Καθαρά και ξάστερα !

Το παρακάτω άρθρο το διάβασα στο http://kretaworldbasket.blogspot.com/2009/12/blog-post_20.html και πιστεύω πως αξίζει να το αναδημοσιεύσω.

Η μεγάλη αύξηση της επισκεψημότητας στο blog μας μας επιβάλλει να καταβάλουμε προσπάθεια για την όσο το δυνατό μεγαλύτερη αντικειμενικότητα στα όσα παραθέτουμε και αναφέρουμε σε αυτό. Το ότι συμμετέχουμε σαν εκλεγμένο μέλος από τα Σωματεία της Κρήτης στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΚΑΣΚ σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι θα δεν επαινέσουμε δημόσια οποιαδήποτε θετική της προσπάθεια ή πρωτοβουλία και βέβαια ότι δεν θα κριτικάρουμε δημόσια κάτι το οποίο κατά γενική ομολογία δεν είναι σωστό.

Στην ΕΚΑΣΚ έχουμε σήμερα 3 θέσεις ευθύνης : α) στις δημόσιες σχέσεις, β) στην Επιτροπή του Αναπτυξιακού Προγράμματος της ΕΟΚ και έφορος στην Μικτή Ομάδας Κρήτης Αγοριών και γ) μέλος (πρόσφατα) στην Επιτροπή Πρωταθλήματος.

Στο τελευταίο έκτακτο ΔΣ της ΕΚΑΣΚ (Παρασκευή 18-12-09) υποβάλαμε την παραίτηση μας από τις δύο τελευταίες επιτροπές διότι :

Α) από την ημέρα συμμετοχής μας στην τριμελή Επιτροπή Πρωταθλήματος δεν είχαμε κληθεί να συμμετάσχουμε σε καμία απόφαση της και μάλιστα αυτές τις μαθαίναμε από τα δελτία τύπου της ΕΚΑΣΚ.

Β) αν και συμμετέχουμε εδώ και δύο χρόνια στην επιτροπή του Αναπτυξιακού Προγράμματος της ΕΟΚ στην Κρήτη, τις τελευταίες αποφάσεις για την συμμετοχή των παιδιών που θα εκπροσωπήσουν την ΕΚΑΣΚ στην Καλαμάτα (γεννηθέντα το 1995 ) και τα παιδιά που θα συμμετάσχουν αρχικά στην Μικτή Κρήτης (γεννηθέντα το 1995 - αναλογία 70% , και το 1996 - αναλογία 30%), διοργανώσεις που και οι 2 αφορούν αποκλειστικά το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα και είναι υπό την αιγίδα του, τις πληροφορηθήκαμε από το internet, αν και καθημερινά ζητούσαμε να μάθουμε από την Γραμματεία της ΕΚΑΣΚ αν υπήρχαν εξελίξεις επί των δύο θεμάτων και οι απαντήσεις ήταν αρνητικές ακόμα και τα μεσημέρια των ημερών που στάλισαν τα σχετικά έγγραφα στην ΕΟΚ και στην συνέχεια δημοσιεύθηκαν στο επίσημο site της ΕΚΑΣΚ στο διαδίκτυο.

Έχοντας πάρα πολλές απορίες δικές μας, αλλά εκφράζοντας και τις απορίες πάρα πολλών φίλων από όλη την Κρήτη που επικοινώνησαν μαζί μας για τα κριτήρια επιλογής των αθλητών, τα ονόματα των οποίων όπως αναφέραμε παραπάνω τα μάθαμε από το διαδίκτυο, ζητήσαμε εξηγήσεις από αυτούς που επέλεξαν τους αθλητές χωρίς να φέρουν το θέμα, τουλάχιστο για ενημέρωση, στην Επιτροπή Ανάπτυξης της ΕΚΑΣΚ.

Για παράδειγμα μεταξύ όλων των άλλων, όλη στην Κρήτη αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν ένας αθλητής που αγωνίζεται επί σχεδόν 40’ σε κάθε αγώνα στις ομάδες των Παμπαίδων και Παίδων του συλλόγου του και είναι πρώτος σκόρερ στα πρωταθλήματα Κρήτης αυτών των κατηγοριών, ενώ έχει και χρόνο συμμετοχής στην ανδρική ομάδα (!!!), να μην επιλέγεται να είναι μέσα στους αθλητές που θα εκπροσωπήσουν την Κρήτη στην Καλαμάτα τα Χριστούγεννα, ένας θεσμός από τους μεγαλύτερους στην κατηγορία των Παμπάιδων.

Η απάντηση μπορεί να είναι μόνο μία : αυτοί που δεν τον επέλεξαν μάλλον δεν τον γνώριζαν καλά σαν αθλητή. Και βέβαια μην ακούσουμε την άποψη ότι ο αθλητής αυτός δεν έχει ύψος … 2.10μ. διότι πήγαμε πέρυσι στην Καλαμάτα (πάντα με δικά μας έξοδα) και είδαμε το επίπεδο εκεί και ακόμα ο ένας από τους τέσσερεις αθλητές που στείλαμε πέρυσι εκεί ήταν των ίδιων σωματικών προδιαγραφών με τον αναφερόμενο αθλητή, που εκτός όλων των άλλων είναι υπόδειγμα ήθους και μαθητής του 19+.

Η δεύτερη περίπτωση αφορά αθλητή που συμμετείχε πέρυσι σε όλα τα παιχνίδια της αντίστοιχης Μικτής Κρήτης (αν και ήταν ένα χρόνος μικρότερος - 1995), στα φιλικά με ΕΣΚΑ και ΕΣΚΑΝΑ, σε όλους τους αγώνες στο Final Six των Ενώσεων στην Ιεράπετρα, είχε χρόνο συμμετοχής σχεδόν 3 οκταλέπτων (το μέγιστο επιτρεπτό) στην ομάδα που πέρυσι κέρδισε το Πρωτάθλημα Παμπαίδων Κρήτης και φέτος (όπως και πέρυσι) έχει σημαντικό χρόνο συμμετοχής και στην ομάδα Παίδων του Συλλόγου του που μέχρι σήμερα παρουσιάζει την καλύτερη πορεία στο Πρωτάθλημα Κρήτης και είναι η μόνη αήττητη ομάδα, Αυτός ο αθλητής, που και αυτός είναι υπόδειγμα ήθους και μαθητής του 19+, θεωρήθηκε ότι δεν άξιζε να συμπεριληφθεί στην αρχική εικοσάδα της Μικτής Κρήτης. Και εδώ η απάντηση μπορεί να είναι μόνο μία : αυτοί που δεν τον επέλεξαν μάλλον δεν τον γνώριζαν καλά σαν αθλητή. Εκτός βέβαια και αν ο περυσινός Περφερειακός Προπονητής Κρήτης (και πρωταθλητής με την ομάδα Παίδων του συλλόγου του επί 5 συνεχόμενα χρόνια) και μετέπειτα βοηθός στην Μεσογειακή Εθνική ομάδα Ανδρών που κέρδισε μετάλλιο στην Ιταλία δεν ήξερε γιατί τον επέλεξε στην Μικτής Κρήτης !

Κάποιοι θεώρησαν ότι κακώς ζητήσαμε εξηγήσεις από αυτούς που έκαναν αυτές τις επιλογές, χωρίς να φέρουν την εισήγηση τους έστω για ενημέρωση στην Επιτροπή ανάπτυξης της ΕΚΑΣΚ. Η πορεία μας στα 2 - 3 τελευταία χρόνια στο χώρο των υποδομών, τα ταξίδια μας σχεδόν σε όλες τις διοργανώσεις που τις αφορούν σε όλη την Ελλάδα (πάντα με δικά μας έξοδα), οι επαφές μας και η αναγνώριση δημόσια της δουλειάς μας και της προσφοράς στις υποδομές και από τους 4 προπονητές των μικρών Εθνικών ομάδων (Παμπαίδων – Παίδων – Εφήβων) αλλά και παραγόντων της ΕΟΚ, μας δίνει κάθε δικαίωμα να κρίνουμε αποφάσεις που έχουν σχέση με την ανάπτυξη των υποδομών και να ζητάμε επιμόνως πειστικές εξηγήσεις κάποιων επιλογών που προκαλούν το κοινό αίσθημα.

Οι εποχές που κάποιοι τα αφήναμε όλα στην τύχη και στην μοίρα τους πέρασαν και κάνενας δεν θέλει να ξανάρθουν.

Τέλος αν κάποιοι ανησυχούν και δυσανασχετούν γιατί νιώθουν ότι τους χαλάμε το χουζούρι τους, καλά κάνουν και ανησυχούν γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει και θα συμβαίνει.

Οι παραιτήσεις μας στο ΔΣ της ΕΚΑΣΚ από τις δύο παραπάνω αναφερόμενες επιτροπές δεν έγιναν ομόφωνα δεκτές. Εμείς δεχτήκαμε τις εξηγήσεις που μας δόθηκαν και τις ενέργειες που θα γίνουν σε όσα αναφέραμε και καλή την πίστη παραμένουμε στις θέσεις μας, όπως μας εζητήθη, μέχρι να δούμε τις περεταίρω εξελίξεις.

Πηγή: http://kretaworldbasket.blogspot.com/2009/12/blog-post_20.html

''Ο αθλητισμος στο περιθωριο,τα ταλεντα στα σκουπιδια''..

Ενδιαφερον παρουσιαζει κ αυτη η τοποθετηση,που γραφτηκε στο Age of basketball blog,την Τεταρτη 3 Σεμπτεμβριου 2008,με τιτλο ''Ο αθλητισμος στο περιθωριο,τα ταλεντα στα σκουπιδια''..

- Συνεχίζουμε στο θέμα μας. Πείτε ότι κάποιος πάει σε ομάδα και μπαίνει στην παραγωγική διαδικασία ταλέντων. Πρώτο πρόβλημα: οι προπονητές. Στις περισσότερες ομάδες προπονητής των παιδοεφηβικών (αλλά και των νεαρότερων ηλικιών) είναι κάποιος… παίκτης του αντρικού της ομάδας. Εκείνος, ίσως έχει σπουδάσει (ή σπουδάζει) στη γυμναστική ακαδημία. Όμως, αν το σκεφτούμε, τι προσόντα έχει στο να δει, να αναπτύξει σωστά και να καλλιεργήσει το ταλέντο ενός 10χρονου, 12χρονου ή 15χρονου παιδιού; Δεν έχει. Μήπως έχει κάνει μαθήματα, σεμινάρια, έχει γυμναστεί στο πώς να αντιμετωπίζει τους νέους; Είναι το ίδιο να γυμνάσεις και να δουλέψεις με έναν 23χρονο και το ίδιο με έναν 12χρονο; Προφανώς όχι. Άρα, τι παραπάνω εχέγγυα παίρνουν αυτά τα παιδιά που δουλεύουν με εφήβους; Απλό, δεν παίρνουν.
- Μήπως οι ομάδες, ή έστω ανά συνοικία, διαθέτουν ψυχολόγο ειδικευμένο σε θέματα αθλητισμού, που να βοηθάει τα παιδιά (μην ξεχνάτε, μιλάμε για την πιο κρίσιμη ηλικία του ανθρώπου, προεφηβική και εφηβική); Ψιλά γράμματα θα πείτε, ενώ πάω στοίχημα ότι οι μισοί χαμογελάσατε και ειρωνικά όταν το διαβάσατε.
- Υπάρχουν γιατροί στις ομάδες που να παρακολουθούν τα παιδιά και να τα προσέχουν, ώστε να λειτουργήσουν θετικά στην ανάπτυξή τους; Όχι μόνο δεν υπάρχουν, αλλά το 90% των παιδιών δεν εξετάζονται ποτέ ούτε καν για καρδιά όσο καιρό παίζουν μπάσκετ. Ευθύνη των ομάδων, της κοινωνίας, αλλά και των γονιών αυτή.
- Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν, είναι και θα είναι οι παράγοντες των ομάδων. Οι άνθρωποι που θεωρούν ένα 15χρονο παιδί κτήμα τους, που πίεσαν ώστε να μην μπορεί ένα παιδί να μετεγγραφεί ελεύθερα (παρά μόνο μετά από δύο χρόνια απραξίας), που προσπαθούν να βγάλουν λεφτά από πιτσιρίκια. Κι εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη σαπίλα του συστήματος. Όλα τα παρακάτω είναι πραγματικά περιστατικά. Τα αναφέρω απλώς επιγραμματικά και χωρίς ονόματα παικτών και ομάδων. Ατάκες του στιλ «εμείς παίκτη στον Παναθηναϊκό δεν δίνουμε, αν σου κάνει πρόταση ο Ολυμπιακός να πας», «θα χαθείς σε μεγάλη ομάδα, κάτσε εδώ, παίξε αντρικό και τότε θα σε δουν και θα πας με μετεγγραφή και λεφτά», «δεν στο δίνω το δελτίο του γιου σου, ανακίνησε θέμα αν θες να δικαιωθείς», είναι καθημερινής βάσης και απευθύνονται σε παιδιά που δεν είναι ούτε 15 χρονών. Ο παραγοντισμός αποτελεί τη μεγαλύτερη μάστιγα στην παραγωγή ταλέντων στην Ελλάδα. Πάρα πολλά παιδιά παράτησαν το μπάσκετ, τις ομάδες τους, μια πιθανότητα καριέρας γιατί απογοητεύτηκαν από το σύλλογό τους, εμποδίστηκαν από το σύλλογό τους, ή δεν προσέχτηκαν από το σύλλογό τους.
- Το θέμα είναι ανεξάντλητο, αλλά κλείνω για σήμερα με μια επιστροφή στην αρχή: το γεγονός ότι το μπάσκετ (και γενικότερα ο αθλητισμός) δεν είναι ενταγμένο στο σχολείο έχει και μία άλλη τεράστια επίπτωση. Στα 16 του (ή στα 17 του, ανάλογα με το σύστημα) το παιδί μπαίνει μπροστά στο δίλημμα: σχολείο ή μπάσκετ. Μόρφωση ή αθλητισμός. Μόνο και μόνο η εκφορά αυτού του διλήμματος είναι τραγική. Καλούμε ουσιαστικά έναν νέο να διαλέξει αν θα έχει παιδεία ή αν θα παίξει μπάσκετ και θα είναι ημιαγράμματος. Το μπάσκετ δεν είναι ενταγμένο στο σχολείο, άρα οι προπονήσεις τρώνε πολύτιμο χρόνο από το διάβασμα και τα φροντιστήρια (άλλη μάστιγα κι αυτή), οπότε ο αθλητής που στα 17 του θα πει «παλεύω να γίνω επαγγελματίας» πρέπει να ξεχάσει κάθε πιθανότητα πανεπιστημαιακής εκπαίδευσης! Τότε μπαίνουν στη μέση χίλια δύο άλλα πράγματα που αποτρέπουν 9 στους 10 εφήβους από τον αθλητισμό. Ένας τραυματισμός ίσως σημάνει καταστροφή στα 20, ίσως να μη βρει συμβόλαιο, ίσως να παραδέρνει μέχρι τα 24-25 στις μικρές κατηγορίες μη μπορώντας να ξεφύγει από την ομάδα του; Όλα αυτά κάνουν τα παιδιά (και κυρίως τους γονείς) να φοβούνται. Άρα, κόβεται ο αθλητισμός. Εδώ έρχεται ξανά το παράδειγμα των Η.Π.Α. που μέσω του σχολικού αθλητισμού έχουν αθλητές-φοιτητές. Άσχετο αν όσοι στην πορεία γίνουν επαγγελματίες μπορεί να αφήσουν τη σχολή τους ή να μην ασχοληθούν ποτέ με αυτό που σπούδασαν. Πάντα είχαν την επιλογή να εξαντλήσουν και τις δύο πιθανότητες: μόρφωση παράλληλα με το κυνήγι της καριέρας. Άρα, στα 22 δεν μένουν ξαφνικά ξεκρέμαστοι, όπως κάποιος αθλητής που δεν θα τα καταφέρει εδώ.

Τα δικα μου σχολια ειναι τα εξης:
-Σιγουρα,προπονητες που σπουδαζουν η' σπουδασαν γυμναστικη ακαδημια,ειναι προτιμοτεροι κ καλυτερα καταρτισμενοι για να ανταποκριθουν σε αυτες τις ηλικιες,σε σχεση με ''εμπειρικους'',που οι μονες γνωσες κ παραστασεις που εχουν,ειναι οτι παιζουν η' καποτε επαιξαν μπασκετ,οποτε ''βαφτιζονται'' κ προπονητες..
Δεν ειναι θεσφατο,ομως εκτιμω πως ξεκινουν με μια καλυτερη αφετηρια.
Σιγουρα η αναζητηση της γνωσης κ της περαιτερω βελτιωσης,ειναι μια αδιακοπη διαδικασια.

-Οσον αφορα την παρουσια ειδικων ψυχολογων,θα πω πως ειναι ανυπαρκτη..ενω οσον αφορα την συνεχη ιατρικη παρακολουθηση,θα ελεγα πως ειναι υποτυπωδης..

-Για τους παραγοντες,θα ελεγα πως υπαρχει καποια βαση στα γραφομενα του φιλου..
Σιγουρα υπαρχουν η' υπαρξαν και παραγοντες,που δεν σταθηκαν εμποδιο στην εξελιξη καποιων παιδιων,οπως βεβαια υπαρχουν η' υπηρξαν κ αντιθετες περιπτωσεις..
Στους ''προβληματικους παραγοντες'' θα συμπεριελαμβανα κ αυτους που εχουν ''διπλο ρολο'',δηλαδη ειναι κ γονεις παιδιου που δραστηριοποιειται με το μπασκετ..

-Τελος,οτι το μπασκετ(και γενικοτερα ο αθλητισμος),δεν ειναι ενταγμενος στην εκπαιδευτικη διαδικασια,ειναι οντως μια πραγματικοτητα..
Εγω ειχα κανει μια νυξη,περι συνδεσης σχολειου-μπασκετ σε επιπεδο δευτεροβαθμιας εκπαιδευσης,ενω ο φιλος το διευρυνει το σκεπτικο κ στην τριτοβαθμια..

Ταπεινη μου γνωμη ειναι,πως οι μπασκετικοι ταγοι της χωρας μας,θα πρεπει να επανεξετασουν κ να επανεκτιμησουν τα καινουργια δεδομενα που ισχυουν πλεον..

Αναδημοσίευση από Filosofos :: Official Blog

Εχουν μελλον οι υποδομες των ομαδων?

Βρηκα κ αυτο το αρθρο που μου προξενησε το ενδιαφερον:

Χρειάστηκε να περάσω αρκετές ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου για να αποφασίσω αν θα γράψω αυτές τις σκέψεις μου. Ακόμα και τώρα που ξεκίνησα να το κάνω δεν είμαι σίγουρος γι’ αυτό. Δεν ξέρω αν θα μεταφέρω σωστά αυτά που έχω στο μυαλό μου, αν θα καταφέρω να σας κάνω να καταλάβετε αυτό που θέλω. Είναι πολλές εικόνες μαζί που χρειάζεται κόπο για να τις ενώσεις και να δημιουργήσεις το σωστό παζλ. Θα το κάνω όμως κι ελπίζω να σας αρέσει αυτό που θα διαβάσετε, γιατί πρώτο μου μέλημα αυτό είναι.

Όπως όλοι οι Έλληνες, έτσι κι εγώ, αποφάσισα να περάσω τις Άγιες Μέρες του Πάσχα στο χωριό μου. Μπορεί να αυτοαποκαλούμε φιλόσοφος, αλλά σε πολλά πράγματα παραμένω ένας τυπικός Ελληνάρας. Μάζεψα λοιπόν τα μπογαλάκια μου, όχι πολλά για να μη βαρύνει το αυτοκίνητο αφού στην επιστροφή έπρεπε να το φορτώσω πάλι και κίνησα για το χωριό μου. Τι να φορτώσω; Καλά, μη μου πείτε τώρα ότι δεν έχετε δει τι γίνεται στην επιστροφή των πρωτευουσιάνων από τα χωριά τους; Με μια βαλίτσα φεύγουν από την Αθήνα όλοι και το αυτοκίνητο βογκά στην επιστροφή. Κρέατα, φρούτα, αυγά, γλυκά και ότι άλλο μπορεί να φανταστείτε. Έχουν οι γέροι στο χωριό γι’ όλους. Πήγα κι εγώ λοιπόν να δω τους γέρους μου, περισσότερο όμως γιατί μου είχαν λείψει και κάθε φορά που περνάω χρόνο μαζί τους μπορώ να βάλω πιο εύκολα σε μια τάξη τις σκέψεις μου.

Φθάνοντας στο χωριό μου ήταν βράδυ κι έβρεχε, απλά άνοιξα το παράθυρο του αυτοκινήτου, μύρισα τον καθαρό αέρα και το μυαλό μου καθάρισε. Δεν είδα πολλά. Αυτά δηλαδή που είδα την επόμενη μέρα. Όταν με το καλό ξύπνησα, αποφάσισα να περπατήσω τους δρόμους στους οποίους μεγάλωσα, να ανοίξω και πάλι το βιβλίο των αναμνήσεών μου, γιατί σαν παιδί είχα πολλές καλές αναμνήσεις και γεμάτες από μπάσκετ.

Μετά από αρκετή ώρα περπάτημα, έφτασα στο παλιό σχολείο του χωριού μου. Ένα πανέμορφο κτίριο που είχε κάνει δωρεά ένας ευυπόληπτος συγχωριανός μου για να… σώσει τη ψυχή του. Ποτέ μου δεν τον είχα δει ως παιδί, ποτέ δεν τον είδα και τώρα που μεγάλωσα. Έφτασα λοιπόν στο χώρο που ονειρεύτηκα, που έπαιξα, που γέλασα, που έκλαψα, που μεγάλωσα…

Όλα είχαν αλλάξει. Οι δυο μπασκέτες που δίναμε τις δικές μας μάχες ως παιδιά, που μας έκαναν να αγαπήσουμε την πορτοκαλί μπάλα, δεν υπήρχαν πια. Αποφάσισε λεει ο Δήμος να δημιουργήσει ένα σύγχρονο γήπεδο 5Χ5. Και καλά έκανε. Γιατί ήταν γεμάτο από παιδάκια που έπαιζαν από το πρωί ως το βράδυ. Που δεν σταμάτησαν να παίζουν ακόμα κι όταν έπιασε βροχή. Είχα κάτσει και τα χάζευα. Προσπαθούσα να τα αναγνωρίσω γιατί τα χρόνια είχαν περάσει και τα παιδιά μεγαλώνουν γρήγορα. Καθόμουν κάτω από τη μια μπασκέτα που είχε απομείνει σε μια γωνιά. Σκουριασμένη και σπασμένη. Και πραγματικά χαιρόμουν που τα έβλεπα να τρέχουν πάνω, κάτω από το να είναι «φυλακισμένα» στο διαδύκτιο. Από το να περνούν τις ώρες τους πίσω από κομπιούτερ που λεει και ο πατέρας μου και παίζοντας ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Οι σκέψεις μου όμως ήταν μπερδεμένες. Μου ήρθε μια απλή ερώτηση στο μυαλό: «Γιατί αυτά τα παιδιά να μην παίζουν μπάσκετ στο γήπεδο που έπαιζα κι εγώ με τους κολλητούς μου;». Δυστυχώς την απάντηση την ξέρω. Δεν φταιει κανείς άλλος εκτός από το ίδιο το μπάσκετ κι αυτούς που θέλουν να τους αποκαλούμε μπασκετοπατέρες.

Θυμάμαι, ότι όταν εγώ ήμουν παιδί και μου είχε φέρει ο πατέρας μου την πρώτη μου μπάλα, κοιμήθηκα αγκαλιά της και το πρωί σηκώθηκα αχάραγα ακόμα για να κατασκευάσω μόνος μου την πρώτη μου μπασκέτα. Μ’ ένα κομμάτι από παλιά πόρτα για ταμπλό κι μια μπετόβεργα για στεφάνι. Κι όλα τα παιδιά του χωριού έξω από το σπίτι για να αρχίσουμε τις… μάχες μας. Από το πρωί ως το βράδυ. Ούτε για φαγητό δεν κάναμε διάλειμμα. Κι όλοι θέλαμε να μοιάσουμε στον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φάνη και τα άλλα παιδιά που έλεγε και το σύνθημα της εποχής. Τώρα σε ποιον να μοιάσουν αυτά τα παιδιά; Μπορεί να έχουμε σπουδαίους αθλητές, αλλά πρότυπα δεν έχουμε και φταινε αυτοί που έχουν αναλάβει να δημιουργήσουν τα πρότυπα. Τότε ο Άρης ήταν η ομάδα όλων των Ελλήνων, οι δρόμοι τις Πέμπτες ερήμωναν κι όλοι στήνονταν μπροστά από τις τηλεοράσεις. Τώρα έχουμε τους πράσινους, τους κόκκινους, τους κίτρινους και τους ασπρόμαυρους «στρατούς».

Και θα με ρωτήσετε, τους ίδιους «στρατούς» δεν έχουμε και στο ποδόσφαιρο; Γιατί τα γήπεδα 5Χ5 είναι γεμάτα; Γιατί τα παιδιά στα σχολεία τρέχουν να προλάβουν την μπάλα ποδοσφαίρου στα διαλείμματα; Γιατί μάλλον κάτι δεν έγινε σωστά όταν έπρεπε. Όταν η πορτοκαλί μπάλα είχε φωλιάσει για τα καλά στις καρδιές όλων των Ελλήνων.

Πρόσφατα στο Μανχάιμ η Εθνική Εφήβων κατέκτησε την πρώτη θέση αήττητη. Πριν απ’ αυτό η Εθνική Παίδων είχε πετύχει μια ανάλογη επιτυχία στην Τουρκία. Όλοι χάρηκαν. Το ελληνικό μπάσκετ έχει μέλλον. Τι μου λετε; Αυτό είναι το μέλλον. Δεν πάτε καμιά βόλτα από τα γήπεδα σ’ όλη την Ελλάδα να δείτε πόσα μικρά παιδιά ασχολούνται καθημερινά με το μπάσκετ. Περάστε από τα τμήματα υποδομών των μεγάλων ομάδων για να δείτε πόσα παιδιά μαθαίνουν καθημερινά τα μυστικά του αθλήματος και κάτω από ποιες συνθήκες. Δεν είναι στραβός ο γιαλός. Εμείς στραβά αρμενίζουμε…

Αυτοί που διδάσκουν τα μυστικά του μπάσκετ στα μικρά παιδιά, γνωρίζουν ποια είναι αυτά τα μυστικά; Ξέρουν τι πρέπει να τους μάθουν; Έχουν την απαραίτητη μόρφωση; Ποια είναι η ελληνική σχολή μπάσκετ; Πως πρέπει να δουλεύουν τα παιδιά σ’ αυτή την ηλικία; Δεν πρέπει να υπάρχει μια συνέχεια από ηλικία σε ηλικία; Τίποτα απ’ αυτά δεν συμβαίνει.

Για παράδειγμα, αυτοί που δουλεύουν στις δυο μεγαλύτερες ομάδες της Ελλάδας, τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό, στις δυο ομάδες που ξοδεύουν αμύθητα ποσά για να πρωταγωνιστούν στην Ευρώπη, ξέρουν τον τρόπο δουλειάς του Ομπράντοβιτς και του Γιαννάκη; Δεν πρέπει οι μικροί να δουλεύουν πάνω στις αρχές των πρώτων προπονητών; Αν το καλοκαίρι ο «Ζοτς» ή ο «Δράκος» ζητήσουν ένα, δυο παιδιά από τους εφήβους για να δουλέψουν με την πρώτη ομάδα, θα μπορέσουν να σταθούν; Φυσικά όχι. Έχουν τα απαραίτητα εφόδια οι προπονητές που δουλεύουν στα τμήματα υποδομής ή περνούσαν απ’ έξω, είδαν φως και μπήκαν; Έχουν συνεργασία με την πρώτη ομάδα; Τα μικρά παιδιά έχουν τη βοήθεια ειδικών γυμναστών, ειδικών διατροφολόγων, ειδικών γιατρών; Πιστέψτε με τίποτα απ’ όλα αυτά δε συμβαίνει.

Τα ποδοσφαιρικά τμήματα των δυο αιωνίων τσακώνονται στις μικρές ηλικίες για το ποια θα δημιουργήσει περισσότερες ακαδημίες σ’ όλη την Ελλάδα. Ποια θα έχει το μεγαλύτερο δίκτυο. Ξέρετε πόσες σχολές έχουν κόκκινοι και πράσινοι στο μπάσκετ; Καμία. Ναι, ναι, καμία. Και μετά μου λετε γιατί τα παιδιά δεν παίζουν μπάσκετ. Όταν οι ομάδες που «ελέγχουν» τη μισή Ελλάδα απαξιώνουν να ασχοληθούν με τα μικρά παιδιά. Δεν έχουν μια κοινή πολιτική για να δημιουργήσουν τα επόμενα στελέχη της ανδρικής τους ομάδας και δεν θα χρειαστεί να ξοδέψουν εκατομμύρια ευρώ για να πάρουν έτοιμους παίκτες.

Δηλαδή, η Ζελέζνικ και η Παρτιζάν που μοσχοπούλησαν τον Τεόντοσιτς και τον Πέκοβιτς σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, έχουν περισσότερο μυαλό από τους Έλληνες παράγοντες; Και η ΕΟΚ, ο ΕΣΑΚΕ που βρίσκονται; Γιατί δεν κάθονται όλοι οι φορείς σ’ ένα τραπέζι και να αποφασίσουν από κοινού για το μέλλον της πορτοκαλί μπάλας. Δυστυχώς δεν προβλέπεται να το κάνουν και η σπασμένη μπάσκετ στο χωριό μου θα μείνει στη γωνιά της και θα συνεχίσει να σκουριάζει…


Moυ εκαναν εντυπωση τα εξης:
-Αν υπαρχουν προτυπα
-Αν υπαρχουν ομαδες και οχι ''στρατοι''
-Αν τελικα,ολοι αυτοι που εργαζονται στο χωρο των υποδομων μπασκετ,εχουν την απαιτουμενη καταρτιση κ ικανοτητες κ ξερουν τι πρεπει να κανουν
-Και τελος...μηπως οι μπασκετες στα ανοιχτα γηπεδα,θα αρχισουν να σκουριαζουν..??

Το σχετικο αρθρο γραφτηκε στις 01|05|08,στο φιλοσοφος blog,με τιτλο ''Η σπασμενη μπασκετα'',super basket.gr

Αναδημοσίευση από Filosofos :: Official Blog

Τι χρειάζεται ένας αθλητής για να γίνει πραγματικά μεγάλος?

Στο www.sportstraining.gr διαβάσαμε το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύθηκε στο Harvard Business Review, July– August 2007 :

Τι χρειάζεται ένας αθλητής για να γίνει πραγματικά μεγάλος? Τι διαφορετικό είχε για παράδειγμα ο Michael Jordanή ο Νίκος Γκάλης από τους υπόλοιπους αθλητές? Στο ερώτημα αυτό προσπαθούν να δώσουν απάντηση ερευνητές από διαφορετικά γνωστικά αντικείμενα. Τα αποτελέσματα αυτών των ερευνών προκαλούν έκπληξη: Δείχνουν ότι το ταλέντο και το IQ δεν έχουν μεγάλη σχέση με το αν κάποιος καταφέρει να γίνει αθλητής, μουσικός ή ιατρός παγκοσμίου επιπέδου!

Αν και το ταλέντο καθώς και τα σωματικά προσόντα είναι απαραίτητα για την ενασχόληση με κάποιο άθλημα, από μόνα τους δεν μπορούν να οδηγήσουν στην κορυφή. Ταλέντο δεν σημαίνει απαραίτητα οξυδέρκεια και κίνητρο, ούτε φανερώνει τα ιδιαίτερα προσωπικά χαρακτηριστικά που απαιτούνται για να την επιτυχία.

Για να καταλάβουμε πως οι ερευνητές έφτασαν σε αυτό το συμπέρασμα ας αναλογιστούμε ποιο είναι το κύριο ερώτημα στο οποίο προσπαθούν να απαντήσουν: Σε κάθε κλάδο οι περισσότεροι άνθρωποι μαθαίνουν νέες δεξιότητες γρήγορα, στη συνέχεια ο ρυθμός μάθησης πέφτει ενώ μετά σταματάνε εντελώς να μαθαίνουν και να εξελίσσονται. Υπάρχουν όμως λίγοι οι οποίοι βελτιώνονται συνεχώς με τα χρόνια και τελικά γίνονται παγκοσμίου κλάσης.

Ένα πρώτο συμπέρασμα της έρευνας είναι ότι κανένας δεν έγινε πραγματικά μεγάλος αθλητής χωρίς πολύ και σκληρή δουλειά. Η φυσική κλήση προς ένα αντικείμενο δεν εξασφαλίζει επιτυχία. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη γι αυτό, όποιο χώρο κι αν μελετήσει κανείς. Και οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι σε διάφορους τομείς (μουσικοί, αθλητές κ.α) χρειάζονται δέκα περίπου χρόνια σκληρής δουλειάς για να γίνουν παγκοσμίου κλάσεως. Το φαινόμενο αυτό είναι καλά θεμελιωμένο και οι ερευνητές το αποκαλούν "ο κανόνας των 10 χρόνων".

Γιατί όμως υπάρχουν άνθρωποι που ενώ προσπαθούν και δουλεύουν δεν τα καταφέρουν να φτάσουν σ ένα τόσο υψηλό επίπεδο? Και πάλι η έρευνα αποκαλύπτει ότι οι κορυφαίοι σε κάθε χώρο αφιερώνουν τις περισσότερες ώρες στην αποκαλούμενη "σκόπιμη προπόνηση" (deliberate practice) ενώ έχουν πλάι τους έναν πολύ καλό προπονητή και μέντορα. Σκόπιμη προπόνηση είναι η δραστηριότητα που στοχεύει αποκλειστικά στο να βελτιώσει την απόδοση, θέτει στόχους λίγο πάνω από αυτούς που το άτομο είναι ήδη ικανό να πετύχει, προσφέρει ανατροφοδότηση για τα αποτελέσματα και προϋποθέτει μεγάλο αριθμό επαναλήψεων. Για παράδειγμα, το να πάει ένας παίκτης απλά στο γήπεδο και να σουτάρει 100 σουτ δεν αποτελεί σκόπιμη προπόνηση. Το να εκτελέσει 100 εύστοχα σουτ από συγκεκριμένες θέσεις, με συγκεκριμένη τεχνική, έχοντας 80% ευστοχία σε κάθε θέση, σημειώνοντας και κρατώντας ιστορικό για το αποτέλεσμα και συνειδητοποιώντας τα λάθη του σουτ, κάθε μέρα - αυτό αποτελεί σκόπιμη προπόνηση.

Η σκόπιμη προπόνηση αποσκοπεί στη βελτίωση των είδη υπαρχόντων ικανοτήτων και στην επέκταση των δεξιοτήτων πάνω σε άλλους τομείς στους οποίους το άτομο δεν είναι αρκετά ικανό.

Για να επιτευχθούν οι παραπάνω στόχοι απαιτείται μεγάλη συγκέντρωση και πνευματική προσπάθεια, γεγονός που περιορίζει την ώρα που μπορεί κάποιος να επιδοθεί σε σκόπιμη προπόνηση σε μερικές ώρες την ημέρα. Γι αυτό λοιπόν, η πολύ και σκληρή δουλειά από μόνη της δεν εξασφαλίζει την επιτυχία. Χρειάζεται και “έξυπνη” δουλειά.

Το συμπέρασμα λοιπόν από αυτές τις έρευνες, το οποίο εμφανίζεται συνεχώς και με τον πιο δραματικό τρόπο, είναι ότι οι μεγάλοι παίκτες δεν γεννιούνται αλλά γίνονται. Χρειάζεται ισχυρή θέληση και υπομονή, θυσίες, αφοσίωση στο στόχο αλλά και επίπονη πολλές φορές αυτοκριτική.

Και για όσους επικαλούνται την τύχη σαν παράγοντα επιτυχίας, η απάντηση δίνεται από έναν εύστοχο ορισμό του τι ακριβώς είναι τύχη: Τύχη λοιπόν είναι όταν η σκληρή δουλειά συναντά την ευκαιρία.

Χωρίς συνεχή προσπάθεια οι ευκαιρίες περνάνε ανεκμετάλλευτες.

Πηγές: Harvard Business Review, July – August 2007 , www.sportstraining.gr

Εδώ μας έφτασαν οι κυβερνώντες ... και θέλουν και την ψήφο μας!!!

Οι μισθοί έχουν πάει πίσω στη δεκαετία του 1980 και η εργασία έχει γίνει λάστιχο για περισσότερους από 1,2 εκατ. μισθωτούς.

Τα παραπάνω συμπεράσματα εμπεριέχονται σε διακήρυξη 72 Ελλήνων καθηγητών με τίτλο «Να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση». Μάλιστα σημειώνουν ότι «όλη την προηγούμενη περίοδο ενώ οι επιχειρήσεις είδαν τα κέρδη τους να εκτινάσσονται, και παρά τις εκάστοτε κυβερνητικές υποσχέσεις για γενική ευημερία, οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνθηκαν επικίνδυνα. Σαν αυτό να μη συνέβη, οι κυρίαρχοι οικονομικοί κύκλοι καλούν τους εργαζόμενους να πληρώσουν τον λογαριασμό της πολιτικής τους».

Οι αριθμοί που παραθέτουν οι πανεπιστημιακοί είναι εφιαλτικοί:

* 360.000 άνεργοι για το 2008, οι περισσότεροι από αυτούς μακροχρόνιοι.

** 350.000 προσωρινά απασχολούμενοι.

* 270.000 εργαζόμενοι με μερική απασχόληση.

* 30.000 εργαζόμενοι με καθεστώς δανεισμού.

* 70.000 εργαζόμενοι με καθεστώς εργολαβίας.

* 30.000 εργαζόμενοι σε Stage.

* 270.000 μισθωτοί εργαζόμενοι με μπλοκάκι.

* 600.000 ανασφάλιστοι εργαζόμενοι. (Σύμφωνα με τον Γ. Κουζή, εκ των πρωτεργατών της κίνησης, σε ορισμένες περιπτώσεις η επισφάλεια από την προσωρινή απασχόληση επικαλύπτεται από αυτή της μερικής απασχόλησης και έτσι οι ελαστικές θέσεις εργασίας υπολογίζονται σε 1.200.000).

Την ίδια στιγμή:

* Οι πραγματικές αμοιβές βρίσκονται στα επίπεδα του 1984.

* Το 25% των εργαζομένων λαμβάνει αμοιβές μέχρι 750 ευρώ.

* Το 14% των μισθωτών ανήκει στην κατηγορία των νεόπτωχων.

* Το 21% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας (πρώτη θέση στην ΕΕ15).

* 400.000 μισθωτοί καταφεύγουν σε δεύτερη εργασία, ενώ στην πλειονότητά τους καλύπτουν βασικές ανάγκες μέσω του δανεισμού με επαχθείς κατά κανόνα όρους...

Γονείς και παιδιά

Ξεκινώντας το άρθρο αυτό θα πρέπει να θεωρήσουμε δεδομένο ότι οι γονείς των μικρών αθλητών και αθλητριών ενδιαφέρονται πάντα για το καλό των παιδιών τους, πασχίζουν γι αυτά και σίγουρα θέλουν να τα βλέπουν να προοδεύουν σε ότι κάνουν. Η άποψη που καταθέτω παρακάτω αφορά τη σχέση των γονιών με το μπάσκετ και έχει σαν στόχο να βοηθήσει στην σωστή μπασκετική και όχι μόνον ανάπτυξη των μικρών παιδιών. Σε αυτή την ηλικία χτίζεται η νοοτροπία του αθλητή κι ως εκ τούτου όλοι πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί...

Το μπάσκετ χρειάζεται τους γονείς των παιδιών να βρίσκονται κοντά, αρκεί αυτό να γίνεται ελεγχόμενα και σωστά. Η διακριτική παρουσία ενός γονιού στην εξέδρα του γηπέδου, στη διάρκεια ενός αγώνα ή ακόμα και κάποιας προπόνησης, δεν είναι κάτι κακό. Άλλωστε το μπάσκετ δεν είναι «parking» μικρών παιδιών, ώστε να τα παρατάμε εκεί «κερδίζοντας» 2 ελεύθερες ώρες! Το κακό ξεκινάει από την στιγμή που ο γονιός αρχίζει να συμμετέχει ενεργά στην προσπάθεια του παιδιού του, θεωρώντας ότι έτσι το βοηθάει να πάει καλύτερα. Όμως η εμπειρία μου, μου έχει δείξει ότι αυτό έχει καταστροφικές συνέπειες.

Τι ακριβώς συμβαίνει λοιπόν;

Αρχικά οι γονείς αυτοί, έχοντας ή μη σχέση με το άθλημα, συμβουλεύουν τα παιδιά τους κατά την διάρκεια της προπόνησης για το πώς θα ντριπλάρουν, θα πασάρουν ή θα σουτάρουν μέσα στο γήπεδο. Συνήθως οι συμβουλές συνεχίζονται κατά την διαδρομή για το σπίτι και πολύ συχνά είναι ένα είδος μόνιμης συζήτησης μέσα στο σπίτι. Εάν μάλιστα ο μικρός ή η μικρή δείχνει να έχει ταλέντο, τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Ο μικρός εκκολαπτόμενος παίκτης αρχίζει να μπερδεύεται και αυτό γιατί σχεδόν πάντα, οι συμβουλές του μπαμπά δεν έχουν καμία σχέση με αυτές του προπονητή! Αλλά ακόμα και να έχουν, το καλύτερο είναι να τις λέει ΜΟΝΟΝ ο προπονητής.

Σιγά σιγά οι παραπάνω γονείς μεταλλάσσονται σε «προπονητές». Φτάνουν στο σημείο να «κοουτσάρουν» από την εξέδρα και να έχουν άποψη για τα πάντα, την οποία δεν διστάζουν να την εκφράζουν δημόσια! Κρίνουν σχεδόν πάντα τον προπονητή και τις περισσότερες φορές το κάνουν μπροστά στο παιδί τους. Αν μάλιστα νιώσουν ότι ο γιος τους ή η κόρη τους αδικείται τότε είναι ικανοί να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα, όμως το σοβαρότερο θα το έχουν δημιουργήσει στο ίδιο τους το παιδί…

Αν ο νεαρός αθλητής «μπολιαστεί» με το μικρόβιο του «αδικημένου» και μεγαλώσει με αυτές τις αρχές, τότε μπασκετικά και όχι μόνο , θα είναι πάντα προβληματικός και δεν θα μπορέσει ποτέ να λειτουργήσει σύμφωνα με τις πραγματικές του δυνατότητες!Κάποιοι γονείς μάλιστα θέλοντας να εξασφαλίσουν το μπασκετικό «μέλλον» του παιδιού τους, αποφασίζουν να ασχοληθούν με την ομάδα περισσότερο, γίνονται παράγοντες και σίγουρα έχουμε ακούσει πολλές γραφικές ιστορίες σχετικά με αυτό. Αυτό είναι μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση για όλους και φυσικά για το ίδιο το παιδί που πλέον εκτίθεται με όλα αυτά.

Εδώ θα ανοίξω μια παρένθεση και θα αναφέρω ότι έχω την τύχη να γνωρίζω παράγοντες που είχαν παιδιά στην ομάδα που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους και ήταν ΚΥΡΙΟΙ με όλη την σημασία της λέξεως. Έφταναν μάλιστα στο σημείο να αδικούν τα παιδιά τους, για να μην υπάρξει το παραμικρό σχόλιο εναντίον τους! Αυτοί είναι παράδειγμα προς μίμηση και τις περισσότερες φορές μένουν και προσφέρουν στις ομάδες ακόμα και όταν τα παιδιά τους φύγουν από αυτές.

Οι γονείς λοιπόν πρέπει να βρίσκονται δίπλα στα παιδιά τους, να τα βοηθούν όπου μπορούν όμως να μην επεμβαίνουν σε θέματα που 1ον δεν γνωρίζουν και 2ον που πρέπει το παιδί τους να τα καταφέρει μόνο του.Έχω δει μεγάλα ταλέντα να χάνονται επειδή είχαν πάντα την λύση έτοιμη στα χέρια τους και όταν χρειάστηκε να την βρουν οι ίδιοι δεν τα κατάφεραν.

Επίσης έχω δει παιδιά να επιρρίπτουν ευθύνες στους γονείς τους για την αποτυχία τους, μετά από χρόνια, ακόμα και να χαλάνε τις σχέσεις τους μαζί τους. Τα ομαδικά αθλήματα και ειδικά το μπάσκετ λόγω ποιότητας και επιπέδου, δίνουν την δυνατότητα στα μικρά παιδιά να παίρνουν πρωτοβουλίες, να εξασκούν την κρίση και την οξυδέρκεια τους και το βασικότερο να αποκτούν αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.

Σε όλα αυτά λοιπόν οι γονείς ας μείνουν απλοί θεατές, ας αφήσουν τα παιδιά τους να βρουν το δρόμο τους μόνα τους και ας απολαύσουν και οι ίδιοι την ομορφιά του αθλήματος μέσα από την πρόοδο των μικρών αυριανών μπασκετμπολιστών, χωρίς άγχος, μουρμούρα και εκνευρισμούς.Και μάλιστα, θυμάμαι έντονα πόσο θυμώναμε ως παιδιά, όταν οι μεγάλοι ανακατευόντουσαν στα πόδια μας όταν παίζαμε! Μήπως τώρα κάνουμε το ίδιο στα δικά μας παιδιά;

Δεσποτάκης Μάριος

Basketball Coach