και μάλιστα αυτές τις μαθαίναμε από τα δελτία τύπου της ΕΚΑΣΚ.

Β) αν και συμμετέχουμε εδώ και δύο χρόνια στην επιτροπή του Αναπτυξιακού Προγράμματος της ΕΟΚ στην Κρήτη, τις τελευταίες αποφάσεις για την συμμετοχή των παιδιών που θα εκπροσωπήσουν την ΕΚΑΣΚ στην Καλαμάτα (γεννηθέντα το 1995 ) και τα παιδιά που θα συμμετάσχουν αρχικά στην Μικτή Κρήτης (γεννηθέντα το 1995 - αναλογία 70% , και το 1996 - αναλογία 30%), διοργανώσεις που και οι 2 αφορούν αποκλειστικά το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα και είναι υπό την αιγίδα του, τις πληροφορηθήκαμε από το internet, αν και καθημερινά ζητούσαμε να μάθουμε από την Γραμματεία της ΕΚΑΣΚ αν υπήρχαν εξελίξεις επί των δύο θεμάτων και οι απαντήσεις ήταν αρνητικές ακόμα και τα μεσημέρια των ημερών που στάλισαν τα σχετικά έγγραφα στην ΕΟΚ και στην συνέχεια δημοσιεύθηκαν στο επίσημο site της ΕΚΑΣΚ στο διαδίκτυο.

Έχοντας πάρα πολλές απορίες δικές μας, αλλά εκφράζοντας και τις απορίες πάρα πολλών φίλων από όλη την Κρήτη που επικοινώνησαν μαζί μας για τα κριτήρια επιλογής των αθλητών, τα ονόματα των οποίων όπως αναφέραμε παραπάνω τα μάθαμε από το διαδίκτυο, ζητήσαμε εξηγήσεις από αυτούς που επέλεξαν τους αθλητές χωρίς να φέρουν το θέμα, τουλάχιστο για ενημέρωση, στην Επιτροπή Ανάπτυξης της ΕΚΑΣΚ.

Για παράδειγμα μεταξύ όλων των άλλων, όλη στην Κρήτη αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν ένας αθλητής που αγωνίζεται επί σχεδόν 40’ σε κάθε αγώνα στις ομάδες των Παμπαίδων και Παίδων του συλλόγου του και είναι πρώτος σκόρερ στα πρωταθλήματα Κρήτης αυτών των κατηγοριών, ενώ έχει και χρόνο συμμετοχής στην ανδρική ομάδα (!!!), να μην επιλέγεται να είναι μέσα στους αθλητές που θα εκπροσωπήσουν την Κρήτη στην Καλαμάτα τα Χριστούγεννα, ένας θεσμός από τους μεγαλύτερους στην κατηγορία των Παμπάιδων.

Η απάντηση μπορεί να είναι μόνο μία : αυτοί που δεν τον επέλεξαν μάλλον δεν τον γνώριζαν καλά σαν αθλητή. Και βέβαια μην ακούσουμε την άποψη ότι ο αθλητής αυτός δεν έχει ύψος … 2.10μ. διότι πήγαμε πέρυσι στην Καλαμάτα (πάντα με δικά μας έξοδα) και είδαμε το επίπεδο εκεί και ακόμα ο ένας από τους τέσσερεις αθλητές που στείλαμε πέρυσι εκεί ήταν των ίδιων σωματικών προδιαγραφών με τον αναφερόμενο αθλητή, που εκτός όλων των άλλων είναι υπόδειγμα ήθους και μαθητής του 19+.

Η δεύτερη περίπτωση αφορά αθλητή που συμμετείχε πέρυσι σε όλα τα παιχνίδια της αντίστοιχης Μικτής Κρήτης (αν και ήταν ένα χρόνος μικρότερος - 1995), στα φιλικά με ΕΣΚΑ και ΕΣΚΑΝΑ, σε όλους τους αγώνες στο Final Six των Ενώσεων στην Ιεράπετρα, είχε χρόνο συμμετοχής σχεδόν 3 οκταλέπτων (το μέγιστο επιτρεπτό) στην ομάδα που πέρυσι κέρδισε το Πρωτάθλημα Παμπαίδων Κρήτης και φέτος (όπως και πέρυσι) έχει σημαντικό χρόνο συμμετοχής και στην ομάδα Παίδων του Συλλόγου του που μέχρι σήμερα παρουσιάζει την καλύτερη πορεία στο Πρωτάθλημα Κρήτης και είναι η μόνη αήττητη ομάδα, Αυτός ο αθλητής, που και αυτός είναι υπόδειγμα ήθους και μαθητής του 19+, θεωρήθηκε ότι δεν άξιζε να συμπεριληφθεί στην αρχική εικοσάδα της Μικτής Κρήτης. Και εδώ η απάντηση μπορεί να είναι μόνο μία : αυτοί που δεν τον επέλεξαν μάλλον δεν τον γνώριζαν καλά σαν αθλητή. Εκτός βέβαια και αν ο περυσινός Περφερειακός Προπονητής Κρήτης (και πρωταθλητής με την ομάδα Παίδων του συλλόγου του επί 5 συνεχόμενα χρόνια) και μετέπειτα βοηθός στην Μεσογειακή Εθνική ομάδα Ανδρών που κέρδισε μετάλλιο στην Ιταλία δεν ήξερε γιατί τον επέλεξε στην Μικτής Κρήτης !

Κάποιοι θεώρησαν ότι κακώς ζητήσαμε εξηγήσεις από αυτούς που έκαναν αυτές τις επιλογές, χωρίς να φέρουν την εισήγηση τους έστω για ενημέρωση στην Επιτροπή ανάπτυξης της ΕΚΑΣΚ. Η πορεία μας στα 2 - 3 τελευταία χρόνια στο χώρο των υποδομών, τα ταξίδια μας σχεδόν σε όλες τις διοργανώσεις που τις αφορούν σε όλη την Ελλάδα (πάντα με δικά μας έξοδα), οι επαφές μας και η αναγνώριση δημόσια της δουλειάς μας και της προσφοράς στις υποδομές και από τους 4 προπονητές των μικρών Εθνικών ομάδων (Παμπαίδων – Παίδων – Εφήβων) αλλά και παραγόντων της ΕΟΚ, μας δίνει κάθε δικαίωμα να κρίνουμε αποφάσεις που έχουν σχέση με την ανάπτυξη των υποδομών και να ζητάμε επιμόνως πειστικές εξηγήσεις κάποιων επιλογών που προκαλούν το κοινό αίσθημα.

Οι εποχές που κάποιοι τα αφήναμε όλα στην τύχη και στην μοίρα τους πέρασαν και κάνενας δεν θέλει να ξανάρθουν.

Τέλος αν κάποιοι ανησυχούν και δυσανασχετούν γιατί νιώθουν ότι τους χαλάμε το χουζούρι τους, καλά κάνουν και ανησυχούν γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει και θα συμβαίνει.

Οι παραιτήσεις μας στο ΔΣ της ΕΚΑΣΚ από τις δύο παραπάνω αναφερόμενες επιτροπές δεν έγιναν ομόφωνα δεκτές. Εμείς δεχτήκαμε τις εξηγήσεις που μας δόθηκαν και τις ενέργειες που θα γίνουν σε όσα αναφέραμε και καλή την πίστη παραμένουμε στις θέσεις μας, όπως μας εζητήθη, μέχρι να δούμε τις περεταίρω εξελίξεις.

Πηγή: http://kretaworldbasket.blogspot.com/2009/12/blog-post_20.html

Aνακοίνωση Δ.Σ. του Αθλητικού Σωματείου ¨ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΙ¨ Κοζάνης.

Το Δ.Σ. του Αθλητικού  Σωματείου ¨ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΙ¨ Κοζάνης, μετά από έκτακτη συνεδρίασή του την 26/11/2009, αποφάσισε ομόφωνα την έκδοση της παρακάτω ανακοίνωσης: 



¨Θεωρούμε υποχρέωσή μας απέναντι στο φίλαθλο κοινό της πόλης της Κοζάνης, αλλά πρώτιστα απέναντι στους αθλητές του Σωματείου μας και αφού έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα το θέμα με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Επίλυσης Αθλητικών Διαφορών (ΑΣΕΑΔ), να ενημερώσουμε για την υποβολή της ένστασης του Α.Σ. ¨Ηρακλή¨ Κοζάνης, εναντίον μας.
Ο ¨συμπολίτης¨ είναι αυτός που εκτέθηκε και αυτός είναι που πρέπει να δώσει εξηγήσεις στο κοινό της πόλης, για το πώς αντιλαμβάνεται την έννοια του αθλητισμού και τον όρο Πρωτάθλημα.

Εν τάχει τα γεγονότα και χωρίς να εμβαθύνουμε σε Άρθρα, Κανονισμούς και Νόμους (για οικονομία χρόνου και για να μην κουράσουμε), έχουν ως εξής: Ο προπονητής του ¨συμπολίτη¨ Τζιλίνης Ζήσης, υπέβαλλε ένσταση κατά του Σωματείου μας, αμέσως μετά τη λήξη του μεταξύ μας αγώνα της 18 Οκτ 2009 και αφού πρώτα συνειδητοποίησε  ότι έχασε με σκορ 81-75. Αιτιολογία ήταν η κακή συμμετοχή του αθλητή μας Μπαρτζώκα Ζήση, ισχυριζόμενος το ασυμβίβαστο αθλητή – προπονητή, αφού ο εν λόγω αθλητής είναι και προπονητής στα τμήματα υποδομής του Σωματείου μας. Έχοντας ήδη γραμμένο σε ¨ραβασάκι¨ το κείμενο της ένστασης, προχώρησε στην ενέργεια αυτή, παρά τις αντιρρήσεις των διαιτητών, αλλά με την παραίνεση του πρώην Προέδρου της ΚΕΔ/ΕΚΑΣΔΥΜ. Ισχυριζόμενος τον ¨πόλεμο που δέχεται το Σωματείο τους¨ και ωρυόμενος, απαίτησε και κατάφερε την εγγραφή της ένστασης, παρά του ότι βάσει Κανονισμών (Άρθρο 54), είχε τέτοιο δικαίωμα, μόνο πριν την έναρξη του αγώνα. Με την ενέργεια αυτή η διοίκηση του ¨συμπολίτη¨ απέδειξε το δόλιο και πονηρό τρόπο με τον οποίο σκέπτεται και πράττει. Θα μπορούσαν κάλλιστα οι ιθύνοντες του ¨συμπολίτη¨ και στα πλαίσια της μέχρι πρότινος καλής συνεργασίας και των ιδιαίτερα φιλικών σχέσεων, να μας προειδοποιήσουν ότι αν δηλώσουμε στο Φύλλο Αγώνα τον εν λόγω αθλητή, θα μας έκαναν ένσταση. Όμως σκοπός τους ήταν:      α) να μας εκθέσουν και να τιμωρηθούμε, κερδίζοντας έτσι ένα ντέρμπι στα χαρτιά,  β) η αλαζονεία και η υπεροψία τους δεν τους άφησε να σκεφτούν και το ενδεχόμενο να χάσουν το ντέρμπι. Άλλωστε για κάθε τους αποτυχία φταίνε όλοι οι άλλοι Διαιτητές, Διόσκουροι, Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ., κ.λ.π.

Όμως παρά το σχεδιασμό τους, αποδείχτηκε ότι δεν έχουν  και την καλύτερη γνώση των  Κανονισμών, αφού η ένστασή τους απορρίφθηκε ως απαράδεκτη για 3 τυπικούς και σοβαρούς λόγους οι οποίοι αναφέρονται καθαρά στους Κανονισμούς και είναι οδηγοί για την υποβολή μιας νομότυπης ένστασης. Τη μόνη συνθήκη που πληρούσε η διαδικασία υποβολής (συμπτωματικά άραγε;), ήταν η πληρωμή του παράβολου εντός προθεσμίας.

Παράλληλα το Δ.Σ. της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ., ενώ έκρινε ως απαράδεκτη την ένσταση και την απέρριψε ομόφωνα ως απαράδεκτη, θεώρησε ότι έπρεπε να εξετάσει τη σοβαρότητα των λόγων της ένστασης. Κάνοντας μάλιστα σαφέστατη παρερμηνεία του σχετικού Άρθρου του Κανονισμού και το οποίο της δίνει το δικαίωμα να παρέμβει αυτεπάγγελτα, μόνο όμως όταν η κακή συμμετοχή αθλητή οφείλεται σε πλαστοπροσωπία, πλαστογραφία, αλλοίωση στοιχείων Δελτίου Αθλητού κ.λ.π., αλλά σε καμία περίπτωση λόγω του ασυμβίβαστου.

Αποτέλεσμα λοιπόν όλων των παραπάνω ενεργειών και της άγνοιας που επικρατεί, ήταν να βρεθούμε ηθικά εκτεθειμένοι και αγωνιστικά τιμωρημένοι με μηδενισμό. Στα 6 χρόνια της ιστορίας του Συλλόγου μας, ουδέποτε απασχολήσαμε τη διοργανώτρια αρχή Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ., αλλά και το κοινό αίσθημα των φιλάθλων, με παραβατικές ή προκλητικές συμπεριφορές παραγόντων, προπονητών, αθλητών και φιλάθλων μας, σε αντίθεση με τον ¨συμπολίτη¨ ο οποίος είναι τακτικότατος επισκέπτης-εγκαλούμενος στην Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. (35ήμερο αποκλεισμό για τον προπονητή του, 11 αγωνιστικές σε αθλητή του, 4 αγωνιστικές σε άλλο αθλητή του και όλα αυτά μέσα σε 5 μήνες εκ των οποίων 3 μήνες καλοκαίρι).

Η επιμονή μας όμως στην  ορθότητα των πράξεών μας δικαιώθηκε  πανηγυρικά από την Ελληνική  Δικαιοσύνη. Επεστράφησαν οι βαθμοί, διορθώθηκε  ο βαθμολογικός πίνακας  μετά από πολύ καιρό και  αποκαταστάθηκε η τάξη με βάση τις αγωνιστικές δυνατότητες των ομάδων.

Τελικά αυτό που έμεινε από  την όλη ιστορία είναι μια  πικρία για τη συμπεριφορά  των ανθρώπων του ¨συμπολίτη¨,  οι οποίοι στο βωμό της ανόδου  στη Γ΄Εθνική Κατηγορία, νομίζουν  ότι έχουν το δικαίωμα να  προσβάλλουν και να διασύρουν, οποιονδήποτε έχει τη δύναμη ή το θράσος να αντισταθεί στις ορέξεις τους.

Κύριοι του ¨συμπολίτη¨ αν  ψάχνετε ανεμόμυλους ως σύγχρονοι  Δον Κιχώτες, ψαχτείτε καλύτερα  μεταξύ σας. Το τι κάνετε  ή πρόκειται να κάνετε αφορά εσάς και μόνο. Δε μας ενδιαφέρει αν θέλετε να ανεβείτε κατηγορία ή αν νομίζετε ότι γίνατε Πρωταθλητές Ευρώπης. Να ξέρετε όμως ότι δε θα γίνουμε αρωγοί των στόχων σας ή των φαντασιώσεών σας. Δε σας δίνουμε το δικαίωμα να ασχοληθείτε ξανά με την ομάδα μας, αν δεν υπάρχουν πραγματικοί λόγοι.  Αρκετά ανεχτήκαμε τόσο τις αγωνιστικές (ενστάσεις, ειρωνείες), όσο και τις εξωαγωνιστικές (προτάσεις μεταγραφής σε αθλητές μας κατά τη διάρκεια ακόμα και των μεταξύ μας παιχνιδιών), προκλήσεις σας. Αν νομίζετε ότι θα επαναλάβετε τα κατορθώματα του μυθικού ήρωα Ηρακλή, καλά θα κάνετε να τον στηρίξετε πρώτα σε γερές βάσεις και όχι σε ¨χάρτινα¨ πόδια. Για τις αποτυχίες σας (όπως τώρα καλή ώρα), καλά θα κάνετε να ψαχτείτε μεταξύ σας και όχι να ψάχνετε εχθρούς στο δικό μας Σωματείο. Τουλάχιστον εμείς ξέρουμε πολύ καλά τι κάνουμε και δεν αιφνιδιαζόμαστε από το βρώμικο πόλεμο που ξεκινήσατε εναντίον μας. Η διπροσωπία και η αντιδεοντολογική στάση σας φάνηκε και από τον τρόπο που κινηθήκατε κατά την εκδίκαση της προσφυγής μας, όταν από τη μία κατηγορείτε την Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. και την αμφισβητείτε μέσω ΑΣΕΑΔ (κι εκεί αποτύχατε) και από την άλλη στέλνετε δικηγόρο να την υποστηρίξει στη δική μας υπόθεση. Το δικαίωμα το έχετε, αλλά μην ξεχνάτε και την ηθική. Ξεκινήσαμε από το μηδέν, πριν 6 χρόνια, μια μικρή παρέα που ¨γουστάρει¨ το μπάσκετ και με τον ιδρώτα και τον κόπο μας, δημιουργήσαμε ένα Σωματείο ισχυρό και αναγνωρισμένο με 250 αθλητές όλων των ηλικιών. Αγωνιστικά κερδίσαμε την άνοδό μας κατακτώντας ένα Πρωτάθλημα στο Β΄Τοπικό Ανδρών Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. και έκτοτε συμμετέχουμε ανελλιπώς στα PLAY OFF ανόδου στη Γ΄Εθνική. Βρήκατε έτοιμο ένα Σωματείο με υποδομές το οποίο απλώς αναβαθμίσατε και ανεβήκατε από το Β΄Τοπικό Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. λόγω της συγχώνευσής σας με τον Εθνικό Κοζάνης, ούτε καν δεύτεροι.

Αφήνουμε τα λόγια, τα οποία  δυστυχώς ήταν απαραίτητα για  αποκατάσταση της αλήθειας και  συνεχίζουμε τα έργα, στα οποία  αποδεδειγμένα είμαστε καλύτεροι.  Συνεχίζουμε πιο δυνατοί και  πιο πεισμωμένοι τη δουλειά  μας, χωρίς μισθοφόρους, φανφάρες και αλαζονεία, προσφέροντας στα παιδιά της πόλης μας την υγιή πλευρά του αθλητισμού και του καθαρού μπάσκετ. Με φάρο την αντρική μας ομάδα που απαρτίζεται από νεαρούς ΚΟΖΑΝΙΤΕΣ αθλητές και οδηγούς τους έμπειρους και καταξιωμένους προπονητές μας (υποδείγματα επαγγελματιών), σε όλα τα τμήματά μας, καλούμε το κοινό της Κοζάνης να σταθεί στο πλευρό μας στην προσπάθειά μας για άνοδο στη Γ΄Εθνική Κατηγορία και τους αθλητές μας να συνεχίσουν να είναι περήφανοι για το Σωματείο τους.





Μετά τιμής 

ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ. 



Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ                      

 

ΕΥΔΟΚΙΑ ΜΑΡΚΟΥ

Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ                                       

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΣ


Α.Σ. ¨ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΙ¨ ΚΟΖΑΝΗΣ
Ταχ. Δ/νση: Πτολεμαίων 1
Τ.Κ.: 50100
Πόλη: Κοζάνη
Πληροφ.: Λουκάς Καραγιαννάκης
Τηλ: 2461042140, 6932399586
FAX: 2461042140
e-mail: lukask@kozani.teikoz.gr

Πηγή:http://kozani.topikasport.gr/2009-09-23-11-33-26/428-anakoinosi-dioskouroi-kozanis.html

Οι ελληναράδες αθλητικοί σχολιαστές και ειδικότερα στο Eurobasket 2009

Λοιπόν, μετά από τόσες σαχλαμάρες που ασχολήθηκε αυτό το blog καιρός είναι να ασχοληθεί και με κάτι πιο σοβαρό.

Χρόνια τώρα, δεν θυμάμαι από πότε, όλοι οι σχολιαστές της τηλεόρασης των αγώνων μπάσκετ της εθνικής μας ομάδας μπάσκετ είναι απαράδεκτοι ως σχολιαστές ή παρουσιαστές εκπομπών. Συμπεριφέρονται λες και οι θεατές είναι ηλίθιοι ή δεν έχουν ιδέα από μπάσκετ. Πραγματικά μερικές φορές κλείνω τη φωνή γιατί λένε φοβερές υπερβολές, κοτσάνες και έχουν χαζοχαρούμενο ύφος ενώ ο ενθουσιασμός τους πολλές φορές δεν συνάδει με τον αθλητισμό αλλά με χούλιγκαν που περιγράφει παιχνίδια.

Μια από τις μεγάλες κοτσάνες που είπε ένας παρουσιαστής πριν λίγες μέρες σε ένα φιλικό της εθνικής ήταν ότι ο Κουφός ήταν λέει πολύ γυμνασμένος μόνο από τη μέση και πάνω ενώ από τη μέση και κάτω δεν ήταν. Δεν ξέρω αν αυτά που λένε τα λένε σοβαρά ή μετά συναντιούνται και λέει ο ένας με τον άλλο τι έλεγαν στους ηλίθιους τηλεθεατές και γελάνε ασταμάτητα;

Σε κρίσιμους αγώνες που κερδίζουμε τα τελευταία δευτερόλεπτα κάνουν σαν τους τρελούς, σαν κάτι νοτιοαμερικάνους σχολιαστές ποδοσφαίρου που όταν μπαίνει γκόλ φωνάζουν γκοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοολλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλ!!!!!!!!!!!!!!!!!! επί μισή ώρα και όλη τους τη δύναμη. Συγνώμη αλλά αυτές δεν είναι περιγραφές μπάσκετ, είναι καραγκιοζιλίκια. Μπορεί να υπάρχει ενθουσιασμός, αλλά όλα έχουν ένα όριο.

Από κριτική παικτών, προπονητή; Ούτε λόγος να γίνεται. Όλοι είναι σχεδόν θεοί, άντε ημίθεοι...Καλά κάνουν και τους υποστηρίζουν αλλά το θέμα έχει καταντήσει μονότονο. Θα πρέπει να λένε πιο αντικειμενικά τα πράγματα.

Δε νομίζω ότι για να δείξει κάποιος τον ενθουσιασμό του να χρειάζεται να κάνει σαν νευρόσπαστο σε διατεταγμένη προπαγάνδα, γιατί αυτό κάνουν. Μπορούν να υποστηρίζουν αυτά που θέλουν πιο διακριτικά με μεγαλύτερο σεβασμό στην αντικειμενικότητα αλλά και το άθλημα. Το άθλημα είναι πάνω και από την εθνική ομάδα του οποιουδήποτε.

Αυτά όλα νομίζω ότι ήρθαν στο μπάσκετ μετά την έλευση όλων αυτών των σχολιαστών δημοσιογράφων του μπάσκετ ως αποτέλεσμα της ίδιας της παρακμής του μπάσκετ μετά από τα πολλά χρήματα στην αρχή της δεκαετίας του 1990. Καθώς επίσης και με την ταυτόχρονη επιρροή των σχολιαστών του ποδοσφαίρου μετά την κατάκτηση του πανευρωπαικού το 2004 και τις επιτυχιάρες των αθληταράδων μας στο στίβο και τους ολυμπιακούς του 2004. Σιγά ρε, κόψτε κάτι!!

Δεν είμαστε μόνο εμείς λαός, κάτι αξίζουν και οι άλλοι! Αλλά αν πιστέψουμε τη Φανούλα η ψυχή του Έλληνα είναι μόνο για την πρώτη θέση....

Το συγκεκριμένο στιλ περιγραφής που δικαιολογεί τα πάντα από την πλευρά μας, αναιρεί την έννοια της υγιούς αθλητικής άμιλλας και εξιδανικεύει τον θρίαμβο, είναι ένα συγκαλυμμένο μείγμα ενός ιδιότυπου εθνικιστικού φανατισμού, λαϊκισμού και αισθητικής χουλιγκανικού βλαχομπαρόκ.

Αυτοί οι δημοσιογραφάρες φώναζαν σαν τρελοί όταν τα μαστούρια μας, που έρχονταν από το πουθενά, και τα οποία κρυβόντουσαν σε όλα τα τουρνουά στίβου (εμφανίζονταν μόνο στις μεγάλες διοργανώσεις), τερμάτιζαν πρώτα αφήνοντας μυστηριωδώς πίσω όλους τους άλλους μεγάλους αθλητές. Έλαμπε τότε η ελληνική ψυχάρα....

Προσωπικά μου αρέσει να βλέπω μπάσκετ και αθλητισμό. Αυτό το πράγμα με τους σχολιαστές δεν μπορώ να το ανεχτώ άλλο. Οι άνθρωποι αυτοί ή δεν είναι καθόλου καλοί ή τους έχουν υποδείξει οι προιστάμενοί τους να παριστάνουν τους καραγκιόζηδες!

Μπορεί μετά ο φίλαθλος να μην μετατραπεί σε χουλιγκάνο; Ακόμη και οι μετριοπαθείς θα αρχίσουν να πετάνε πέτρες και σωλήνες μέσα σε κλειστά γήπεδα σε αγώνες βόλει γυναικών.

Στους αγώνες αυτού του Eurobasket ακούγεται πού και πού και μια άγνωστη φωνή που σχολιάζει σοβαρά και υπεύθυνα χωρίς κοτσάνες και ηλιθιότητες. Λέει λίγα πράγματα και σωστά και κάνει πολύ εύστοχες παρατηρήσεις. Πρέπει να είναι κάποιος παίχτης (Γιώργο τον αποκαλούν οι σχολιαστές) που τον έχουν πάρει μαζί τους για να βοηθάει στο σχολιασμό. Και όντως βοηθάει.

Προσωπικά δεν με πειράζει αν οι σχολιαστές κάνουν λάθη, δεν προσέχουν ακριβώς τι σφυρίζουν οι διαιτητές ή οτιδήποτε άλλο, τους τα συγχωρώ όλα. Και δε νομίζω ότι κάνουν ιδιαίτερα λάθη. Αυτό που δεν αντέχω με τίποτα είναι ο υπερβολικός συναισθηματισμός τους, όταν υψώνουν άσκοπα τη φωνή τους και όλο αυτό το πράγμα. Λες και όλοι οι Έλληνες φίλαθλοι είναι χούλιγκαν με την εθνική ομάδα (μπάσκετ στη συγκεκριμένη περίπτωση).

Νομίζω ότι πέρα από τον επαγγελματισμό θα πρέπει να υπάρχει και ένα σοβαρότερο επίπεδο, π.χ. έχω ακούσει πολλές φορές κάποιους παρουσιαστές να κάνουν επικλήσεις στο θεό και την Παναγία. Μα αν είναι δυνατόν! Στο Ουζμπεκιστάν ζούμε ή στο Ιράν; Από πού κατέβηκαν αυτοί οι απίθανοι τύποι;

Για τα άλλα αθλήματα: ποδόσφαιρο, στίβο κτλ, οι παρουσιαστές όλα αυτά τα χρόνια απλά έχουν γελοιοποιήσει τους εαυτούς τους. Ιδίως μετά την αποκάλυψη ότι όλοι ήταν μαστούρια της πεντάρας και ότι το Ελληνικό Έθνος δεν διαθέτει γονίδια πιο ικανά από τους δήθεν βλακοαλλοδαπούς αντιπάλους μας που έτρωγαν τη σκόνη μας...

Τουλάχιστον στο μπάσκετ αφήστε μας ήσυχους ρε παιδιά, σοβαρευτείτε!! Όχι ότι δεν μπορούμε να κλείνουμε τη φωνή της τηλεόρασης αλλά έτσι χάνονται οι φωνές της κερκίδας, τα σφυρίγματα των διαιτητών και άλλα, χάνεται δηλαδή το κλίμα. Αν μπορείτε αυξήστε την ουσία στις περιγραφές σας και μειώστε τα φούμαρα, τις φαμφάρες, τους λαικισμούς και τις σαχλαμάρες.

Και γιατί τα λέω όλα αυτά; Στο ποδόσφαιρο ήμασταν και θα είμαστε πάντοτε ξεφτίλες, το ίδιο και σε πολλά άλλα αθλήματα. Στο μπάσκετ όμως είμαστε καλοί εδώ και σχεδόν, πλέον, 100 χρόνια. Από το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα το 1930 τόσο που πήραμε το χάλκινο μετάλλιο στην Αίγυπτο, μέχρι το κύπελο της ΑΕΚ το 1966 νομίζω, μέχρι τη μεγάλη ομάδα του 1986 ή την τελευταία του 2005.

Αισθάνομαι λοιπόν ότι παρόλο που οι σχολιαστές του μπάσκετ είναι λίγο πιο σοβαροί από κάποιους άλλους σε άλλα αθλήματα, παρόλα αυτά είναι εξίσου χαμηλού επιπέδου, κάτι που δεν αξίζει το ελληνικό μπάσκετ.

Πηγή:http://greekrider.blogspot.com/2009/09/eurobasket-2009.htm

Η αγωνία των Κρητικών 30άρηδων και η πρόταση του Μιχάλη Κυρίτση !

Από τον αγαπητό φίλο μας Μανόλη Χισκάκη λάβαμε το παρακάτω e-mail :

“Μετά από δεκάδες τηλέφωνα - emails, από παίχτες του τοπικού basket 30ετων και άνω, με ρωτάνε ότι ακούγεται ότι θα ισχύσει το προπέρσινο καθεστώς από την ΕΚΑΣΚ. Δηλαδή "θα χρησιμοποιηθούν τόσοι παίχτες άνω των 30ετων όσοι θα είναι και οι παίχτες στη 12αδα κάτω των 20 ετών". Θα ήθελα να ρωτήσω αν ισχύει ή αν έχεις ακούσει κάτι τέτοιο διότι υπάρχει ανησυχία επί του θέματος”.

Από ότι γνωρίζουμε φέτος δεν έχει συζητηθεί τέτοιο θέμα στην ΕΚΑΣΚ, όμως εμεί θα εκφράσουμε ευθέως την άποψη μας. Στον αθλητισμό δεν πρέπει να υπάρχουν στεγανά. Κανένας δε μπορεί να πει ότι ένας 30άρης ή ακόμα και ένας 40άρης δεν μπορεί να παίξει μπάσκετ ή δεν μπορεί να βοηθήσει μια ομάδα. Και κανείς δεν μπορεί να κόψει το μπάσκετ σε ένα αθλητή που έχει περάσει τα 30 και έχει την όρεξη και το πάθος να αγωνιστεί σε ένα άθλημα το οποίο μπορεί να υπηρετεί και 20 συνεχόμενα χρόνια. Την ίδια με εμάς άποψη έχουν εκφράσει μιλώντας στο site μας και πάρα πολλοί ειδικοί. Από την άλλη πλευρά όμως πρέπει να βοηθηθούν και οι νέοι σε ηλικία αθλητές και να τους δοθεί χρόνος συμμετοχής σε Εθνικά και τοπικά πρωταθλήματα.

Στον Κώστας Παπανικολάου, ο οποίος κατέκτησε πρόσφατα και τον τίτλο του καλύτερου νέου παίκτη της Α1 Ανδρών για την περίοδο 2008-09, τέθηκε τα παρακάτω ερώτημα : “ Πέρυσι πριν το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην Ηλεία, αλλά και μετά το τέλος του, ως πρωταθλητές Ευρώπης πλέον, αυτό που όλοι συζητούσαν ήταν ο περιορισμένος χρόνος συμμετοχής σας εντός συνόρων όλη τη χρονιά. Ένα χρόνο αργότερα η κατάσταση δεν φαίνεται να έχει αλλάξει δραματικά”, για να απαντήσει ο παίκτης της Εθνικής Εφήβων : “ Δυστυχώς δεν αλλάζει. Δεν έχουμε πολλά παιχνίδια. Πολλοί παίκτες είχαν μηδενικό, ή μειωμένο χρόνο συμμετοχής, ενώ τρεις βρέθηκαν εκτός συνόρων. Εγώ στον Άρη είχα το εφηβικό, αλλά δεν είναι η κόντρα που χρειαζόμαστε σε αυτή την ηλικία για να γίνουμε καλύτεροι. Εκτός από το φάιναλ φορ της Θεσσαλονίκης στο εφηβικό και την τελική φάση που είχε δυνατά παιχνίδια μέχρι εκεί δεν υπήρχε κόντρα. Δεν βρήκαμε αντίσταση για να γίνουμε καλύτεροι. Ίσως περισσότερο βοήθησαν οι προπονήσεις με την ομάδα των ανδρών του Άρη, όπου αντιμετώπισα πολύ δυνατότερους παίκτες”.

Εμείς λοιπόν θα υιοθετήσουμε αυτούσια την πρόταση του Μιχάλη Κυρίτση : “στους αγώνες καθ’ όλη την διάρκεια των 40' να είναι υποχρεωτική στην πεντάδα η συμμετοχή ενός τουλάχιστο αθλητή κάτω των 19 ετών (Έφηβος)”.

Καθαρά και ξάστερα χωρίς κανένα άλλο περιορισμό. Έτσι και οι νέοι αθλητές θα βοηθηθούν και κανένας αθλητής δεν θα διωχθεί γιατί πέρασε το όριο κάποια ηλικίας, που άλλωστε κανένας δεν ξέρει με ποια κριτήρια αυτό το όριο τέθηκε .

Πηγή: http://kretaworldbasket.blogspot.com/

ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ - Βασιλακόπουλος: "Απέτυχε το μοντέλο του ελληνικού μπάσκετ"

H κρίση στο ελληνικό μπάσκετ και οι προοπτικές τις οποίες διαμορφώνουν για το μέλλον του, οι επιτυχίες των Εθνικών μας ομάδων, αλλά και η Εθνική ανδρών, ήταν εκ των βασικών θεμάτων της συνέντευξης του προέδρου της FIBA EUROPE Γιώργου Βασιλακόπουλου «ΕΡΑ Σπορ». Ο ισχυρός άνδρας του ελληνικού μπάσκετ, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο το Μαρούσι να συμμετάσχει απευθείας στους ομίλους της Ευρωλίγκα.

Ο κ . Βασιλακόπουλος εξέφρασε και την αισιοδοξία του για τη συμμετοχή τρίτης ελληνικής ομάδας στην Ευρωλίγκα ενώ επίσης ανέφερε μεταξύ άλλων: «Το ελληνικό επαγγελματικό μπάσκετ ακολουθεί ένα μοντέλο το οποίο δεν πάει άλλο. Αυτό το μοντέλο είχε συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης. Απέτυχε. Λέμε ότι έχουμε ΚΑΕ, δηλαδή επιχειρήσεις , οικονομικές αθλητικές μονάδες. Ε, λοιπόν, από την στιγμή που αυτός που βάζει χρήματα δεν κερδίζει κάτι , δεν έχει ανταπόδοση, κάποια στιγμή ή δεν αντέχει ή κουράζεται και τα παρατάει. Έτσι σήμερα έχουμε το παράδειγμα του Πανιωνίου, όπου ο αγαπητός κ. Λιανός έχει κάθε δικαίωμα να πει «δεν μπορώ άλλο. Φεύγω»...Κι είναι πολλές ακόμη ομάδες με προβλήματα. Είναι το Μαρούσι , η Ολύμπια Λάρισας, ο ΠΑΟΚ, η ΑΕΚ. Έχουμε τόσες ομάδες πού ζουν υπό καθεστώς ανασφάλειας…».

-Με δύο μεγάλες ομάδες, με δύο μεγάλες οικογένειες να βάζουν πολλά εκατομμύρια Ευρώ μπορεί να σωθεί η κατάσταση;
«Αυτός ο ανταγωνισμός θα καταλήξει σε κακό για το ελληνικό μπάσκετ. Ήδη έχουμε το παράδειγμα του ανταγωνισμού στη Σερβία μεταξύ Παρτιζάν και Ερυθρού Αστέρα… Αν αύριο οι ευεργέτες του ελληνικού μπάσκετ και των δύο μεγάλων συλλόγων, αν οι οικογένειες των Αγγελοπουλαίων και των Γιαννακοπουλαίων φύγουν από το χώρο, τι θα μείνει; ΧΑΟΣ! Γι? αυτό είναι ανάγκη να αλλάξουμε το θεσμικό πλαίσιο. Να αλλάξουμε μοντέλο. Να δοθεί έμφαση στη συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας στα αθλητικά δρώμενα. Στο επαγγελματικό επίπεδο , επίσης , πρέπει να αλλάξουν πολλά , με πρώτο και σημαντικότερο το θέμα της κεντρικής διαχείρισης των τηλεοπτικών δικαιωμάτων. Πρέπει να ενισχυθούν και οι μικροί. Δεν γίνεται πρωτάθλημα με δυο ή τρεις ομάδες»!

- Αυτό το θεωρείτε ξεκαθάρισμα ή πισωγύρισμα….
«Όλοι λένε ότι κοιτάνε μπροστά. Αλλά το θέμα είναι σε ποια κατεύθυνση κοιτάς. Κι εγώ μπορεί να κοιτάω μπροστά, αλλά κι σεις. Εάν , όμως, τα βλέμματά μας συγκρούονται, τότε σημαίνει ότι απλώς κοιτάζουμε προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Κι αυτό είναι το νόημα. Να κοιτάζουμε όλοι μπροστά , αλλά και προς την ίδια κατεύθυνση».

- Μπορεί να εξυγιανθεί η κατάσταση;
«Επαναλαμβάνω, ναι! Μπορεί να εξυγιανθεί ,αλλά μόνο με κεντρική παρέμβαση με αλλαγή του νομικού και θεσμικού πλαισίου και σε άλλη βάση όπου ο κοινωνικός περίγυρος και οι θεσμοί του θα παίζουν πρωτεύοντα ρόλο με κορυφαία την Τοπική αυτοδιοίκηση».
-Για τα τηλεοπτικά δικαιώματα: «Δεν έχω καταλάβει ακόμα τι συνδικαλιστικό όργανο είναι ο ΕΣΑΚΕ όταν δεν μπορεί να χειριστεί τα τηλεοπτικά δικαιώματα σε μια βάση κοινής και αναλογικής αντιμετώπισης. Δεν μπορεί να γίνει Πρωτάθλημα με δύο ομάδες. Είναι 14. Θα πρέπει να σεβόμαστε την συνύπαρξη. Θα πρέπει να μοιραστούν πιο δίκαια τα έσοδα».

-Για «μοντέλα» επιβίωσης: «Το άνοιγμα της βάσης είναι ένας τρόπος. Ένα μοντέλο που θα μπορέσουμε να το χρησιμοποιήσουμε αλλά με προσαρμογή στα ελληνικά δεδομένα είναι το μοντέλο των μεγάλων μοντέλων της Ισπανίας Ρεάλ και Μπαρτσελόνα. Αλλά κεντρικό ρόλο επιμένω πρέπει να παίζει η Τοπική Αυτοδιοίκηση.

-Για την πρόκριση της Εθνικής γυναικών στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα: «Αυτή η επιτυχία θα βοηθήσει πάρα πολύ την ανάπτυξη του γυναικείου μπάσκετ. Θυμηθείτε με. Είναι μια αφετηρία αυτό, όπως το '87 για τους άνδρες όπου στην συνέχεια είχαμε την παρουσία, του Άρη του ΠΑΟΚ,, του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού, τον ίδιο δρόμο θα ακολουθήσει και το γυναικείο μπάσκετ σε συλλογικό επίπεδο. Η Εβίνα Μάλτση ήταν η κορυφαία παίκτρια στο Ευρωμπάσκετ , αλλά η Ελλάδα τα κατάφερε επειδή είχε ομαδική αντίδραση. Και ειδικά γι αυτό πέρα από την προσπάθεια των αθλητριών , οφείλουμε να πούμε μπράβο και στον προπονητή , Κώστα Μίσσα».
-Για το φετινό μεγάλο μπασκετικό καλοκαίρι: «Πιστεύω ότι θα πανηγυρίσουμε κι άλλες μεγάλες διακρίσεις. Έχουμε πολύ καλές ομάδες και θα κυνηγήσουμε μετάλλια. Και η ομάδα που πάει στο παγκόσμιο των Εφήβων στο Οκλαντ είναι καλή, και η νέων ανδρών στη Ρόδο , αλλά φυσικά και η μεγάλη εθνική ανδρών τον Σεπτέμβρη στην Πολωνία θα παλέψει για ένα μετάλλιο. Είμαι πολύ αισιόδοξος».

-Για τους τραυματισμούς βασικών παικτών της Εθνικής ανδρών: «Τα παιδιά παίζουν συνεχόμενα πολλά χρόνια και παίζουν αμέτρητα παιχνίδια. Φέτος είχαν ευτυχώς ένα μεγάλο χρονικό διάστημα , περίπου πενήντα μέρες για να ξεκουραστούν. Φροντίζουμε , όλοι οι φορείς, να εξασφαλίζεται από δω και πέρα μια μακρά περίοδος για την ξεκούραση των αθλητών. Από κει και πέρα είμαι αισιόδοξος ότι εκτός του Τσαρτσαρή , ο οποίος φέτος θέλει να ξεκουραστεί, όλα τα άλλα παιδιά θα είναι έτοιμα για την Πολωνία. Είμαι σίγουρος ότι και ο Διαμαντίδης θα επιστρέψει δριμύτερος , ενώ και ο Βασιλόπουλος πηγαίνει πολύ καλύτερα».

-Για Κουφό και Καλάθη: «Και τα δυο αυτά παιδιά θα είναι από την αρχή της προετοιμασίας στην εθνική ομάδα. Η ΕΟΚ και οι προπονητές της εθνικής μιλάνε μαζί τους και με τις ομάδες τους , για να εξασφαλίσουμε τις απαραίτητες άδειες».
-Για συμμετοχή 3ης ελληνικής ομάδας στην Ευρωλίγκα: «Το αποκαλύπτω σήμερα σε σας. Μην είσαστε απολύτως σίγουροι ότι δεν θα έχουμε στο τέλος και 3η ελληνική ομάδα στους ομίλους της Ευρωλίγκα. Έχω κάποιες πληροφορίες και πιστεύω ότι στο τέλος θα αποδοθεί αθλητική δικαιοσύνη. Μπορεί να παίξει φέτος και τρίτη ελληνική ομάδα, το Μαρούσι, δηλαδή , στους ομίλους απευθείας. Κάτι μπορεί να αλλάξει μέχρι την κλήρωση της Ευρωλίγκα στις 8 Ιουλίου».
-Για τη συμφωνία FIBA EUROPE και ULEB:«Καταλήξαμε σε ένα κείμενο στο οποίο περιέχονται οι κοινές θέσεις και των δυο πλευρών. Βάλαμε κανόνες για τον τρόπο λειτουργίας του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Δεν πρέπει να προκαλούμε την κοινωνία , όπως συμβαίνει τώρα στο ποδόσφαιρο με τη Ρεάλ Μαδρίτης , γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση του Μισέλ Πλατινί. Παράλληλα , πρέπει να κοιτάξουμε και μερικά ακόμη ζητήματα, προκειμένου να είναι βιώσιμες και οι ομάδες και οι διοργανώσεις. Το πιο σημαντικό είναι ότι μέχρι το 2012 θα μείνουν μόνο δύο ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Για τη μία θα έχει την ευθύνη η ULEB και για την άλλη η FIBA Europe. Κι αυτό το τελευταίο νομίζω ότι θα ξεκαθαρίσει πλήρως την κατάσταση».
Πηγή: http://www.sportnet.gr/

''Ο αθλητισμος στο περιθωριο,τα ταλεντα στα σκουπιδια''..

Ενδιαφερον παρουσιαζει κ αυτη η τοποθετηση,που γραφτηκε στο Age of basketball blog,την Τεταρτη 3 Σεμπτεμβριου 2008,με τιτλο ''Ο αθλητισμος στο περιθωριο,τα ταλεντα στα σκουπιδια''..

- Συνεχίζουμε στο θέμα μας. Πείτε ότι κάποιος πάει σε ομάδα και μπαίνει στην παραγωγική διαδικασία ταλέντων. Πρώτο πρόβλημα: οι προπονητές. Στις περισσότερες ομάδες προπονητής των παιδοεφηβικών (αλλά και των νεαρότερων ηλικιών) είναι κάποιος… παίκτης του αντρικού της ομάδας. Εκείνος, ίσως έχει σπουδάσει (ή σπουδάζει) στη γυμναστική ακαδημία. Όμως, αν το σκεφτούμε, τι προσόντα έχει στο να δει, να αναπτύξει σωστά και να καλλιεργήσει το ταλέντο ενός 10χρονου, 12χρονου ή 15χρονου παιδιού; Δεν έχει. Μήπως έχει κάνει μαθήματα, σεμινάρια, έχει γυμναστεί στο πώς να αντιμετωπίζει τους νέους; Είναι το ίδιο να γυμνάσεις και να δουλέψεις με έναν 23χρονο και το ίδιο με έναν 12χρονο; Προφανώς όχι. Άρα, τι παραπάνω εχέγγυα παίρνουν αυτά τα παιδιά που δουλεύουν με εφήβους; Απλό, δεν παίρνουν.
- Μήπως οι ομάδες, ή έστω ανά συνοικία, διαθέτουν ψυχολόγο ειδικευμένο σε θέματα αθλητισμού, που να βοηθάει τα παιδιά (μην ξεχνάτε, μιλάμε για την πιο κρίσιμη ηλικία του ανθρώπου, προεφηβική και εφηβική); Ψιλά γράμματα θα πείτε, ενώ πάω στοίχημα ότι οι μισοί χαμογελάσατε και ειρωνικά όταν το διαβάσατε.
- Υπάρχουν γιατροί στις ομάδες που να παρακολουθούν τα παιδιά και να τα προσέχουν, ώστε να λειτουργήσουν θετικά στην ανάπτυξή τους; Όχι μόνο δεν υπάρχουν, αλλά το 90% των παιδιών δεν εξετάζονται ποτέ ούτε καν για καρδιά όσο καιρό παίζουν μπάσκετ. Ευθύνη των ομάδων, της κοινωνίας, αλλά και των γονιών αυτή.
- Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν, είναι και θα είναι οι παράγοντες των ομάδων. Οι άνθρωποι που θεωρούν ένα 15χρονο παιδί κτήμα τους, που πίεσαν ώστε να μην μπορεί ένα παιδί να μετεγγραφεί ελεύθερα (παρά μόνο μετά από δύο χρόνια απραξίας), που προσπαθούν να βγάλουν λεφτά από πιτσιρίκια. Κι εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη σαπίλα του συστήματος. Όλα τα παρακάτω είναι πραγματικά περιστατικά. Τα αναφέρω απλώς επιγραμματικά και χωρίς ονόματα παικτών και ομάδων. Ατάκες του στιλ «εμείς παίκτη στον Παναθηναϊκό δεν δίνουμε, αν σου κάνει πρόταση ο Ολυμπιακός να πας», «θα χαθείς σε μεγάλη ομάδα, κάτσε εδώ, παίξε αντρικό και τότε θα σε δουν και θα πας με μετεγγραφή και λεφτά», «δεν στο δίνω το δελτίο του γιου σου, ανακίνησε θέμα αν θες να δικαιωθείς», είναι καθημερινής βάσης και απευθύνονται σε παιδιά που δεν είναι ούτε 15 χρονών. Ο παραγοντισμός αποτελεί τη μεγαλύτερη μάστιγα στην παραγωγή ταλέντων στην Ελλάδα. Πάρα πολλά παιδιά παράτησαν το μπάσκετ, τις ομάδες τους, μια πιθανότητα καριέρας γιατί απογοητεύτηκαν από το σύλλογό τους, εμποδίστηκαν από το σύλλογό τους, ή δεν προσέχτηκαν από το σύλλογό τους.
- Το θέμα είναι ανεξάντλητο, αλλά κλείνω για σήμερα με μια επιστροφή στην αρχή: το γεγονός ότι το μπάσκετ (και γενικότερα ο αθλητισμός) δεν είναι ενταγμένο στο σχολείο έχει και μία άλλη τεράστια επίπτωση. Στα 16 του (ή στα 17 του, ανάλογα με το σύστημα) το παιδί μπαίνει μπροστά στο δίλημμα: σχολείο ή μπάσκετ. Μόρφωση ή αθλητισμός. Μόνο και μόνο η εκφορά αυτού του διλήμματος είναι τραγική. Καλούμε ουσιαστικά έναν νέο να διαλέξει αν θα έχει παιδεία ή αν θα παίξει μπάσκετ και θα είναι ημιαγράμματος. Το μπάσκετ δεν είναι ενταγμένο στο σχολείο, άρα οι προπονήσεις τρώνε πολύτιμο χρόνο από το διάβασμα και τα φροντιστήρια (άλλη μάστιγα κι αυτή), οπότε ο αθλητής που στα 17 του θα πει «παλεύω να γίνω επαγγελματίας» πρέπει να ξεχάσει κάθε πιθανότητα πανεπιστημαιακής εκπαίδευσης! Τότε μπαίνουν στη μέση χίλια δύο άλλα πράγματα που αποτρέπουν 9 στους 10 εφήβους από τον αθλητισμό. Ένας τραυματισμός ίσως σημάνει καταστροφή στα 20, ίσως να μη βρει συμβόλαιο, ίσως να παραδέρνει μέχρι τα 24-25 στις μικρές κατηγορίες μη μπορώντας να ξεφύγει από την ομάδα του; Όλα αυτά κάνουν τα παιδιά (και κυρίως τους γονείς) να φοβούνται. Άρα, κόβεται ο αθλητισμός. Εδώ έρχεται ξανά το παράδειγμα των Η.Π.Α. που μέσω του σχολικού αθλητισμού έχουν αθλητές-φοιτητές. Άσχετο αν όσοι στην πορεία γίνουν επαγγελματίες μπορεί να αφήσουν τη σχολή τους ή να μην ασχοληθούν ποτέ με αυτό που σπούδασαν. Πάντα είχαν την επιλογή να εξαντλήσουν και τις δύο πιθανότητες: μόρφωση παράλληλα με το κυνήγι της καριέρας. Άρα, στα 22 δεν μένουν ξαφνικά ξεκρέμαστοι, όπως κάποιος αθλητής που δεν θα τα καταφέρει εδώ.

Τα δικα μου σχολια ειναι τα εξης:
-Σιγουρα,προπονητες που σπουδαζουν η' σπουδασαν γυμναστικη ακαδημια,ειναι προτιμοτεροι κ καλυτερα καταρτισμενοι για να ανταποκριθουν σε αυτες τις ηλικιες,σε σχεση με ''εμπειρικους'',που οι μονες γνωσες κ παραστασεις που εχουν,ειναι οτι παιζουν η' καποτε επαιξαν μπασκετ,οποτε ''βαφτιζονται'' κ προπονητες..
Δεν ειναι θεσφατο,ομως εκτιμω πως ξεκινουν με μια καλυτερη αφετηρια.
Σιγουρα η αναζητηση της γνωσης κ της περαιτερω βελτιωσης,ειναι μια αδιακοπη διαδικασια.

-Οσον αφορα την παρουσια ειδικων ψυχολογων,θα πω πως ειναι ανυπαρκτη..ενω οσον αφορα την συνεχη ιατρικη παρακολουθηση,θα ελεγα πως ειναι υποτυπωδης..

-Για τους παραγοντες,θα ελεγα πως υπαρχει καποια βαση στα γραφομενα του φιλου..
Σιγουρα υπαρχουν η' υπαρξαν και παραγοντες,που δεν σταθηκαν εμποδιο στην εξελιξη καποιων παιδιων,οπως βεβαια υπαρχουν η' υπηρξαν κ αντιθετες περιπτωσεις..
Στους ''προβληματικους παραγοντες'' θα συμπεριελαμβανα κ αυτους που εχουν ''διπλο ρολο'',δηλαδη ειναι κ γονεις παιδιου που δραστηριοποιειται με το μπασκετ..

-Τελος,οτι το μπασκετ(και γενικοτερα ο αθλητισμος),δεν ειναι ενταγμενος στην εκπαιδευτικη διαδικασια,ειναι οντως μια πραγματικοτητα..
Εγω ειχα κανει μια νυξη,περι συνδεσης σχολειου-μπασκετ σε επιπεδο δευτεροβαθμιας εκπαιδευσης,ενω ο φιλος το διευρυνει το σκεπτικο κ στην τριτοβαθμια..

Ταπεινη μου γνωμη ειναι,πως οι μπασκετικοι ταγοι της χωρας μας,θα πρεπει να επανεξετασουν κ να επανεκτιμησουν τα καινουργια δεδομενα που ισχυουν πλεον..

Αναδημοσίευση από Filosofos :: Official Blog

Εχουν μελλον οι υποδομες των ομαδων?

Βρηκα κ αυτο το αρθρο που μου προξενησε το ενδιαφερον:

Χρειάστηκε να περάσω αρκετές ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου για να αποφασίσω αν θα γράψω αυτές τις σκέψεις μου. Ακόμα και τώρα που ξεκίνησα να το κάνω δεν είμαι σίγουρος γι’ αυτό. Δεν ξέρω αν θα μεταφέρω σωστά αυτά που έχω στο μυαλό μου, αν θα καταφέρω να σας κάνω να καταλάβετε αυτό που θέλω. Είναι πολλές εικόνες μαζί που χρειάζεται κόπο για να τις ενώσεις και να δημιουργήσεις το σωστό παζλ. Θα το κάνω όμως κι ελπίζω να σας αρέσει αυτό που θα διαβάσετε, γιατί πρώτο μου μέλημα αυτό είναι.

Όπως όλοι οι Έλληνες, έτσι κι εγώ, αποφάσισα να περάσω τις Άγιες Μέρες του Πάσχα στο χωριό μου. Μπορεί να αυτοαποκαλούμε φιλόσοφος, αλλά σε πολλά πράγματα παραμένω ένας τυπικός Ελληνάρας. Μάζεψα λοιπόν τα μπογαλάκια μου, όχι πολλά για να μη βαρύνει το αυτοκίνητο αφού στην επιστροφή έπρεπε να το φορτώσω πάλι και κίνησα για το χωριό μου. Τι να φορτώσω; Καλά, μη μου πείτε τώρα ότι δεν έχετε δει τι γίνεται στην επιστροφή των πρωτευουσιάνων από τα χωριά τους; Με μια βαλίτσα φεύγουν από την Αθήνα όλοι και το αυτοκίνητο βογκά στην επιστροφή. Κρέατα, φρούτα, αυγά, γλυκά και ότι άλλο μπορεί να φανταστείτε. Έχουν οι γέροι στο χωριό γι’ όλους. Πήγα κι εγώ λοιπόν να δω τους γέρους μου, περισσότερο όμως γιατί μου είχαν λείψει και κάθε φορά που περνάω χρόνο μαζί τους μπορώ να βάλω πιο εύκολα σε μια τάξη τις σκέψεις μου.

Φθάνοντας στο χωριό μου ήταν βράδυ κι έβρεχε, απλά άνοιξα το παράθυρο του αυτοκινήτου, μύρισα τον καθαρό αέρα και το μυαλό μου καθάρισε. Δεν είδα πολλά. Αυτά δηλαδή που είδα την επόμενη μέρα. Όταν με το καλό ξύπνησα, αποφάσισα να περπατήσω τους δρόμους στους οποίους μεγάλωσα, να ανοίξω και πάλι το βιβλίο των αναμνήσεών μου, γιατί σαν παιδί είχα πολλές καλές αναμνήσεις και γεμάτες από μπάσκετ.

Μετά από αρκετή ώρα περπάτημα, έφτασα στο παλιό σχολείο του χωριού μου. Ένα πανέμορφο κτίριο που είχε κάνει δωρεά ένας ευυπόληπτος συγχωριανός μου για να… σώσει τη ψυχή του. Ποτέ μου δεν τον είχα δει ως παιδί, ποτέ δεν τον είδα και τώρα που μεγάλωσα. Έφτασα λοιπόν στο χώρο που ονειρεύτηκα, που έπαιξα, που γέλασα, που έκλαψα, που μεγάλωσα…

Όλα είχαν αλλάξει. Οι δυο μπασκέτες που δίναμε τις δικές μας μάχες ως παιδιά, που μας έκαναν να αγαπήσουμε την πορτοκαλί μπάλα, δεν υπήρχαν πια. Αποφάσισε λεει ο Δήμος να δημιουργήσει ένα σύγχρονο γήπεδο 5Χ5. Και καλά έκανε. Γιατί ήταν γεμάτο από παιδάκια που έπαιζαν από το πρωί ως το βράδυ. Που δεν σταμάτησαν να παίζουν ακόμα κι όταν έπιασε βροχή. Είχα κάτσει και τα χάζευα. Προσπαθούσα να τα αναγνωρίσω γιατί τα χρόνια είχαν περάσει και τα παιδιά μεγαλώνουν γρήγορα. Καθόμουν κάτω από τη μια μπασκέτα που είχε απομείνει σε μια γωνιά. Σκουριασμένη και σπασμένη. Και πραγματικά χαιρόμουν που τα έβλεπα να τρέχουν πάνω, κάτω από το να είναι «φυλακισμένα» στο διαδύκτιο. Από το να περνούν τις ώρες τους πίσω από κομπιούτερ που λεει και ο πατέρας μου και παίζοντας ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Οι σκέψεις μου όμως ήταν μπερδεμένες. Μου ήρθε μια απλή ερώτηση στο μυαλό: «Γιατί αυτά τα παιδιά να μην παίζουν μπάσκετ στο γήπεδο που έπαιζα κι εγώ με τους κολλητούς μου;». Δυστυχώς την απάντηση την ξέρω. Δεν φταιει κανείς άλλος εκτός από το ίδιο το μπάσκετ κι αυτούς που θέλουν να τους αποκαλούμε μπασκετοπατέρες.

Θυμάμαι, ότι όταν εγώ ήμουν παιδί και μου είχε φέρει ο πατέρας μου την πρώτη μου μπάλα, κοιμήθηκα αγκαλιά της και το πρωί σηκώθηκα αχάραγα ακόμα για να κατασκευάσω μόνος μου την πρώτη μου μπασκέτα. Μ’ ένα κομμάτι από παλιά πόρτα για ταμπλό κι μια μπετόβεργα για στεφάνι. Κι όλα τα παιδιά του χωριού έξω από το σπίτι για να αρχίσουμε τις… μάχες μας. Από το πρωί ως το βράδυ. Ούτε για φαγητό δεν κάναμε διάλειμμα. Κι όλοι θέλαμε να μοιάσουμε στον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φάνη και τα άλλα παιδιά που έλεγε και το σύνθημα της εποχής. Τώρα σε ποιον να μοιάσουν αυτά τα παιδιά; Μπορεί να έχουμε σπουδαίους αθλητές, αλλά πρότυπα δεν έχουμε και φταινε αυτοί που έχουν αναλάβει να δημιουργήσουν τα πρότυπα. Τότε ο Άρης ήταν η ομάδα όλων των Ελλήνων, οι δρόμοι τις Πέμπτες ερήμωναν κι όλοι στήνονταν μπροστά από τις τηλεοράσεις. Τώρα έχουμε τους πράσινους, τους κόκκινους, τους κίτρινους και τους ασπρόμαυρους «στρατούς».

Και θα με ρωτήσετε, τους ίδιους «στρατούς» δεν έχουμε και στο ποδόσφαιρο; Γιατί τα γήπεδα 5Χ5 είναι γεμάτα; Γιατί τα παιδιά στα σχολεία τρέχουν να προλάβουν την μπάλα ποδοσφαίρου στα διαλείμματα; Γιατί μάλλον κάτι δεν έγινε σωστά όταν έπρεπε. Όταν η πορτοκαλί μπάλα είχε φωλιάσει για τα καλά στις καρδιές όλων των Ελλήνων.

Πρόσφατα στο Μανχάιμ η Εθνική Εφήβων κατέκτησε την πρώτη θέση αήττητη. Πριν απ’ αυτό η Εθνική Παίδων είχε πετύχει μια ανάλογη επιτυχία στην Τουρκία. Όλοι χάρηκαν. Το ελληνικό μπάσκετ έχει μέλλον. Τι μου λετε; Αυτό είναι το μέλλον. Δεν πάτε καμιά βόλτα από τα γήπεδα σ’ όλη την Ελλάδα να δείτε πόσα μικρά παιδιά ασχολούνται καθημερινά με το μπάσκετ. Περάστε από τα τμήματα υποδομών των μεγάλων ομάδων για να δείτε πόσα παιδιά μαθαίνουν καθημερινά τα μυστικά του αθλήματος και κάτω από ποιες συνθήκες. Δεν είναι στραβός ο γιαλός. Εμείς στραβά αρμενίζουμε…

Αυτοί που διδάσκουν τα μυστικά του μπάσκετ στα μικρά παιδιά, γνωρίζουν ποια είναι αυτά τα μυστικά; Ξέρουν τι πρέπει να τους μάθουν; Έχουν την απαραίτητη μόρφωση; Ποια είναι η ελληνική σχολή μπάσκετ; Πως πρέπει να δουλεύουν τα παιδιά σ’ αυτή την ηλικία; Δεν πρέπει να υπάρχει μια συνέχεια από ηλικία σε ηλικία; Τίποτα απ’ αυτά δεν συμβαίνει.

Για παράδειγμα, αυτοί που δουλεύουν στις δυο μεγαλύτερες ομάδες της Ελλάδας, τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό, στις δυο ομάδες που ξοδεύουν αμύθητα ποσά για να πρωταγωνιστούν στην Ευρώπη, ξέρουν τον τρόπο δουλειάς του Ομπράντοβιτς και του Γιαννάκη; Δεν πρέπει οι μικροί να δουλεύουν πάνω στις αρχές των πρώτων προπονητών; Αν το καλοκαίρι ο «Ζοτς» ή ο «Δράκος» ζητήσουν ένα, δυο παιδιά από τους εφήβους για να δουλέψουν με την πρώτη ομάδα, θα μπορέσουν να σταθούν; Φυσικά όχι. Έχουν τα απαραίτητα εφόδια οι προπονητές που δουλεύουν στα τμήματα υποδομής ή περνούσαν απ’ έξω, είδαν φως και μπήκαν; Έχουν συνεργασία με την πρώτη ομάδα; Τα μικρά παιδιά έχουν τη βοήθεια ειδικών γυμναστών, ειδικών διατροφολόγων, ειδικών γιατρών; Πιστέψτε με τίποτα απ’ όλα αυτά δε συμβαίνει.

Τα ποδοσφαιρικά τμήματα των δυο αιωνίων τσακώνονται στις μικρές ηλικίες για το ποια θα δημιουργήσει περισσότερες ακαδημίες σ’ όλη την Ελλάδα. Ποια θα έχει το μεγαλύτερο δίκτυο. Ξέρετε πόσες σχολές έχουν κόκκινοι και πράσινοι στο μπάσκετ; Καμία. Ναι, ναι, καμία. Και μετά μου λετε γιατί τα παιδιά δεν παίζουν μπάσκετ. Όταν οι ομάδες που «ελέγχουν» τη μισή Ελλάδα απαξιώνουν να ασχοληθούν με τα μικρά παιδιά. Δεν έχουν μια κοινή πολιτική για να δημιουργήσουν τα επόμενα στελέχη της ανδρικής τους ομάδας και δεν θα χρειαστεί να ξοδέψουν εκατομμύρια ευρώ για να πάρουν έτοιμους παίκτες.

Δηλαδή, η Ζελέζνικ και η Παρτιζάν που μοσχοπούλησαν τον Τεόντοσιτς και τον Πέκοβιτς σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, έχουν περισσότερο μυαλό από τους Έλληνες παράγοντες; Και η ΕΟΚ, ο ΕΣΑΚΕ που βρίσκονται; Γιατί δεν κάθονται όλοι οι φορείς σ’ ένα τραπέζι και να αποφασίσουν από κοινού για το μέλλον της πορτοκαλί μπάλας. Δυστυχώς δεν προβλέπεται να το κάνουν και η σπασμένη μπάσκετ στο χωριό μου θα μείνει στη γωνιά της και θα συνεχίσει να σκουριάζει…


Moυ εκαναν εντυπωση τα εξης:
-Αν υπαρχουν προτυπα
-Αν υπαρχουν ομαδες και οχι ''στρατοι''
-Αν τελικα,ολοι αυτοι που εργαζονται στο χωρο των υποδομων μπασκετ,εχουν την απαιτουμενη καταρτιση κ ικανοτητες κ ξερουν τι πρεπει να κανουν
-Και τελος...μηπως οι μπασκετες στα ανοιχτα γηπεδα,θα αρχισουν να σκουριαζουν..??

Το σχετικο αρθρο γραφτηκε στις 01|05|08,στο φιλοσοφος blog,με τιτλο ''Η σπασμενη μπασκετα'',super basket.gr

Αναδημοσίευση από Filosofos :: Official Blog