Μάνος Μανουσέλης: Εισβολή του ΝΒΑ στη Λιθουανία.

Ο Μάνος Μανουσέλης γράφει στο blog του για την κλήρωση του Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας και αναλύει τον βατό όμιλο της Εθνικής και τις σημαντικές παράμετρους που θα πρέπει να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής.

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και η Ελλάδα αν μη τι άλλο μπήκε με το δεξί στη διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος μπάσκετ που θα γίνει το φθινόπωρο στη Λιθουανία. Η εθνική μας ομάδα μπάσκετ κληρώθηκε σε ένα πολύ βατό όμιλο που μοιάζει με βαλκανικό πρωτάθλημα άλλων εποχών. Κροατία, Μοντενέγκρο, Βοσνία, Σκόπια και ένας από Φινλανδία, Ουγγαρία, Πορτογαλία απέχουν από το να χαρακτηριστούν φόβητρα και έτσι όπως έγιναν οι όμιλοι (διασταυρωνόμαστε στη δεύτερη φάση με Σλοβενία, Ρωσία, Γεωργία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Ουκρανία) φαίνεται ότι ο πρώτος δύσκολος αντίπαλος θα προκύψει στα προημιτελικά.

Στο χιαστί θα έχουμε σίγουρα απέναντι μας κάποιον ισχυρό, αλλά είναι αδύνατο να προχωρήσεις βαθιά σε μια διοργάνωση χωρίς μεγάλες νίκες. Το γεγονός, όμως, ότι είναι 100% στο χέρι μας να φτάσουμε ως τους οκτώ και στη χειρότερη να παίξουμε ένα ακόμη ματς που θα εξασφαλίσει την έκτη θέση, είναι σημαντικό. Μία νίκη σε έναν από τους δύο αυτούς αγώνες δίνει συμμετοχή στο προολυμπιακό τουρνουά και αφήνει ανοικτό τον ορίζοντα για το Λονδίνο.

Η κλήρωση, πάντως, έβγαλε έναν όμιλο όπου θα γίνει σφαγή, τον πρώτο: Η πρωταθλήτρια Ευρώπης Ισπανία, η δεύτερη στο Μουντομπάσκετ Τουρκία, η διοργανώτρια Λιθουανία, η Μ.Βρετανία που μπορεί να έχει στη σύνθεσή της τους ΝΒΑερς Γκόρντον και Ντενγκ (μαζί με την Πολωνία και τη 2η από τα προκριματικά) φτιάχνουν ένα πολύ ενδιαφέρον γκρουπ.

Εύκολος όμιλος δεν είναι ούτε και ο δεύτερος με την πανίσχυρη Σερβία, τη Γαλλία, την Ιταλία και τη Γερμανία να περιμένουν τους παίκτες από το ΝΒΑ – για πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια) συν τα αξιόμαχα συγκροτήματα του Ισραήλ και της Λετονίας.

Καλό για την Εθνική μας είναι και το πρόγραμμα των αγώνων της στην Α' φάση, διότι ξεκινάει με εύκολους αντιπάλους και σταδιακά θα αντιμετωπίσει τους καλύτερους. Το πρώτο ματς, στις 31 Αυγούστου είναι με τους Βόσνιους και ακολουθεί το παιχνίδι με τον πρώτο του προκριματικού γύρου ανάμεσα σε Πορτογαλία, Ουγγαρία και Φινλανδία. Ακολουθεί ρεπό και στις 3, 4 και 5 Σεπτεμβρίου τρία παιχνίδια στη σειρά απέναντι σε Σκόπια, Μαυροβούνιο και Κροατία αντίστοιχα.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν σημαντικές παράμετροι που αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή:

Η αλλαγή του συστήματος διεξαγωγής σημαίνει ότι μια ομάδα για να φτάσει ως τους οκτώ της διοργάνωσης θα παίξει οκτώ αγώνες! Αυτό σημαίνει ότι και ο δωδέκατος παίκτης πρέπει να είναι ετοιμοπόλεμος, ότι θα παίξει μεγαλύτερο ρόλο από ποτέ η ηλικία και η φυσική κατάσταση των παικτών.

Το Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας είναι πιθανό να επηρεαστεί περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στην ιστορία από το ΝΒΑ, καθώς βρισκόμαστε προ των πυλών του λοκ άουτ . Στις 30 Ιουνίου τελειώνει η συλλογική σύμβαση εργασίας μεταξύ των παικτών και των ιδιοκτητών των ομάδων και αν δεν υπάρξει συμφωνία για την επόμενη (κάτι που είναι το πιθανότερο, καθώς οι δύο πλευρές βλέπουν τελείως διαφορετικά το θέμα) τότε από 1η Ιουλίου παγώνει ο χρόνος για το μπάσκετ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Οι ομάδες δεν θα λειτουργούν, (δεν θα εκτελούνται τα συμβόλαια, δεν θα γίνονται προπονήσεις, σάμερ λιγκ, καμπ, φιλικοί αγώνες, παιχνίδια της κανονικής περιόδου) μέχρι να τα βρει ο Στερν με τον σύνδεσμο των παικτών. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι Ευρωπαίοι παίκτες του NBA έχουν σοβαρούς αγωνιστικούς λόγους να παίξουν με τις Εθνικές τους για να παραμείνουν σε καλή αγωνιστική κατάσταση, ενώ παράλληλα οι ομάδες του ΝΒΑ δεν θα έχουν το δικαίωμα να τους απαγορεύσουν τη συμμετοχή τους.

Ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι θα γίνει στη Λιθουανία αν εμφανιστούν όχι όλοι, αλλά οι μισοί από τους κ. Νοβίτσκι, Κάμαν (Γερμανία), Ντενγκ, Γκόρντον (Μ. Βρετανία), Καλντερόν, Πάου Γκαζόλ, Μαρκ Γκαζόλ, Ρούντι (Ισπανία), Πάρκερ, Μπάτουμ, Άινζα, Μπομπουά, Ντιο, Μαϊνμι, Πιετρούς, Σεραφίν, Τουριάφ (Γαλλία), Μπαρνιάνι, Μπελινέλι, Γκαλινάρι, (Ιταλία) Πατσούλια (Γεωργία), Κουφός (Ελλάδα), Κάσπι (Ισραήλ), Μπιέτρινς (Λετονία) Κλέιζα, Ιλγκάουσκας (Λιθουανία), Γκόρτατ (Πολωνία), Κιριλένκο, Μοζγκόφ (Ρωσία) Κρίστιτς, Μίλισιτς (Σερβία), Ραντμάνοβιτς (Βοσνία), Ντράγκιτς, Ούντριχ, Βούγιασιτς (Σλοβενία), Ασίκ, Ερντέν, Τούρκογλου, Ιλιάσοβα, Οκούρ (Τουρκία), Φεσένκο (Ουκρανία)…

Μιλάμε για πραγματική εισβολή του ΝΒΑ στη Λιθουανία. Σίγουρα έχουμε δρόμο μέχρι το καλοκαίρι για να δούμε τις εξελίξεις, αλλά είναι βέβαιο ότι αν γίνει λοκ άουτ θα διευκολύνει όσους θέλουν να παίξουν με τις Εθνικές τους στο Ευρωμπάσκετ.

Ας ρίξουμε όμως μια πρώτη ματιά στους αντιπάλους μας:

Κροατία (κόουτς Γιόζιπ Βράνκοβιτς): Είναι ο δυσκολότερος αντίπαλος της Ελλάδας. Στηρίζεται στον Ούκιτς, αλλά δίπλα του υπάρχουν και άλλοι εξαιρετικοί παίκτες όπως ο Μπογκντάνοβιτς της Τσιμπόνα, ο Τόμας της Φενέρ/Ούλκερ, ο Τόμιτς της Ρεάλ, ο Πόποβιτς της Ούνιξ. Δίπλα τους υπάρχουν οι έμπειροι Πλάνινιτς, Λόντσαρ (Κίμκι), ο Μπάνιτς (Μπιλμπάο, παίκτης του Κατσικάρη, συμπαίκτης των Βασιλειάδη, Μαυροειδή), ο Κους (Μπένετον) και ο Άντριτς (Γαλατάσαραϊ). Η Κροατία ήταν μία από τις δέκα ευρωπαϊκές ομάδες που μετείχαν στο Μουντομπάσκετ (κατετάγη 14η) κι εξασφάλισε απευθείας τη συμμετοχή της στην τελική φάση.

Μαυροβούνιο (κόουτς Ντέγιαν Ράντονιτς): Μπορεί να μετέχει για πρώτη φορά στην τελική φάση ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, αλλά είναι φανερό από την πρώτη ματιά ότι πρόκειται για πολύ επικίνδυνη ομάδα. Η εξάδα των ψηλών Πέκοβιτς (Μινεσότα), Βράνιες (Ούνιξ Καζάν), Ντάσιτς (Ρόμα), Μπιέλιτσα (Λιέτουβος Ρίτας), Ντραγκίσεβιτς (Μπουντούσνοστ), Γκολούμποβιτς (Μπάνβιτ) σε συνδυασμό με την καθοδήγηση των Κουκ (Βαλένθια), Γέρετιν (Λοκομοτίβ) μπορούν να δημιουργήσουν θέμα σε κάθε αντίπαλο. Είναι ερωτηματικό αν θα θελήσει και αν θα μπορέσει να παίξει μαζί με το Μαυροβούνιο ο ΝΒΑερ Σάσα Πάβλοβιτς, ο οποίος κόπηκε την περασμένη εβδομάδα από τους Ντάλας Μάβερικς. Αν συμβεί και αυτό η ομάδα θα ισχυροποιηθεί ακόμη περισσότερο. Ο κόουτς Ράντονιτς έχει δουλέψει μαζί με τον Βουγιόσεβιτς και θα παρουσιάσει σοβαρή ομάδα.

ΠΓΔΜ (κόουτς Μάριν Ντοκουζόφσκι): Το παιχνίδι με τα Σκόπια θα έχει για την Εθνική μας τις γνωστές ιδιαιτερότητες. Οι γείτονες θα παίξουν για δεύτερη συνεχόμενη φορά και τρίτη στην ιστορία τους σε Ευρωμπάσκετ, καθώς πριν από τη διεύρυνση που ανακοίνωσε η FIBA Europe, ήταν μία από τις καλύτερες δεύτερες των ομίλων. Οι τρεις ψηλοί Σαμαρτζίνσκι (Ζελέζνικ), Άντιτς (Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης) και Γκετσέφσκι (ΠΑΟΚ) είναι ό,τι καλύτερο έχουν να παρουσιάσουν. Στη γραμμή των κοντών ξεχωρίζει ο νατουραλιζέ Μάρκους Γκριν (δεν ξεπερνάει το 1.70μ και παίζει στην Αβελίνο) οι δίδυμοι αδελφοί Στογιανόφσκι που παίζουν πλάγιοι και ο Μιρακόφσκι (άσος, αγωνίζεται στην Τσέρνο Μόρε). Ερωτηματικό είναι ποιον νατουραλιζέ θα εμφανίσουν οι Σκοπιανοί. Ο Ντάριους Ουάσιγκτον (Ρόμα) είναι ο πιθανότερος, αλλά θα υπάρξουν κι άλλες υποψηφιότητες (Μάσεϊ).

Βοσνία (κόουτς Σάμπιτ Χάντζιτς): Η Βοσνία θα χρειαστεί μεγάλη προσοχή, ειδικά αν κατέβει να παίξει στη Λιθουανία με όλα της τα όπλα. Η διεύρυνση που ανακοίνωσε η FIBA Europe βοήθησε τη Βοσνία να εμφανιστεί και πάλι σε Ευρωμπάσκετ για πρώτη φορά μετά το 2005. Οι Τελέτοβιτς (Κάχα Λαμποράλ), Γκόρντιτς, Ντέντοβιτς (Ρόμα), Μπαϊράμοβιτς (Λιέτουβος Ρίτας), Βάρντα (Πρόκομ) αγωνίζονται στο υψηλότερο επίπεδο στην Ευρώπη και καθιστούν αυτόματα επικίνδυνους τους Βόσνιους. Ερωτηματικό είναι τι θα γίνει με τους νατουραλιζέ, καθώς δικαίωμα να παίξουν έχουν οι Έρνεστ Μπρέμερ (Σαμάρα)και Χένρι Ντόμερκαντ (Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης), αλλά έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον και ο Άλαν Άντερσον (Μπαρτσελόνα). Ένα άλλο θέμα είναι αυτό του Πρέλντζιτς (Φενέρ/Ούλκερ) που έχει παίξει στις μικρές εθνικές της Σλοβενίας, αλλά δηλώνει Βόσνιος. Έχει πει όχι στην Εθνική Σλοβενίας και θέλει να παίξει μόνο για τη Βοσνία.

Φινλανδία/Ουγγαρία/Πορτογαλία: Η έκτη ομάδα του ομίλου θα προκύψει από τον προκριματικό γύρο που θα γίνει τον Αύγουστο ανάμεσα σε Φινλανδία, Ουγγαρία, Πορτογαλία. Είναι προφανές ότι αυτές οι ομάδες δεν βρίσκονται στο επίπεδο της Ελλάδας…

Ανεξάρτητα πάντως με το ποιους θα παίξουμε, η εθνική μας ομάδα από τη στιγμή που θα κατέβει πλήρης και δεν θα αντιμετωπίσει προβλήματα τραυματισμών, μπορεί να συνεχίσει να πρωταγωνιστεί. Αναμένεται η ανακοίνωση του ονόματος του νέου προπονητή (ίσως η καλή κλήρωση βοηθήσει σε αυτό το θέμα), αλλά και να ενταθούν οι προσπάθειες για ν’ αλλάξει γνώμη ο Διαμαντίδης και να δώσει το «παρών» μία ακόμη φορά.. Αν πάνε όλα καλά, τότε η κλήρωση θα μας φανεί ακόμη καλύτερη…

http://www.gazzetta.gr/Experts/Coach-corner/item/133399-Εισβολή-του-ΝΒΑ-στη-Λιθουανία

Μπάσκετ 2011: Στο καλό, λαμόγια! Ο Μάνος Μανουσέλης τα λέει εξω απο τα δόντια και σπάζει κόκκαλα!!!

Ο Μάνος Μανουσέλης γράφει στο blog του για το μπάσκετ του 2010 που φεύγει, αλλά και την επόμενη μέρα που δεν θα μοιάζει με όσα ζήσαμε στο παρελθόν, αλλά δεν θα είναι απαραίτητα κακή.

Η αυλαία του 2010 πέφτει με το ελληνικό μπάσκετ, όπως και οτιδήποτε άλλο στην χώρα, να βρίσκεται σε δραματική κατάσταση. Η οικονομική κρίση έχει αλλάξει τα δεδομένα του χώρου από την Α1 ως την τελευταία ερασιτεχνική κατηγορία και τα μηνύματα που έρχονται από παντού είναι ίδια: Εγκατάλειψη, λουκέτο, μιζέρια, στενοχώρια, απογοήτευση, παραίτηση.

Μέχρι και μερικές εβδομάδες πριν, ακούγονταν φωνές που απαιτούσαν από την πολιτεία επιχορηγήσεις, χρωστούμενα, δανεικά, βοήθεια και γενικώς ζητούσαν χρήματα. Τώρα έχουμε περάσει στη φάση που οι άνθρωποι όχι μόνο του μπάσκετ, αλλά του αθλητισμού γενικότερα, συνειδητοποιούν προς τα πού βαδίζει το πράγμα στην Ελλάδα, καταλαβαίνουν ότι όσα ήξεραν πρέπει να τα ξεχάσουν και οι σκέψεις τους αλλάζουν κατεύθυνση: Μήπως πρέπει να αφήσουν το κουστούμι του επαγγελματισμού στην ντουλάπα; Μήπως η φορεσιά του ερασιτέχνη ταιριάζει καλύτερα στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε;

Είναι ξεκάθαρο ότι με τα μυαλά που κουβαλούσαν στη συντριπτική τους πλειονότητα οι παράγοντες, οι προπονητές και οι παίκτες του μπάσκετ, από την Α1 ως την τελευταία κατηγορία της ΕΣΚΑ δεν θα μπορέσουν να συνεχίσουν. Όποιος θέλει να θεωρεί τον εαυτό του επαγγελματία μπασκετμπολίστα ή επαγγελματία προπονητή, με την έννοια ότι δεν θα κάνει τίποτα άλλο εκτός από το μπάσκετ και θα περιμένει να ζήσει από αυτό, καλό είναι να έχει (πολλά) λεφτά στην τράπεζα ή πλούσιο μπαμπά, διότι θα πεινάσει και οι λογαριασμοί του θα μείνουν απλήρωτοι.

Όποιος έχει τη διάθεση να δει την αλήθεια κατάματα, θα συμφωνήσει για τα παρακάτω:

Οι πηγές χρηματοδότησης που έχουν απομείνει στο μπάσκετ είναι χοντρικά πέντε: Ο ΟΠΑΠ, η τηλεόραση, οι ιδιοκτήτες που επιμένουν να χάνουν χρήματα βάζοντάς τα στις ομάδες, οι χορηγοί και οι ακαδημίες των ομάδων.

Το φαινόμενο των παραγόντων που βάζοτυν χρήματα αν δεν έχει εκλείψει ακόμη, διάγει τις τελευταίες ημέρες του βίου του. Στην Α1 οι ομάδες που το κάνουν αυτό μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού και η τάση είναι να μειώνεται ο αριθμός τους.

Οι χορηγοί, μικροί και μεγάλοι, το έχουν βάλει στα πόδια. Από την ώρα μάλιστα που η πολιτεία φρόντισε να εξαλείψει το οποιοδήποτε όφελος μπορεί να είχε (φορολογικά) κάποιος που θα ήθελε να διαφημιστεί μέσω του μπάσκετ ή έστω να βοηθήσει την ομάδα της γειτονιάς του, έφυγαν και οι τελευταίοι. Τώρα πια έχουμε μπει στο στάδιο που οι ομάδες βάζουν διαφήμιση χωρίς να παίρνουν χρήματα και απλά ελπίζουν ότι κάτι θα αλλάξει στο μέλλον.

Ο ΟΠΑΠ έχει αποφασίσει ότι το συμφέρον του οργανισμού είναι στο ποδόσφαιρο και από τη στιγμή που το κράτος δεν έχει για να δώσει συντάξεις και να πληρώσει αναλώσιμα στα νοσοκομεία ποιος μπορεί να ελπίζει ότι θα βάζει λεφτά στο μπάσκετ;

Η τηλεόραση επίσης δεν έχει χρήματα και από όσα έχει δίνει ψίχουλα στο μπάσκετ. Η δικαιολογία ότι δεν βλέπεται το πρωτάθλημα, ότι είναι χαμηλό το επίπεδο και λοιπά, φυσικά και ευσταθεί, αν και πρώτα αφαίρεσαν από τις ομάδες την οικονομική δυνατότητα και μετά έπεσε το επίπεδό τους.

Τι έμεινε; Τα έσοδα από τα τμήματα υποδομής, τα οποία ως χθες ήταν αμελητέα ποσότητα, αλλά τώρα οι πάντες συνειδητοποιούν πως είναι ό,τι σπουδαιότερο υπάρχει στο μπάσκετ, όχι (μόνο) για τα χρήματα, αλλά διότι δίνει έναν λόγο ύπαρξης και μια αιτία για να συνεχίσουν όλοι να ασχολούνται με τον χώρο…

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Απλά πράγματα: Όσοι συντηρούνταν από το μπάσκετ τα τελευταία χρόνια θα πρέπει να ψαχτούν και να βρουν κάτι άλλο. Σε αυτό το κλαμπ θα μείνουν πλέον πολύ-πολύ λίγοι. Όσοι θέλουν να συνεχίσουν να ασχολούνται με το μπάσκετ θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουν τους λόγους για τους οποίους το κάνουν και τους στόχους που θα βάζουν.

Η επόμενη ημέρα του μπάσκετ δεν θα μοιάζει με όσα ζήσαμε στο παρελθόν, αλλά δεν θα είναι απαραίτητα κακή. Ίσα ίσα, που δίνει την ευκαιρία να χτιστεί κάτι σωστό από το μηδέν, από τα θεμέλιά του:

1) Θα φύγουν τα λαμόγια (παράγοντες, προπονητές, παίκτες, μάνατζερ, διαιτητές) που έβλεπαν το μπάσκετ σαν μεροκάματο. Τώρα που δεν έχει χρήμα θα συνεχίσουν αλλού τη δραστηριότητά τους.

2) Θα φύγουν εκείνοι που δεν αγάπησαν ποτέ το μπάσκετ, που ποτέ δεν ένιωσαν το παιχνίδι, που δεν έχουν πιάσει ποτέ στη ζωή τους την μπάλα, που δεν έχουν πάει σε ένα ανοιχτό γήπεδο για να παίξουν μονό, αλλά ως τώρα το έπαιζαν μπασκετικοί γιατί ήταν της μόδας, γιατί τους έκανε πρωτοσέλιδο, γιατί έφερνε πελάτες στο μαγαζί τους…

3) Θα πάνε στο καλό της Παναγίας οι χουλιγκάνοι (όλων των κατηγοριών) γιατί τώρα που το μπάσκετ δεν θα πουλάει, δεν θα μπορούν να κοκορεύονται ότι τα έσπασαν εκεί που δεν θα ασχολείται κανείς.

4) Θα σβήσουν από τον χάρτη τα σωματεία της πλάκας και τα σωματεία-σφραγίδα, που υπήρχαν για να βάζει κάποιος πονηρός την επιχορήγηση στην τσέπη του ή για να το παίζει πρόεδρος στο καφενείο της γειτονιάς του.

5) Θα πάψουν ανεγκέφαλοι γονείς (!!!), παράγοντες και προπονητές να πιέζουν νέα παιδιά να κάνουν διπλές και τριπλές προπονήσεις με αποτέλεσμα να μην πηγαίνουν σχολείο, να μη συνεχίζουν τις σπουδές τους για να παριστάνουν τους επαγγελματίες μπασκετμπολίστες. (Και να ξυπνούν ένα ωραίο πρωί στα 30 τους και να μην μπορούν να βρουν δουλειά ούτε σαν ανειδίκευτοι εργάτες).

6) Θα σταματήσουν να τάζουν οι παράγοντες λεφτά που δεν έχουν, να λένε ψέματα σε όσους συναλλάσσονται μαζί τους, να κρύβονται γιατί χρωστάνε.

7) Θα σταματήσουν οι παίκτες και οι προπονητές να ζητάνε χρήματα που δεν υπάρχουν και σε τελική ανάλυση δεν τα αξίζουν, δεν τα κερδίζουν και δεν τα φέρνουν στην ομάδα τους.

8) Θα μείνουν, τελικά, πίσω λίγοι και καλοί, με τα σωστά κίνητρα και με αργά, αλλά σταθερά βήματα θα ξαναβάλουν το τρένο στις ράγες.

Ο κανόνας που λέει ότι δεν υπάρχει κακό χωρίς καλό, θα βρει την εφαρμογή του και στην επόμενη ημέρα του μπάσκετ. Από τα αποκαΐδια του χθες, από το παρανάλωμα της φωτιάς που καίει την Ελλάδα, θα γεννηθεί το μπάσκετ του αύριο, καθαρό από τις αμαρτίες του παρελθόντος, έτοιμο να ξεκινήσει από την αρχή μια νέα πορεία με αισιοδοξία και χαμόγελο για το 2011… Στο καλό, λαμόγια! Δεν θα λείψετε από κανέναν…

http://www.gazzetta.gr/Experts/Coach-corner/item/125217-Μπάσκετ-2011-Στο-καλό-λαμόγια

Προπονητής της Εθνικής παίδων ανέλαβε ο κ. Μάνος Μανουσέλης.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ  Ε.Ο.Κ.

Προπονητής της Εθνικής παίδων ανέλαβε ο κ. Μάνος Μανουσέλης. Το βιογραφικό του είναι πλούσιο αφού  συμπληρώνει τρεις δεκαετίες συνεχούς παρουσίας στους πάγκους ομάδων μπάσκετ από τις τοπικές κατηγορίες της Αθήνας μέχρι τα αντιπροσωπευτικά μας συγκροτήματα και την Ευρωλίγκα. Η εμπειρία και οι επιτυχίες δεδομένες. Το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων ανδρών το 2005 στην Αργεντινή, η συμμετοχή στον τελικό της Ευρωλίγκα και η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος 2010 με τον Ολυμπιακό είναι τα highlights της καριέρας του. Έχει ανεβάσει στην Α1 τον Πανελλήνιο –από την Γ’ Εθνική και τον Ηλυσιακό, ενώ έχει ανεβάσει  το Παλαιό Φάληρο και το Περιστέρι από την Β’ Εθνική στην Α2. Ασχολήθηκε δέκα χρόνια με το μπάσκετ γυναικών και τα πέντε συνεχόμενα πρωταθλήματα Ελλάδος που κατέκτησε με τον Σπόρτιγκ με ρεκόρ 111 νίκες και 6 ήττες έμειναν στην ιστορία. Η ζωή του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πορτοκαλί μπάλα, διότι και πέρα από την προπονητική, ότι άλλο έχει καταπιαστεί – όπως για παράδειγμα την δημοσιογραφία- αφορά την καλαθοσφαίριση…

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ  Ε.Ο.Κ.

Το τριήμερο 18-19-20 Δεκεμβρίου οι ομοσπονδιακοί προπονητές κ.κ. Κώστας Μίσσας, Μάνος Μανουσέλης και Γιώργος Λιμνιάτης όπως και ο τεχνικός σύμβουλος Θ.Παπαδημητρίου θα παρευρεθούν σε Camp επιλογής αγοριών γεννηθέντων τα έτη 1995, 96 και 97 που θα διοργανωθούν στις τοπικές ενώσεις ΕΣΚΑΘ (Θεσσαλίας) , ΕΚΑΣΘ (Θεσσαλονίκης) και ΕΣΚΑΔΥΜ (Δυτ. Μακεδονίας). 

Για την ΕΣΚΑΒΔΕ (ΒΔ Ελλάδας),σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, το ανάλογο camp θα γίνει στις αρχές Φεβρουαρίου της νέας χρονιάς.

http://agsibasket.blogspot.com/2010/12/blog-post_16.html 

Ακούστε, κύριε Δήμαρχε... Μια συνταρακτική επιστολή του Μάνου Μανουσέλη.

Ο Μάνος Μανουσέλης στέλνει μέσω του gazzetta.gr ανοιχτή επιστολή στον κ. Δήμαρχο! 

Στον κάθε κύριο Δήμαρχο που κρατάει στα χέρια του τις τύχες της κάθε πόλης, και από τον οποίο ο Μανουσέλης ζητά τα αυτονόητα!

Κύριε Δήμαρχε,

Συγχαρητήρια για την εκλογή σας.

Είμαστε μια παρέα από δέκα πολίτες της περιοχής σας, που μαζευόμαστε τα απογεύματα στα ανοικτά γήπεδα της γειτονιάς και παίζουμε μπάσκετ. Οι τρεις από εμάς σε ψήφισαν, οι άλλοι δύο είχαν διαφορετική άποψη και οι υπόλοιποι πέντε, τις ημέρες των εκλογών δεν πέρασαν ούτε απέξω από εκλογικό κέντρο.

Συμφωνήσαμε να σας στείλουμε μια επιστολή, καταρχήν για να σας ευχηθούμε καλή δύναμη, αλλά κυρίως για να σας θυμίσουμε τι περιμένει από εσάς  ο μέσος Έλληνας πολίτης που ασχολείται με τον αθλητισμό.

Ξέρουμε ότι στην Ελλάδα του ΔΝΤ υπάρχουν συμπολίτες μας που πασχίζουν να επιβιώσουν και πως τους λείπει ακόμη και το ψωμί από το τραπέζι τους. Συμφωνούμε πως εκείνοι είναι οι πρώτοι που πρέπει να βοηθηθούν. Παρ’ όλα αυτά, περιμένουμε να συμφωνήσετε μαζί μας ότι ο αθλητισμός σήμερα, στην ερασιτεχνική και στη μαζική του μορφή, καλύπτει εξίσου ουσιαστικές ανάγκες του πολίτη.

Η οικονομική κρίση, τα προβλήματα στη δουλειά μας, η ανεργία που έχει χτυπήσει κάθε οικογένεια, μας έχουν κάνει καταθλιπτικούς και μίζερους. Όλο και πιο σπάνια βλέπεις χαμογελαστούς ανθρώπους δίπλα σου. Και όταν σκέφτεσαι το μέλλον του παιδιού σου, σχεδόν αυτόματα ψάχνεις σε ποια χώρα πρέπει να μεταναστεύσεις για να το σώσεις! Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το να μπορέσεις να πας για δύο ώρες να τρέξεις, να ιδρώσεις, να ξεχαστείς, είναι πολύ σπουδαίο, διότι εκτός από τη σωματική σου υγεία, φροντίζεις την ψυχή σου και το μυαλό σου…

Γι’ αυτό κ. Δήμαρχε, θα θέλαμε τη βοήθειά σας. Ας ξεκινήσουμε από τα πολύ απλά: Θα σας παρακαλέσουμε να έρθει ένα συνεργείο του δήμου και να βάλει μια λάμπα στον προβολέα του γηπέδου που είναι καμένος εδώ και δέκα μήνες. Και κάποια στιγμή ας βρουν ένα τρόπο να καλύψουν με λίγη άσφαλτο τη λακκούβα στο κέντρο, διότι κάθε λίγο και λιγάκι κάποιος γυρνάει το πόδι του.

Η γειτονιά μας, κ. Δήμαρχε, έχει μια ομάδα που αγωνίζεται στην τοπική κατηγορία. Τα παιδιά μας έχουν γραφτεί και γυμνάζονται στις ακαδημίες του συλλόγου. Στο μοναδικό κλειστό της περιοχής δεν υπάρχουν ελεύθερες ώρες για τους αρχάριους. Πολλές φορές δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος και χώρος ούτε και στο ανοικτό γηπεδάκι, για να γυμναστούν τα μικρά παιδιά. Κι όμως, η γύρω περιοχή είναι γεμάτη από σημεία που θα μπορούσαν με μικρό κόστος να διαμορφωθούν σε γήπεδα. Η πόλη έχει μεγάλη ανάγκη από μικρούς χώρους άθλησης σε κάθε γειτονιά.

Μια ιδέα που πρέπει να σκεφτείτε είναι να ανοίξουν τα προαύλια των σχολείων τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα, για να μπορούν τα παιδιά μας να παίξουν εκεί, να κάνουν προπόνηση. Οι αυλές των σχολείων θα μπορούσαν να αποκτήσουν τον ρόλο που είχαν οι αλάνες πριν μας πνίξει το τσιμέντο.

Η γύρω περιοχή, κ. Δήμαρχε, έχει μόνο ένα κλειστό γυμναστήριο και πέντε ομάδες που «σκοτώνονται» για το ποια θα πρωτομπεί μέσα για να παίξει αγώνες και να κάνει προπόνηση. Αν δεν χτιστεί και άλλο κλειστό, τα περιθώρια βελτίωσης της κατάστασης θα είναι μικρά. Εξίσου αναγκαίο, είναι να υπάρχει και κλειστό κολυμβητήριο. Αυτά τα δύο έργα, το γυμναστήριο και το κολυμβητήριο, πρέπει να βάλετε στόχο να τα έχετε ολοκληρώσει στη διάρκεια της θητείας σας.

Η συνένωση των δήμων θα δημιουργήσει θέμα διαχείρισης των αθλητικών εγκαταστάσεων, ανοικτών και κλειστών. Πώς και ποιος θα λύσει το πρόβλημα; Είστε έτοιμοι να συνεργαστείτε με τις ομάδες ή θα πάρετε αποφάσεις γι’ αυτές χωρίς να τις ρωτήσετε; Θα ασχοληθούν με τα θέματα του αθλητισμού άνθρωποι που έχουν σχέση με το χώρο και να δεν είναι απλά πολιτικοί; Αντιλαμβάνεστε πόσο σημαντικό είναι το να διαχειριστούν τα αθλητικά ζητήματα παλαιοί αθλητές και προπονητές που να ξέρουν από μέσα τα προβλήματα και να αγαπούν τα σπορ;

Η συνεργασία του αθλητικού οργανισμού του δήμου με τα τοπικά σωματεία πρέπει να έχει ως βάση αντικειμενικά κριτήρια και όχι το αν είναι κολλητός σας ο πρόεδρος. Η  ενίσχυση των ερασιτεχνικών αθλητικών σωματείων, που με μικρά έσοδα προσφέρουν μεγάλο έργο, είναι επιβεβλημένη.

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε τις ομάδες μας, κ. Δήμαρχε;

1) Με οικονομική ενίσχυση ανάλογα με τις δυνατότητες του δήμου, τις προτεραιότητες που υπάρχουν, αλλά και το πόσα παιδιά έχει κάθε σωματείο στις υποδομές, πόσα αθλήματα καλλιεργεί, πόσους αγώνες δίνει και σε ποια κατηγορία.

2) Να βοηθήσετε με τις τεχνικές υπηρεσίες του δήμου στη συντήρηση και στον εκσυγχρονισμό των γηπεδικών εγκαταστάσεων.

3) Να αναλάβετε με τα δημοτικά μέσα τη μεταφορά των αθλουμένων όταν παίζουν εκτός έδρας, για να μην επιβαρύνονται με περισσότερα έξοδα τα σωματεία.

4) Να βοηθήσετε με δικές σας επαφές με τοπικούς επιχειρηματίες στην εξασφάλιση χορηγιών για τα σωματεία.

5) Να διαδραματίσετε ρόλο στην εξεύρεση περισσοτέρων πηγών ενίσχυσης του σωματειακού αθλητισμού.

6) Να σταθείτε δίπλα στους παράγοντες των σωματείων και να τους δώσετε να καταλάβουν ότι είστε συμπαραστάτες στο έργο τους. Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι πλέον να βρεθούν εθελοντές που να προσφέρουν τον ελεύθερο χρόνο τους και πολλές φορές από το υστέρημά τους στους συνανθρώπους τους.

7) Γνωρίζετε, κ. Δήμαρχε, πόσο στενά είναι τα οικονομικά περιθώρια των σωματείων; Σήμερα οι ομάδες λαμβάνουν μηνιαίες συνδρομές από τους γονείς, για να πληρώσουν τους προπονητές και να  εξασφαλίσουν το απαραίτητο αθλητικό υλικό. Θα μπορούσατε να παίξετε ρόλο, ώστε να εργαστούν στις ομάδες εξειδικευμένοι προπονητές και γυμναστές, οι οποίοι θα κατευθύνουν τα παιδιά μας με σωστό και επιστημονικό τρόπο.

8) Ο χώρος του αθλητισμού, κ. Δήμαρχε, έχει καλά και κακά στοιχεία. Αν σε κάποια ομάδα της περιοχής μας εντοπίσετε κακούς παράγοντες με σκοτεινά κίνητρα, είναι χρέος σας να σώσετε τα παιδιά μας από τα νύχια τους. Με την ίδια λογική, περιμένουμε από εσάς να κάνετε ό,τι πρέπει για να σταματήσει το Δημόσιο να επιχορηγεί συλλόγους-σφραγίδες που παρουσιάζουν ως έδρα τον δήμο μας.

9) Περιμένουμε, κ. Δήμαρχε, βοήθεια από εσάς στην εκπαίδευση των παιδιών μας. Για εσάς είναι απλό να μεσολαβήσετε, ώστε να έρθει το Σαββατοκύριακο ένας ποδοσφαιριστής ή ένας μπασκετμπολίστας από την Εθνική ομάδα, μια προσωπικότητα με κύρος, που θα μιλήσει στα παιδιά για το ντόπινγκ και τις καταστρεπτικές συνέπειές του.

10) Ελπίζουμε, κ. Δήμαρχε, να ανοίξετε τον φάκελο της βίας στα ομαδικά σπορ. Οι σύνδεσμοι των οπαδών που έχουν γραφεία στην πλατεία της γειτονιάς είναι απαγορευμένος χώρος ή μήπως μπορείτε να προσεγγίσετε αυτά τα παιδιά και να προσπαθήσετε να βρείτε μια άκρη μαζί τους; Το να ξυπνήσουμε ένα βράδυ από τη φασαρία που κάνουν τα τζάμια που σπάζουν είναι θέμα χρόνου. Φανταζόμαστε να είδατε τι έγινε πριν από μερικές ημέρες στη Νέα Φιλαδέλφεια...

11) Πόσο δύσκολο είναι, κ. Δήμαρχε, να υπάρχει φύλαξη στους δημόσιους αθλητικούς χώρους, ώστε να αποφεύγονται οι βανδαλισμοί και οι καταστροφές;

12) Μπορεί ο δήμος να φροντίσει ώστε να υπάρχει γιατρός ή έστω ασθενοφόρο στο αθλητικό κέντρο της περιοχής τις ώρες αιχμής (τα απογεύματα και το Σαββατοκύριακα);

Κύριε Δήμαρχε, δεν ξέρουμε πόσα από αυτά που μας απασχολούν και σας ζητάμε να κάνετε, τα θεωρείτε κι εσείς σοβαρά. Σε τελική ανάλυση, όμως, το ενδιαφέρον σας είναι εκείνο που θέλουμε. Κι επειδή γνωρίζουμε ότι ο χρόνος σας μπορεί να μην είναι αρκετός, το σημείο-κλειδί για να γίνουν πράγματα είναι το πρόσωπο που θα επιλέξετε να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Σας παρακαλούμε, μη βάλετε κάποιον που σας χαϊδεύει τα αυτιά και νομίζει ότι ξέρει τα αθλητικά επειδή βλέπει μπάλα στην τηλεόραση. Δώστε το χρίσμα σε άτομα που έχουν ώρες πτήσης στον χώρο, που αγαπούν τα σπορ και έτσι θα γίνει πιο εύκολη και η δική σας αλλά και η δική μας ζωή… Μην ξεχνάς ότι βγήκες δήμαρχος παρά το ότι μόνο τρεις από τους δέκα σε έχουμε ψηφίσει. Είναι και στο δικό σου χέρι σου το να πάμε να ψηφίσουμε περισσότεροι από πέντε στις επόμενες εκλογές…

http://www.gazzetta.gr/Experts/Coach-corner/item/115856-Ακούστε-κύριε-Δήμαρχε

Το Μπάσκετ στην Ελλάδα : Ολη η αλήθεια - Ενα εξαιρετικό άρθρο του Μάνου Μανουσέλη.

Ενα πραγματικά εξαιρετικό άρθρο του Μάνου Μανουσέλη, προπονητή μπάσκετ και δημοσιογράφου, επί χρόνια υπεύθυνου μπάσκετ της εφημερίδας "Φίλαθλος", για το μπάσκετ και τα προβλήματα του. Δώστε προσοχή, διαβάστε το όσοι δεν το διαβάσετε, και ιδίως στις λύσεις που προτείνει.

Το άρθρο είναι από το gazzetta.gr!

"Η συνέντευξη Τύπου των προπονητών και των αρχηγών των ομάδων της Α1 λίγο πριν αρχίσει(;) το πρωτάθλημα της Α1 έφερε στην επιφάνεια την παθογένεια του επαγγελματικού μπάσκετ, αλλά ταυτόχρονα απέδειξε ότι οι πρωταγωνιστές του αθλήματος δεν επιθυμούν να παίξουν τον ρόλο της γλάστρας σε ριάλιτι σόου.

Οι απόψεις που ακούστηκαν για το οικονομικό αδιέξοδο, την έλλειψη σχεδίου για την πάταξη της βίας, αλλά περισσότερο από όλα το γεγονός ότι κανένας δεν έβρισκε λόγο να ελπίζει σε καλύτερες μέρες, δείχνουν το μέγεθος του προβλήματος.

Η εκδίωξη του Αμαρουσίου από την Ευρωλίγκα και το γεγονός και φέτος, όπως κάθε χρόνο, πολλές ομάδες της Α1 εκτίθενται ανεπανόρθωτα μέχρι να κατορθώσουν να πάρουν το πιστοποιητικό συμμετοχής στο νέο πρωτάθλημα, επανέφεραν στην επικαιρότητα το γνωστό θέμα της τραγικής οικονομικής κατάστασης της συντριπτικής πλειοψηφίας των ΚΑΕ. 

Η παραδοχή της φτώχειας των συλλόγων, τόσο στην Α1, όσο και στις υπόλοιπες κατηγορίες είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Στην πράξη μεταφράζεται σε ομάδες που αποχωρούν από το κύπελλο και το πρωτάθλημα, παίκτες που παίζουν (απλήρωτοι) και αποχωρούν (απλήρωτοι) από τις ομάδες, προπονητές που δουλεύουν (απλήρωτοι) και παραιτούνται (επίσης απλήρωτοι). Κι όλα αυτά σε ένα χώρο που κυριαρχεί - τουλάχιστον η φραστική- βία ακόμη και το καλοκαίρι, ενώ κυριαρχεί γενικώς η αναξιοπιστία.

Η καραμέλα της οικονομικής κρίσης έχει χρησιμοποιηθεί πολύ για να δικαιολογήσει τα κακώς κείμενα του επαγγελματικού μπάσκετ. Μόνο που ο χώρος έχει πάρει την κατιούσα εδώ και χρόνια. Για την ακρίβεια από τότε που οι πάντες είχαν κρυφτεί πίσω από την εθνική ομάδα, τον Παναθηναϊκό, τον Ολυμπιακό, είχαν βολευτεί με τα λεφτά του κράτους και δεν κουνούσαν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι, για να δημιουργήσουν ένα υγιές περιβάλλον ανάπτυξης του αθλήματος.

Προϋπόθεση για να λυθεί ένα πρόβλημα είναι να διαβάσεις σωστά την αιτία που το δημιούργησε. Πέρασαν πολλά χρήματα από τον χώρο του μπάσκετ τα τελευταία 20 χρόνια! Περισσότερα από 150 εκατομμύρια ευρώ πήρε το επαγγελματικό μπάσκετ μόνο από την τηλεόραση. Λίγοι έγιναν πλούσιοι, αρκετοί έζησαν καλά επί 20 χρόνια. Στην επόμενη γενιά, όμως, που αγαπάει το μπάσκετ και θέλει να ασχοληθεί μαζί του, όλοι εμείς παραδίδουμε καπνίζοντα ερείπια.

Πώς φτάσαμε στο σημείο μηδέν

Ας δούμε, λοιπόν, τι έχει συμβεί και πως φτάσαμε στο σημείο μηδέν:

Η συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων της Α1 και της Α2 παριστάνουν ότι λειτουργούν. Λένε ψέματα σε όποιον έχουν οικονομική σχέση, ο οποίος με την σειρά του παριστάνει ότι κάνει την δουλειά για την οποία υποθετικά πληρώνεται. Μοιραία, οι σύλλογοι φτάνουν αργά ή, γρήγορα στο σημείο να μην κατεβαίνουν στο πρωτάθλημα τους, να κατεβάζουν ρολά, να μην ασχολούνται με το μπάσκετ!

Αυτό το καλοκαίρι ήρθε και η κατάργηση της αυτοτελούς φορολόγησης των αθλητών για να παίξει το ρόλο της τελευταίας σταγόνας, εκείνης που ξεχείλισε το ποτήρι της καταστροφής στο επαγγελματικό μπάσκετ. Ο έτσι και αλλιώς - κρατικοδίαιτος ελληνικός επαγγελματικός αθλητισμός στήθηκε στα έξι μέτρα και εκτελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Η ποινή της εκτέλεσης είχε εκδοθεί εδώ και χρόνια. Απλά τώρα ήρθε η ώρα να στηθούν (δίκαιοι και άδικοι) στο απόσπασμα.

Είναι σαφές ότι η περιστολή των κρατικών δαπανών σε συνδυασμό με την αδυναμία του ιδιωτικού τομέα να χαρίσει χρήμα σε επενδύσεις που δεν προσφέρουν ανταπόδοση καταδικάζει τις αθλητικές εταιρείες σε μαρασμό. Θα επιβιώσουν όσες αντιληφθούν τη νέα πραγματικότητα και βρουν λύσεις αφού πρώτα πάψουν να περιμένουν λεφτά από το κράτος, τον θείο από το Σικάγο και τον Αη Βασίλη.

Επίσης στα ερασιτεχνικά σωματεία, από την Β' Εθνική και κάτω - που αποτελούν την ραχοκοκαλιά του μπάσκετ στην Ελλάδα- η κατάσταση είναι εξίσου δραματική. Οι εθελοντές παράγοντες είναι είδος προς εξαφάνιση, οι χορηγοί -τοπικοί επιχειρηματίες- κρατάνε πλέον και το ένα ευρώ στην τσέπη τους διότι δεν ξέρουν τι ξημερώνει αύριο, οι κρατικές επιχορηγήσεις είναι δύο-τρία χρόνια πίσω και έχουν μείνει οι Δήμοι να προσπαθούν να σώσουν ότι μπορούν - ειδικά φέτος που έχουμε εκλογές.

ΟΙ 4 ΠΗΓΕΣ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Τέσσερις πηγές χρηματοδότησης υπάρχουν για τον επαγγελματικό αθλητισμό στην Ελλάδα. Οι εισπράξεις από τα εισιτήρια, τα τηλεοπτικά δικαιώματα, οι εμπορικές συμφωνίες και οι κρατικές χορηγίες. Αυτές οι κάνουλες αν δεν έχουν ήδη στερέψει, απλά στάζουν …Ας τις δούμε μία προς μία:

Τα εισιτήρια

Μόνο τα τελευταία χρόνια οι ομάδες άρχισαν να καταλαβαίνουν την σημασία των εσόδων από τα εισιτήρια. Κατάλοιπα της παλιάς λογικής - ανοίξτε τις πόρτες να μπούνε όλοι τζάμπα - υπάρχουν ακόμη. Γι' αυτό μπορεί σε ένα γήπεδο της Α1 να παρακολουθούν το ματς 1000 νοματαίοι, αλλά να έχουν κοπεί εκατό εισιτήρια. Το κακό είναι ότι τώρα που οι ομάδες προσπαθούν να προσελκύσουν θεατές με εισιτήριο έχουν να ανταγωνιστούν και άλλα θέματα, αλλά και τις οικονομικές δυσκολίες που θα παίξουν ρόλο στο να μην πάνε οι φίλαθλοι στο γήπεδο.

Τα τηλεοπτικά δικαιώματα

Στο ποδόσφαιρο η τηλεόραση έχει καλύψει ως το 2014 τις 14 από τις 16 ΠΑΕ της Σούπερλιγκα ( έχουν κλειστό συμβόλαιο που θα τους δώσει 45 εκατ. ευρώ). Στο μπάσκετ βρέθηκε για φέτος την τελευταία στιγμή λύση με την κρατική τηλεόραση αλλά τα ποσά είναι πολύ - πολύ μικρότερα. Οι μικρές ομάδες της Α1 θα πάρουν περίπου 200.000 ευρώ μικτά!

Εμπορικές συμφωνίες

Και μόνο το γεγονός ότι το πρωτάθλημα μπάσκετ βρήκε τηλεοπτική στέγη χρησιμοποιώντας ως μεσάζοντα διαφημιστική εταιρεία δείχνει ότι τώρα πια το άθλημα υποχρεώνεται να καθίσει στο τραπέζι των συζητήσεων με τους όρους να μπαίνουν από την άλλη πλευρά. Τι να κάνεις, όμως, όταν δεν έχεις εναλλακτική λύση και δυστυχώς δεν δουλεύει κανένας για να βρεθεί μια δεύτερη επιλογή εκτός από τον ΟΠΑΠ. Λες και δεν υπάρχουν στην ελληνική αγορά άλλες στοιχηματικές εταιρείες εκτός από την κρατική.

Κρατικές χορηγίες

Ο ρόλος του ΟΠΑΠ σε αυτή την χρονική στιγμή είναι καθοριστικός. Μόλις το 7% του κέρδους του οργανισμού επιστρέφει στον αθλητισμό. Σε αριθμούς αυτό σημαίνει ότι δίνονται 140 εκατ. ευρώ ετησίως ( από τα οποία τα 80 εκατ. καταλήγουν στο ποδόσφαιρο). Η ασπρόμαυρη μπάλα λοιπόν, παραμένει αγαπημένο παιδί του ΟΠΑΠ, ενώ το μπάσκετ παίρνει …16 φορές λιγότερα χρήματα (περίπου 5 εκατομμύρια τον χρόνο). Κανένας μπασκετικός, όσο φανατικός και αν είναι, δεν μπορεί να ζητήσει από τον ΟΠΑΠ να βάλει σε ίση μοίρα την ασπρόμαυρη με την πορτοκαλί μπάλα. Από αυτό το σημείο, όμως, μέχρι το να κάνει χάρη ένας κρατικός οργανισμός στο άθλημα που σταθερά κρατάει ψηλά την ελληνική σημαία υπάρχει απόσταση. Γιατί άραγε δόθηκαν φέτος τρία εκατομμύρια ευρώ για να βελτιωθούν τα αποδυτήρια των ποδοσφαιρικών γηπέδων, αλλά στο μπάσκετ δεν έχει γίνει ποτέ τέτοιους είδους χορηγία.

Υποτίθεται ότι η πολιτεία έχει την τάση είναι να σταματήσει την χρηματοδότηση του ποδοσφαίρου σε αυτό τον βαθμό, αλλά προφανώς αυτό δεν λύνει το πρόβλημα του μπάσκετ. Το γεγονός είναι ένα: Ο ΟΠΑΠ, με διάφορα προσχήματα έχει βάλει στην γωνία το μπάσκετ, δεν το διαφημίζει και ότι κάνει γίνεται μόνο υπό την πίεση των ανθρώπων της καλαθοσφαίρισης. Είναι χαρακτηριστικό ότι για πολλά χρόνια στους αγώνες μπάσκετ εμφανιζόταν ως διαφήμιση του ΟΠΑΠ στην τηλεόραση το γνωστό ανθρωπάκι να κλωτσάει την μπάλα… 

Οι -εφικτές- λύσεις

Η φράση - κλισέ που θέλει την κρίση να δημιουργεί ευκαιρίες κρύβει μια πολύ μεγάλη αλήθεια που αφορά το μέλλον του μπάσκετ στην Ελλάδα. Διότι πραγματικά μέσα από την ανάγκη για αλλαγή στάσης απέναντι στο άθλημα, δεδομένου ότι πρέπει να ξεχάσουμε όσα ξέραμε, μπορεί να γίνουν θαύματα.

Επιστροφή στην παραγωγή

Ο πρώτος στόχος πρέπει να είναι για όλες τις ομάδες - ακόμη και τις ελάχιστες που με κάποιο τρόπο έχουν έσοδα - είναι η στροφή στην παραγωγή. Και δεν μιλάμε μόνο για παραγωγή νέων παικτών. Το ελληνικό μπάσκετ έχει ανάγκη από νέο αίμα. Ναι, χρειάζεται παίκτες, αλλά έχει ανάγκη και από προπονητές, από παράγοντες και πάνω από όλα από αληθινούς φιλάθλους!

Οι ακαδημίες των ομάδων μπορούσαν να αποφέρουν σημαντικά έσοδα, αλλά οι ομάδες τις έβαλαν στον αυτόματο πιλότο και απλά μάζευαν τις συνδρομές. Τώρα πρέπει να δουλέψουν εκεί οι καλύτεροι προπονητές, να οργανωθούν με τον καλύτερο τρόπο και να αποτελέσουν σημείο αναφοράς για κάθε σύλλογο. Ετσι θα δημιουργηθεί περισσότερη ζωντάνια, την αίσθηση ότι η κάθε ομάδα είναι κομμάτι της γειτονιάς, της τοπικής κοινωνίας… Εκεί όπου ο κάθε πολίτης αξίζει να αφιερώσει τον ελεύθερο χρόνο του και (ένα μέρος από ) το περίσσευμα του…

Το πρόβλημα στο μπάσκετ δεν είναι απλά οικονομικό. Είναι και θέμα προσώπων. Υπάρχει έλλειψη στελεχών. Οι εθελοντές παράγοντες έχουν εκλείψει. Οσοι ασχολούνται θέλουν αν το βλέπουν σαν δουλειά και όταν βασικό τους καθήκον είναι η προστασία του δικού τους μεροκάματου, η έννοια του κοινού συμφέροντος πάει περίπατο.

Το μάρκετινγκ και ο ΕΣΑΚΕ

Μια άλλη κίνηση που πρέπει να γίνει είναι να επιτραπεί στον ΕΣΑΚΕ να αναπτυχθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να δημιουργήσει έσοδα για όλες τις ομάδες. Μοναδικός τρόπος για να συμβεί κάτι τέτοιο είναι να μεταβιβάσουν στον Σύνδεσμο οι ομάδες - μέλη την δυνατότητα να εκμεταλλευτεί εμπορικά τα σήματα και τα χρώματα τους.

Θα πρέπει, δηλαδή, να ιδρυθεί με εταιρεία με την λογική του συνεταιρισμού, όπου όλες οι ΚΑΕ θα συνεισφέρουν το όνομα τους με ότι συνεπάγεται (σήματα, εμπορική αξία, ευρωπαϊκές επιτυχίες, δημοτικότητα) με στόχο να δημιουργηθεί μια αλυσίδα καταστημάτων που θα πουλάει προϊόντα σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας.

Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός που έχουν ξεκινήσει τέτοιες προσπάθειες θα κερδίσουν διότι θα αυξηθούν τα σημεία πώλησης των προϊόντων τους, ενώ και οι υπόλοιπες ομάδες θα δουν να δημιουργούνται έσοδα εκ του μηδενός! Εννοείται ότι για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει οι ΚΑΕ να λειτουργήσουν με την λογική του κοινού συμφέροντος (κάτι που δυστυχώς δεν υφίσταται στην χώρα μας).

Οι πολέμιοι της ιδέας λένε ότι οι φανατικοί σε διάφορες πόλεις θα σπάσουν τα μαγαζιά, ότι οι μεγάλοι θα πουν όχι στην παραχώρηση του σήματος τους, ότι οι μικροί θα διαφωνήσουν στο πως θα μοιραστούν τα κέρδη, ενώ κάποιοι άλλοι λένε ότι δεν θα υπάρχουν παρά μόνο ζημιές. Ναι, έτσι ήταν στην Ελλάδα του χθες, αλλά θα συνεχίσουν για πάντα να κάνουν κουμάντο σε αυτό τον τόπο τέτοιες νοοτροπίες; Ως πότε θα κάνει κουμάντο η αρνητική σκέψη;

Τελικά μπορεί όλα αυτά να λέγονται από τεμπέληδες που δεν θέλουν να κουνήσουν το δακτυλάκι τους για να μην χαλάσει η βολή τους… Αυτά πάντως που θεωρούνται στην Ελλάδα ανεδαφικά στο ΝΒΑ και στην Ισπανία γίνονται εδώ και χρόνια… Τίποτα δεν εμποδίζει την φανέλα των Σέλτικς να πουλιέται μαζί με εκείνη των Λέικερς, ούτε και της Ρεάλ δίπλα σ' αυτήν της Μπαρτσελόνα…

Η ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΩΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ

Η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να είναι ένας σοβαρός πόρος για ένα σωματείο, αρκεί να υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις. Οι Δήμοι και οι Νομαρχίες είναι λογικό να στηρίζουν τις ομάδες της περιοχής τους με κάθε (νόμιμο) τρόπο. Ο λόγος είναι απλός: Κάθε κίνηση που δίνει ώθηση στην επιχειρηματικότητα, που φέρνει κόσμο, που ανοίγει συζήτηση για ένα τόπο είναι βήμα προς τα εμπρός. Η βοήθεια των τοπικών αρχόντων δεν χρειάζεται να είναι (μόνο) σε χρήματα. Η οικοδόμηση των γηπέδων (κλειστών και ανοικτών), η συντήρηση των χώρων, η συνδρομή σε ζητήματα επικοινωνίας με τους πολίτες αποτελούν ανεκτίμητη συμπαράσταση…

ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ

Μεγάλη ευκαιρία παρουσιάζεται σε όλες οι ομάδες -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- να κερδίσουν την αξιοπιστία τους μέσω της δεδομένης αδυναμίας τους να πληρώσουν τα συμβόλαια του παρελθόντος. Οι απολαβές των παικτών και των προπονητών έχουν ήδη διορθωθεί, αλλά σίγουρα το σημαντικότερο είναι να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη ανάμεσα στις διοικήσεις και του εργαζόμενους. Να ξέρουν όλοι ότι όσα έχουν συμφωνηθεί, έστω και λιγότερα, θα είναι βέβαιο ότι θα πληρωθούν.

Πρέπει επίσης στα ερασιτεχνικά σωματεία να πάψει να υπάρχει η έννοια του μισθού προς τους παίκτες. Μόνο οδοιπορικά θα πρέπει να δίδονται σε αυτό το επίπεδο. Έτσι θα υπάρχει συνέπεια, ηρεμία και όλοι θα μπορούν να δουλέψουν απερίσπαστοι, αλλά το σπουδαιότερο όλων θα είναι ότι οι νεαροί που ασχολούνται με το μπάσκετ θα αντιλαμβάνονται ότι θα πρέπει να δίνουν έμφαση στις σπουδές τους, ή, στην επαγγελματική τους αποκατάσταση στην αληθινή αγορά και όχι να χάνουν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους παριστάνοντας τους επαγγελματίες μπασκετμπολίστες.

Ο υγιής ερασιτεχνισμός θα πρέπει να μπει στην θέση του «δήθεν» επαγγελματισμού, ώστε το μπάσκετ να ξαναβρεί τον βηματισμό του, τον ρόλο του στις γειτονιές των μεγαλουπόλεων.

ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

Η δραστική μείωση των επαγγελματικών ομάδων που προέρχονται από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη είναι μονόδρομος. Η περιφέρεια πρέπει να δώσει περισσότερες από τις μισές ομάδες, αρκεί αν υπάρχουν τα κατάλληλα γήπεδα και ενδιαφέρον από τις τοπικές κοινωνίες.

Το μπάσκετ σήμερα πληρώνει σε μεγάλο βαθμό τον υδροκεφαλισμό της Αθήνας και των άλλων μεγάλων αστικών κέντρων. Υπάρχουν πολλές -υποτίθεται επαγγελματικές ομάδες - πολύ κοντά μεταξύ τους με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η εξεύρεση πόρων και να έχουν κοινό στο οποίο να απευθύνονται. Ο ορισμός γεωγραφικών ορίων είναι μονόδρομος. Αν δεν το πράξουν εκείνοι που έχουν τώρα την εξουσία, η διόρθωση θα γίνει από την ίδια την ζωή με οδυνηρό τρόπο.

Η ΒΙΑ

Κάθε χρόνο λέγονται τα ίδια στην έναρξη της σεζόν, γίνονται τα ίδια αίσχη στην διάρκεια του πρωταθλήματος και δεν γίνεται απολύτως τίποτα το καλοκαίρι. Το σύστημα λειτουργεί πάντα με τον ίδιο τρόπο. Ξεκινάει μέσα από τις ομάδες -που ποτέ δεν παραδέχονται οποιαδήποτε ευθύνη - προωθείται από τα οπαδικά έντυπα και τελικά άπαντες είναι όμηροι των φανατικών.

Το κακό είναι ότι κανένας αρμόδιος δεν δείχνει διατεθειμένος να κάνει τομές. Η πολιτεία νίπτει τα χείρας της, το ίδιος και ο ΕΣΑΚΕ, οι ομάδες λένε ότι δεν είναι δική της δουλειά, η αστυνομία παίρνει μόνο το ποσοστό από την τηλεόραση και βασικά κάνει τα στραβά μάτια μέχρι να φτάσουν τα πράγματα ως εκεί που δεν πάει άλλο. Τελικά, ο αντικειμενικός παρατηρητής καταλήγει στο συμπέρασμα ότι όλοι θέλουν τους χουλιγκάνους! Γι' αυτό λένε εκείνα που πρέπει να ακουστούν, αλλά κάνουν εκείνα που θα διαιωνίσουν την σημερινή κατάσταση, λες και έχουν δεσμευτεί να μείνουν τα πάντα ως έχουν!

Αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει. Πρέπει οι πολλοί να σταματήσουν να φοβούνται τους λίγους, πρέπει να βρεθεί τρόπος ώστε οι διαιτητές να σταματούν τους αγώνες όταν ακούγονται ομαδικές βωμολοχίες από την εξέδρα, όταν πέφτουν αντικείμενα στον αγωνιστικό χώρο. Αν συνεχίσουμε να κάνουμε τους κουφούς, τότε είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι.

Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΩΝ

Η πτώση του μπάσκετ και το γεγονός ότι δημιουργήθηκε ένα κλίμα απαξίωσης και απογοήτευσης στον χώρο είχε σαν αποτέλεσμα να απομακρυνθούν από το άθλημα μπάσκετ παράγοντες όπως οι κ.κ Φιλίππου (ΑΕΚ), Κοντομηνάς (Αρης), Χαϊτογλου (Ηρακλής), Βωβός (Μαρούσι), Κορασίδης (Περιστέρι), Μεσάϊκος (Μακεδονικός), Βεζυρτζής (ΠΑΟΚ), Μητρούδης (Αρης), Αλεξόπουλος (ΠΑΟΚ), Μπατατούδης (ΠΑΟΚ), Απ. Οικονομίδης (ΠΑΟΚ) Μιχαηλίδης (Αρης), Βοιλής (Ιωνικός Ν.Φ), Καρατζάς (Παπάγου), Αθανασούλης (Πανιώνιος), Κότσης (Περιστέρι), Μαλάκος (Ολύμπια Λάρισας), Τζιβελέκας (Δάφνη), Παπακαλιάτης (Ηράκλειο), Πάπας (ΜΕΝΤ), Καραπάνος (Απόλλων Πατρών), Γιαννούλας (Τρίκαλα). Πολλοί από αυτούς έκαναν μεγάλα λάθη και τα πλήρωσαν, άλλοι έπεσαν θύματα επιτήδειων. Κανένας (μηχανισμός ή, στέλεχος του μπάσκετ) δεν τους προστάτεψε, αλλά και κανένας δεν προστάτεψε τις ομάδες από εκείνους που δεν ήξεραν, ή, δεν ήθελαν να προσφέρουν.

Το αποτέλεσμα ήταν τα ακόλουθα σωματεία να φτάσουν στην Α1 και στη συνέχεια να καταρρεύσουν σαν χάρτινοι πύργοι: Ηράκλειο, Ιωνικός Ν.Φ, ΜΕΝΤ, Απόλλωνας Πατρών, Σπόρτιγκ, Αιγάλεω, Εσπερος, Δάφνη, Μίλωνας, Μακεδονικός, Ολύμπια Λάρισας, Γυμναστικός Λάρισας, Τρίκαλα .

Τώρα, όμως, που έχουν συμβεί όλα αυτά, είναι ευκαιρία να μάθει το μπάσκετ από τα λάθη του και να μην επιτρέψει να συμβούν τα ίδια στο μέλλον. Να κερδίσει ο χώρος σε αξιοπιστία και ισονομία. Οι συνθήκες είναι τέτοιες, που όλες οι ομάδες έχουν πρόβλημα, αλλά το πιο σημαντικό είναι πως πρόβλημα έχει το ίδιο το κράτος.

Έτσι θα τελειώσουν τα σωσίβια, είτε με τη μορφή κρατικών διαφημίσεων, με την μορφή νόμων που διαγράφουν και χαρίζουν χρέη. Θα πρέπει επίσης όποιος εμφανίζεται - από το πουθενά- και προσπαθεί να αναλάβει μια ΚΑΕ, να αποδείξει στις άλλες ομάδες και στην διοργανώτρια αρχή ότι αξίζει να βρίσκεται στο ίδιο τραπέζι μαζί τους και όχι να αρκεί ένα προσύμφωνο με τον προηγούμενο ιδιοκτήτη για να κάνει όλο το πρωτάθλημα μπάχαλο!

Ο βασικός λόγος που έπεσε κατακόρυφα το ενδιαφέρον του κόσμου για το πρωτάθλημα μπάσκετ της Α1 είναι ότι σχεδόν σε κάθε παιχνίδι είναι γνωστός ο νικητής εκ των προτέρων. Ολοι ξέρουν ποιο θα είναι το ζευγάρι των τελικών, ενώ έτσι όπως τα κατάφεραν οι μεγάλες δυνάμεις του αθλήματος, είναι γνωστό εκ των προτέρων και ποιοι θα παίξουν ευρωλίγκα. Ούτε κατά λάθος δεν μπορεί να συμβεί κάτι διαφορετικό, κάτι που θα έκανε τον φίλαθλο να αφήσει την πολυθρόνα και να πάει στο γήπεδο.

Τελευταίο: Ποιος κάνει κουμάντο στο μπάσκετ; Κανένας! Υπάρχει έλλειψη διοίκησης, διότι ο ΕΣΑΚΕ λειτουργεί κάτω από τις ομάδες και δεν θέλει να έρθει σε σύγκρουση με τα μέλη του! Στο ΝΒΑ ο Στερν βάζει πρόστιμο στον κάθε Κιούμπαν, τον κάθε ιδιοκτήτη, που κάποια φορά λειτουργεί κόντρα στο συμφέρον του πρωταθλήματος. Εδώ ο καθένας μπορεί να κάνει και να λέει ότι θέλει χωρίς κανένα κόστος. Κι αν μπει κανένα πρόστιμο, οι ομάδες μετά το ζητάνε (και το παίρνουν) πίσω διότι έχουν οικονομικά προβλήματα!!! Οι θεσμοί δεν λειτουργούν. Γι' αυτό και δεν μπορεί να ληφθούν αποφάσεις που να είναι σημαντικές, να επιφέρουν αλλαγές. Επίσης οι μεγάλες ομάδες δεν νοιάζονται για το πρωτάθλημα, αδιαφορούν για το πώς θα μπορούσε να οργανωθεί διαφορετικά ο χώρος. Γι' αυτό γίνονται βήματα μόνο προς τα πίσω.

Το μπάσκετ, όμως, έχει ανθρώπους που έχουν παίξει το παιχνίδι, έχουν υπηρετήσει το άθλημα και κατά γενική ομολογία διαθέτουν υψηλό δείκτη νοημοσύνης. Ολοι πρέπει να επιστρατευτούν, κανένας δεν περισσεύει. Εκεί βρίσκεται η τελευταία ελπίδα του αθλήματος, αρκεί να κηρυχθεί επιστράτευση… Μακριά από τα -γνωστά - λαμόγια, χωρίς μικρότητες, χωρίς εγωισμούς και με τα λάθη του παρελθόντος οδηγό για το μέλλον.